Skaat
Thu, 22 Jan 04, 4:21 PM
Hoi allemaal, ik ben blij dat ik eindelijk een forum gevonden heb waar er in het Nederlands over de beruchte ( :P ) fetish gesproken wordt. Ik heb een hele tijd geleden een aantal verhalen in het Nederlands geschreven, vooral rond "desperation", en ze op het Wetset-forum gepost. Jammer genoeg wordt er zoveel zever verkocht op dat forum dat ik ermee gestopt ben (ik had ook niet zoveel tijd, toegegeven), maar ik heb onlangs een nieuw verhaal geschreven en zou graag willen weten of dat hier populair kan worden of niet? Het is redelijk lang (5 pagina's in Word) maar ik hoop dat dat niemand zal afschrikken...
Fanmail is altijd welkom 8) :P
---
Elfi, Saartje en Julie waren drie universiteitssstudentes die samen een kot deelden. Ze hadden het geluk om een heel huis voor hen drie te hebben tegen een heel schappelijke prijs, en hoewel ze een slaapkamer moesten delen vonden ze het nog altijd heel erg de moeite waard. Die avond hadden de meisjes besloten gezellig thuis te blijven en een film te huren. Elfi, de meest uitbundige van de drie, had ervoor gekozen om een aantal horrorfilms te huren en er een hele griezelavond van te maken. Julie had er niets in te zeggen gehad vermits ze de hele dag in de les gezeten had, maar Saartje keek er niet echt naar uit, ze kon nooit goed slapen na een horrorfilm. Toen Julie 's avonds was thuisgekomen waren Elfi en Saartje er al helemaal klaar voor; de lichten in het salon waren gedimd en ze hadden zich al in slaapkledij uitgedost om knus voor de televisie te zitten. Saartje was met haar twintig jaar de oudste van de meisjes, en had lang, blond haar. Ze had een wit topje en een wit katoenen onderbroekje aan toen Julie thuiskwam, en verder niets. Elfi had halflang, rood haar en sproetjes; ze deed zich graag stoer voor maar iedereen wist dat ze een klein hartje had. Ze was de kleinste van de drie, maar was slechts een jaar jonger dan Saartje. Ze voelde zich een beetje in een meisjesbui die avond en had haar haar in twee korte palmboompjes gedaan. Ze droeg een roze T-shirtje met een afbeelding van een rood hart op. Het net iets te kleine T-shirt reikte tot net boven haar grijze onderbroekje met vooraan een strikje op, zodat je nog net een stukje buik kon zien. Julie, met haar achttien jaar de jongste van de drie, had door haar laattijdige thuiskomst nog de
meeste kleren aan. Ze droeg een strakke blauwe jeans en een zwart truitje met korte mouwen - haar b.h. had ze al uitgetrokken en over de sofa gegooid waar zij en Saartje in zaten om film te kijken. Verder had ze haar witte sokjes nog aan die ze al de hele dag droeg; haar lange, donkerbruine haren had ze in een paardenstaart gebonden.
Na de eerste film had Julie al stevig een kussen vast, maar wat erger was, er stonden al drie grote,
lege colaflessen op de salontafel. Ze moest dringend plassen maar het toilet was op het gelijkvloers, in tegenstelling tot het salon dat zich op de eerste verdieping van het huis bevond, en ze durfde niet
echt de donkere trap af. Vooral toen Elfi Saartje enorm hard had doen schrikken toen ze terugkeerde uit de keuken met een verse lading drank en snoep en dit heel erg grappig vond, durfde Julie helemaal niet meer toe te geven dat ze zo nodig moest.
Halverwege de tweede film en een grote fles cola later had Julie er echt moeite mee om stil te blijven zitten. Ze had de knoop en rits van haar jeans al geopend om de druk op haar gezwollen blaas te verlichten, waardoor een stukje van haar lichtblauwe onderbroek zichtbaar was. Ze zat in kleermakerszit in de sofa met het kussen nog steeds stevig tegen zich aangedrukt, naast Saartje die half neerlag op de helft van de sofa. Elfi had zich op de grond gezet zoals ze meestal deed, op de zachte maar stoffige vloermat in het salon. Julie begon moeite te hebben met te blijven stil zitten en ze had er spijt van dat ze ook nu nog verder gedronken had; ze schuifelde een beetje heen en weer en legde zich tenslotte neer als het spiegelbeeld van Saartje, met haar voeten naar haar gericht, zodat ze haar benen tenminste tegen mekaar gedrukt kon houden. Saartje haalde meteen haar neus op en keek Julie aan.
"Dat zijn jouw voeten die ik al de hele tijd ruik!", zei ze terwijl Julie een beetje betrapt keek, "ik
vroeg me al af wat dat was!"
"Ik dacht dat het de kaaschips waren," giechelde Elfi van aan de voet van de sofa. Julie was een
beetje opgelucht; bijna dacht ze dat Saartje door had dat ze dringend moest plassen.
"Ik heb de hele dag in de les gezeten," verklaarde Julie een beetje beschaamd, "je weet hoe warm het kan worden in die auditoria..."
Julie wreef over haar voetje; haar witte kous had inderdaad een vuile vlek op de zool en was klam. Ze krulde haar tenen en verlegde zich weer een beetje.
"Zeg wriemelaar," klaagde Saartje, "ik word er zenuwachtig van, hou je zweetvoeten eens voor jezelf!"
"Zo vies zijn ze niet," zei Julie beledigd, "hier, ruik maar," en ze duwde haar linkervoet in Saartjes
gezicht. Saartje schaterde het uit en duwde de voet van zich weg, maar niet zonder met haar ene hand zachtjes de zool ervan te kriebelen.
"Nee!", gilde Julie, die haar voeten op de grond zette en haar dijen stevig tegen mekaar drukte.
"Hier moet je ook niet komen stinken!", zei Elfi die op haar beurt Julie's voeten begon te kietelen.
"Stop! Niet doen!", giechelde Julie terwijl ze haar benen over de armleuning van de sofa gooide, buiten bereik van de andere meisjes, en haar kruis vastgreep, "mij niet kriebelen, ik moet naar het toilet!"
"Ga dan," lachtte Elfi, die ondertussen op haar rug op de grond lag, "of ben je soms bang om de trap af te gaan?"
"Nee," Julie trok een pruillip en schopte haar benen wat heen en weer, "ik heb gewoon geen zin. Ik probeer de film te volgen."
Een minuut ging voorbij en Saartje zette zich ook recht en kruiste haar benen; "bedankt hoor," zei ze terwijl ze op haar lip beet, "nu moet ik ook al..."
Zelfs Elfi, die normaal een grote mond had, zei er niets op vermits er juist een wel heel spannende
scène zich afspeelde in de film. Julie was haar kussen weer aan het knuffelen; ze had haar benen
gekruist en haar billen dichtgeknepen, en krulde haar tenen stevig op in haar ondertussen al beruchte zweetsokken. Dan gebeurde het: de scène kwam tot een climax met een groot angsteffect, en de drie meisjes gilden het in koor uit; van het schrikken voelde Julie zelfs een lekje in haar broek vloeien! Ze greep meteen met beide handen haar kruis vast en kreunde luid.
"Wat is er, Julie?", vroeg Elfi met een brede glimlach, "een ongelukje gehad in je broek?"
"Nee," loog Julie, die nu wel de rest nog kon ophouden, "maar ik ga nu echt wel naar de w.c. gaan!"
"Wacht, ik ga mee," Saartje zette zich recht en trok één knie op, "ik zit ook met hoog water..."
Elfi zette zich recht en zei, "ok, dan ga ik ook wel mee, gewoon zodat jullie plaskousen niet teveel
schrik zouden hebben op de grote boze trap..."
"Haast je alleen een beetje," smeekte Julie wanhopig, die met beide handen haar kruis stevig vast had en heen en weer stond te dansen. Toen Elfi de afstandsbediening nam om de video uit te schakelen, viel plots alle elektriciteit uit in het huis; ook de reeds gedimde lichten gingen uit en het hele salon werd in duisternis gehuld. Saartje schrok en gilde, wat ook Elfi en Julie deed opkijken; Julie versterkte de grip op haar kruis om te vermijden dat ze in haar broek plaste.
"Het is een stroompanne," wist Elfi te vertellen, "anders zou er licht van buiten binnenkomen; heel de straat is donker."
"Hebben we geen zaklantaarn of een kaars of zo?", vroeg Saartje nerveus. Julie begon meer en meer in de problemen te geraken, en stond voor de moeilijke keuze om haar angst te overwinnen en in het donker naar beneden te gaan of voor haar kotgenotes in haar broek te doen...
"Zeg meisjes," zei ze tenslotte met een klein stemmetje, "ik moet eigenlijk wel heel dringend naar de w.c., als ik niet snel ga, dan eh..."
"Ga maar," zei Saartje, "ik kan het wel ophouden."
Julie keek met twijfel in het duister, de richting uit waar de deur naar beneden zou moeten zijn. Ze
voelde zich als een klein kind, te bang om naar het toilet te gaan. Plots gilde Saartje weer; Elfi had
een zaklantaarn gevonden en hem aangezet zodat het licht van onder haar kin naar boven scheen. Ze schaterde het uit.
"Kan je het nog altijd ophouden, Saartje?", vroeg ze met een brede grijns.
"Nee!", zei Saartje boos terwijl ze de zaklantaarn uit Elfi's handen trok, "Julie, snel naar het toilet!"
Saartje had ondertussen al één hand in haar kruis en bescheen de weg met haar andere. Ze duwde Julie in de richting van de deur, maar ze had haar haar dijen zo hard tegen mekaar aangedrukt dat ze amper vooruit ging.
"Sneller, sneller!", zei Saartje, "het is dringend!!!"
"Ik kan niet sneller," Julie stond met tranen in de ogen, "dan doe ik in mijn broek! Oh Saartje, ik haal de w.c. nooit meer..."
"Maar jawel, volhouden," moedigde Saartje haar aan, maar eigenlijk was het ook een beetje tegen zichzelf: ze voelde haar blaas ook in mekaar krimpen toen ze met de zaklantaarn de donkere trap bescheen. Julie had duidelijk geen tijd meer om er bang van te worden, want zacht kreunend uit hoge nood trippelde ze de trap af. Het toilet was gesitueerd in een klein kamertje onder de trap, en Julie probeerde haastig, voorovergebogen en met beide handen tussen haar benen, tot daar te geraken. Saartje voelde iets anders; met haar blote voetjes op de koude tegels wandelen deed haar situatie niet veel goed. Toen Julie de deur naar het toilet wilde openen, werd ze echter plots tegengehouden door Elfi, die in zeven haasten Saartje had voorbij gestoken.
"Ik eerst!", zei ze haastig, "ik moet ook!"
Julie voelde het misgaan: een warm gevoel verspreidde zich over haar kruis en ze voelde een
enkele druppel langs haar broekspijp naar beneden lopen.
"Laat Julie toch voor," snauwde Saartje echter, en ze trok Elfi achteruit, "zie je niet hoe erg het
is?"
Een zachte jank van Elfi was het laatste wat Julie hoorde toen ze de kleine badkamer binnenstapte, met haar dijen nog steeds stevig tegen mekaar. Ze deed de deur achter zich dicht en merkte op dat het er volledig donker was: Saartje had de zaklantaarn nog steeds. Met één hand deed ze het schuifslot van de deur op de tast dicht, maar ze voelde steeds meer ontsnappen in haar broek. Ze liet haar kruis los en begon onmiddellijk harder te plassen dan ooit tevoren; snel probeerde ze haar broek uit te krijgen, maar bleek dat haar onderbroek niet mee was – het spetterde alle kanten uit, ze voelde de plas zelfs in haar bilspleet lopen. Met haar jeans nog om haar knieën trok ze haar reeds doorweekte onderbroekje uit en zette ze zich neer op het toilet; tot haar ontsteltenis was het koude, plastic deksel nog naar beneden en ze kon nog net een gil onderdrukken toen haar billen die raakten. Ondertussen kon ze maar niet stoppen met plassen, ze leek wel een hogedrukreiniger! Zo snel en handig als ze kon deed ze het inmiddels volgeplaste deksel omhoog en zette ze zich eindelijk op het toilet te plassen.
Ondertussen stond Elfi buiten, in de gang, zenuwachtig heen en weer te lopen en van de ene voet op de andere te huppelen.
"Oh Saartje, waarom deed je dat nu?", vroeg ze wanhopig, "ik moet echt keidringend naar de w.c.!"
"Ik niet denk je," antwoordde Saartje, "maar Julie moest duidelijk het meest van ons allemaal."
Saartje scheen met de zaklantaarn in Elfi's gezicht; ze keek angstig alle kanten uit en beet hard op haar lip. Dan scheen ze lager, en zag dat Elfi met beide handen in haar onderbroekje zat, haar vagina stevig vast te houden.
"Oh, ik moet echt NU naar de w.c.!", zei Elfi terwijl ze voorover boog en haar benen kruiste –Saartje zag hoe ze al haar blote teentjes krulde-, "is er nergens anders waar ik kan gaan?"
"We hebben maar één toilet he, dat weet je toch," giechelde Saartje zachtjes.
"De emmer in de keuken!", zei Elfi terwijl ze heen en weer danste, "daar kan ik op gaan!"
"De emmer?", schaterde Saartje zodat ze ook haar benen moest kruisen, "ga je daar echt op plassen?"
"Het is dat of in mijn broek doen," zei Elfi dringend, "komaan!", en ze waggelde de richting van de
trap weer uit. Saartje moest toegeven dat het toch ook wel heel dringend begon te worden, vooral in die koude gang, en kwam haar rustig achterna. Op de trap zag ze Elfi met moeite naar boven geraken, en ze besloot het haar betaald te zetten dat ze haar had doen schrikken eerder in de keuken; met de koude, metalen achterkant van de zaklantaarn stak ze in Elfi's blote zij. Elfi, die dit totaal niet verwacht had, gilde luid maar voelde ook haar broekje erdoor nat worden; ze greep opnieuw haar kruis vast en voelde een beetje langs haar beeen naar beneden lopen voordat ze weer controle kreeg over haar blaas.
"Verdomme!", snauwde ze tegen Saartje, "nu is er al wat in mijn broekje!"
Saartje gniffelde en zei, "komaan dan maar, voordat je je pipi niet meer kan houden."
"Oh, da's nu al," kloeg Elfi terwijl ze de trap op waggelde. Toen de meisjes weer in de woonkamer aankwamen, zagen ze dat de lichten weer aan waren; de stroompanne was duidelijk voorbij. Elfi liep de aanpalende keuken in en Saartje zag duidelijk een natte vlek op Elfi's achterwerk; een donkere vlek op haar grijze onderbroekje. Saartje besefte dat Elfi niet aan het overdrijven was en het echt meende; Elfi kreunde zachtjes terwijl ze, met gekruiste benen en één hand nog steeds tussen haar benen geklemd, de keukenkasten doorzocht op zoek naar de bewuste emmer.
"Oh, ik ga het niet halen!", zei Elfi wanhopig toen ze de plastic emmer uit de kast haalde; hij was tot de top gevuld met schoonmaakproducten. Terwijl ze de emmer ondersteboven hield en alles op de grond uitschudde, voelde ze de ene lek na de andere in haar broekje vloeien; ze voelde zelfs al een paar warme druppels op haar blote voeten vallen. Snel zette ze de nu lege emmer op de grond en hurkte ze erover, dan trok ze haar onderbroek tot op haar knieën. Onmiddellijk, misschien zelfs al iets vroeger, begon ze harder te plassen dan ooit tevoren...
De meisjes lieten het licht in het toilet altijd branden, voor in het geval iemand 's nachts dringend
moest, en toen de stroompanne weer opgeklaard was ging daar dus ook de lamp weer aan. Julie zat te beven op het toilet, met haar jeans aan haar enkels en haar onderbroek aan haar knieën. Een gigantische donkere vlek op haar anders lichtblauwe broekje en het vervolg ervan op haar jeans verraadden dat ze, als een klein kind, in haar broek had geplast. Ze wiebelde wat met haar tenen en voelde dat ze ook haar beruchte zweetsokken ondergeplast had; ze hadden aan de hielen zelfs een gele schijn gekregen. Spetters hadden het duidelijk ook gehaald tot bij de muren en de deur, en aan de voet van het toilet lag een klein, geel plasje. Julie greep naar het toiletpapier om zichzelf een beetje af te drogen –haar vagina, achterwerk en de binnenkant van haar dijen waren kletsnat- en merkte op dat de rol voor een deel ook natgeplast was. De wanhoop overviel haar en ze begon te huilen; ze voelde zich ook weer een klein meisje, en schaamde zich zo diep dat ze zelfs niet durfde rechtstaan.
Elfi kon niet meer ophouden met plassen; ze kletterde luid, eerst tegen de bodem van de emmer, dan in de plas die ze erin gemaakt had. Ze zuchtte diep uit opluchting, maar was toch wel een beetje beschaamd: ze hield haar grijze broekje open en zag de grote, natte vlek die ze in het kruis gemaakt had. Ondertussen was Saartje zenuwachtig aan het rondlopen, en zo nu en dan eens stopte om haar benen te kruisen.
"Kan je je een beetje haasten alsjeblieft?", vroeg ze wanhopig, "ik kan het echt niet meer ophouden..."
"Ik moest al urenlang," verklaarde Elfi terwijl het gesis van haar plas bleef doorgaan, "mijn blaas
stond op springen!"
"De mijne ook," zei Saartje terwijl ze met beide handen haar kruis stevig vastgreep, "als ik nog lang
moet wachten gaat het in mijn broek zijn..."
Elfi bleef echter maar plassen, en Saartje kreeg het moeilijker en moeilijker. Toen ze dacht dat ze het echt niet meer kon houden en nog naar beneden wou rennen om te zien of Julie nog niet klaar was, hield het gesis op.
"Eindelijk!", zuchtte Saartje terwijl ze met gekruiste benen tot bij de emmer huppelde, "opzij, of
het is te laat!"
"Krijg ik niet een beetje w.c.-papier?", vroeg Elfi, die noch haar broekje optrok, noch van de emmer af ging.
"Elfi, ik meen het!", snauwde Saartje, "laat mij nu onmiddellijk op die emmer of ik doe in mijn broek!"
"Snel dan," smeekte Elfi bijna, "ik heb wel wat in mijn broekje geplast hoor... mijn benen plakken
helemaal, een beetje keukenrol misschien? Alsjeblieft?"
Saartje kreunde even uit hoge nood en huppelde voorovergebogen weer de keuken in.
"Je wil toevallig niet even een proper broekje voor me halen?", hoorde ze Elfi nog vragen en toen voelde ze het mis lopen. Een warm gevoel verspreidde zich sneller dan ooit doorheen haar kruis en liep helemaal tot aan haar achterste.
"Shit!", riep ze terwijlze uit alle kracht haar dijen en billen tegen mekaar drukte om het tegen te
houden, maar het hielp niet. Al snel liep er een dikke straal langs haar benen naar beneden die daar
haar blote voetjes kriebelde; het duurde niet lang of ze stond in een dikke, gele plas.
"Saartje? Ben je in orde?", riep Elfi vanuit de andere kamer, nog steeds vanop de emmer.
"Nee," kreunde Saartje met tranen in de ogen, "het is te laat..."
Saartje opende haar benen; ze zag een grote, gele vlek op haar witte broekje en een dikke straal die
naar beneden liep met de kracht van een tuinslang. Terwijl Elfi vanop haar emmer zat toe te kijken, stond Saartje volop in haar broek te plassen.
Op dat moment kwam ook Julie binnen met haar volgeplaste jeans weer aan; "ik... ik heb het toilet niet meer gehaald," zei ze snikkend, maar dan zag ze Elfi op de emmer zitten met haar natte onderbroekje aan haar knieën. Saartje schudde de laatste druppels van zich af en kwam wijdbeens de keuken uit. De drie meisjes keken mekaar aan en beseften dat ze allemaal in hun broek hadden geplast, en toen konden ze er alleen nog maar om lachen.
Fanmail is altijd welkom 8) :P
---
Elfi, Saartje en Julie waren drie universiteitssstudentes die samen een kot deelden. Ze hadden het geluk om een heel huis voor hen drie te hebben tegen een heel schappelijke prijs, en hoewel ze een slaapkamer moesten delen vonden ze het nog altijd heel erg de moeite waard. Die avond hadden de meisjes besloten gezellig thuis te blijven en een film te huren. Elfi, de meest uitbundige van de drie, had ervoor gekozen om een aantal horrorfilms te huren en er een hele griezelavond van te maken. Julie had er niets in te zeggen gehad vermits ze de hele dag in de les gezeten had, maar Saartje keek er niet echt naar uit, ze kon nooit goed slapen na een horrorfilm. Toen Julie 's avonds was thuisgekomen waren Elfi en Saartje er al helemaal klaar voor; de lichten in het salon waren gedimd en ze hadden zich al in slaapkledij uitgedost om knus voor de televisie te zitten. Saartje was met haar twintig jaar de oudste van de meisjes, en had lang, blond haar. Ze had een wit topje en een wit katoenen onderbroekje aan toen Julie thuiskwam, en verder niets. Elfi had halflang, rood haar en sproetjes; ze deed zich graag stoer voor maar iedereen wist dat ze een klein hartje had. Ze was de kleinste van de drie, maar was slechts een jaar jonger dan Saartje. Ze voelde zich een beetje in een meisjesbui die avond en had haar haar in twee korte palmboompjes gedaan. Ze droeg een roze T-shirtje met een afbeelding van een rood hart op. Het net iets te kleine T-shirt reikte tot net boven haar grijze onderbroekje met vooraan een strikje op, zodat je nog net een stukje buik kon zien. Julie, met haar achttien jaar de jongste van de drie, had door haar laattijdige thuiskomst nog de
meeste kleren aan. Ze droeg een strakke blauwe jeans en een zwart truitje met korte mouwen - haar b.h. had ze al uitgetrokken en over de sofa gegooid waar zij en Saartje in zaten om film te kijken. Verder had ze haar witte sokjes nog aan die ze al de hele dag droeg; haar lange, donkerbruine haren had ze in een paardenstaart gebonden.
Na de eerste film had Julie al stevig een kussen vast, maar wat erger was, er stonden al drie grote,
lege colaflessen op de salontafel. Ze moest dringend plassen maar het toilet was op het gelijkvloers, in tegenstelling tot het salon dat zich op de eerste verdieping van het huis bevond, en ze durfde niet
echt de donkere trap af. Vooral toen Elfi Saartje enorm hard had doen schrikken toen ze terugkeerde uit de keuken met een verse lading drank en snoep en dit heel erg grappig vond, durfde Julie helemaal niet meer toe te geven dat ze zo nodig moest.
Halverwege de tweede film en een grote fles cola later had Julie er echt moeite mee om stil te blijven zitten. Ze had de knoop en rits van haar jeans al geopend om de druk op haar gezwollen blaas te verlichten, waardoor een stukje van haar lichtblauwe onderbroek zichtbaar was. Ze zat in kleermakerszit in de sofa met het kussen nog steeds stevig tegen zich aangedrukt, naast Saartje die half neerlag op de helft van de sofa. Elfi had zich op de grond gezet zoals ze meestal deed, op de zachte maar stoffige vloermat in het salon. Julie begon moeite te hebben met te blijven stil zitten en ze had er spijt van dat ze ook nu nog verder gedronken had; ze schuifelde een beetje heen en weer en legde zich tenslotte neer als het spiegelbeeld van Saartje, met haar voeten naar haar gericht, zodat ze haar benen tenminste tegen mekaar gedrukt kon houden. Saartje haalde meteen haar neus op en keek Julie aan.
"Dat zijn jouw voeten die ik al de hele tijd ruik!", zei ze terwijl Julie een beetje betrapt keek, "ik
vroeg me al af wat dat was!"
"Ik dacht dat het de kaaschips waren," giechelde Elfi van aan de voet van de sofa. Julie was een
beetje opgelucht; bijna dacht ze dat Saartje door had dat ze dringend moest plassen.
"Ik heb de hele dag in de les gezeten," verklaarde Julie een beetje beschaamd, "je weet hoe warm het kan worden in die auditoria..."
Julie wreef over haar voetje; haar witte kous had inderdaad een vuile vlek op de zool en was klam. Ze krulde haar tenen en verlegde zich weer een beetje.
"Zeg wriemelaar," klaagde Saartje, "ik word er zenuwachtig van, hou je zweetvoeten eens voor jezelf!"
"Zo vies zijn ze niet," zei Julie beledigd, "hier, ruik maar," en ze duwde haar linkervoet in Saartjes
gezicht. Saartje schaterde het uit en duwde de voet van zich weg, maar niet zonder met haar ene hand zachtjes de zool ervan te kriebelen.
"Nee!", gilde Julie, die haar voeten op de grond zette en haar dijen stevig tegen mekaar drukte.
"Hier moet je ook niet komen stinken!", zei Elfi die op haar beurt Julie's voeten begon te kietelen.
"Stop! Niet doen!", giechelde Julie terwijl ze haar benen over de armleuning van de sofa gooide, buiten bereik van de andere meisjes, en haar kruis vastgreep, "mij niet kriebelen, ik moet naar het toilet!"
"Ga dan," lachtte Elfi, die ondertussen op haar rug op de grond lag, "of ben je soms bang om de trap af te gaan?"
"Nee," Julie trok een pruillip en schopte haar benen wat heen en weer, "ik heb gewoon geen zin. Ik probeer de film te volgen."
Een minuut ging voorbij en Saartje zette zich ook recht en kruiste haar benen; "bedankt hoor," zei ze terwijl ze op haar lip beet, "nu moet ik ook al..."
Zelfs Elfi, die normaal een grote mond had, zei er niets op vermits er juist een wel heel spannende
scène zich afspeelde in de film. Julie was haar kussen weer aan het knuffelen; ze had haar benen
gekruist en haar billen dichtgeknepen, en krulde haar tenen stevig op in haar ondertussen al beruchte zweetsokken. Dan gebeurde het: de scène kwam tot een climax met een groot angsteffect, en de drie meisjes gilden het in koor uit; van het schrikken voelde Julie zelfs een lekje in haar broek vloeien! Ze greep meteen met beide handen haar kruis vast en kreunde luid.
"Wat is er, Julie?", vroeg Elfi met een brede glimlach, "een ongelukje gehad in je broek?"
"Nee," loog Julie, die nu wel de rest nog kon ophouden, "maar ik ga nu echt wel naar de w.c. gaan!"
"Wacht, ik ga mee," Saartje zette zich recht en trok één knie op, "ik zit ook met hoog water..."
Elfi zette zich recht en zei, "ok, dan ga ik ook wel mee, gewoon zodat jullie plaskousen niet teveel
schrik zouden hebben op de grote boze trap..."
"Haast je alleen een beetje," smeekte Julie wanhopig, die met beide handen haar kruis stevig vast had en heen en weer stond te dansen. Toen Elfi de afstandsbediening nam om de video uit te schakelen, viel plots alle elektriciteit uit in het huis; ook de reeds gedimde lichten gingen uit en het hele salon werd in duisternis gehuld. Saartje schrok en gilde, wat ook Elfi en Julie deed opkijken; Julie versterkte de grip op haar kruis om te vermijden dat ze in haar broek plaste.
"Het is een stroompanne," wist Elfi te vertellen, "anders zou er licht van buiten binnenkomen; heel de straat is donker."
"Hebben we geen zaklantaarn of een kaars of zo?", vroeg Saartje nerveus. Julie begon meer en meer in de problemen te geraken, en stond voor de moeilijke keuze om haar angst te overwinnen en in het donker naar beneden te gaan of voor haar kotgenotes in haar broek te doen...
"Zeg meisjes," zei ze tenslotte met een klein stemmetje, "ik moet eigenlijk wel heel dringend naar de w.c., als ik niet snel ga, dan eh..."
"Ga maar," zei Saartje, "ik kan het wel ophouden."
Julie keek met twijfel in het duister, de richting uit waar de deur naar beneden zou moeten zijn. Ze
voelde zich als een klein kind, te bang om naar het toilet te gaan. Plots gilde Saartje weer; Elfi had
een zaklantaarn gevonden en hem aangezet zodat het licht van onder haar kin naar boven scheen. Ze schaterde het uit.
"Kan je het nog altijd ophouden, Saartje?", vroeg ze met een brede grijns.
"Nee!", zei Saartje boos terwijl ze de zaklantaarn uit Elfi's handen trok, "Julie, snel naar het toilet!"
Saartje had ondertussen al één hand in haar kruis en bescheen de weg met haar andere. Ze duwde Julie in de richting van de deur, maar ze had haar haar dijen zo hard tegen mekaar aangedrukt dat ze amper vooruit ging.
"Sneller, sneller!", zei Saartje, "het is dringend!!!"
"Ik kan niet sneller," Julie stond met tranen in de ogen, "dan doe ik in mijn broek! Oh Saartje, ik haal de w.c. nooit meer..."
"Maar jawel, volhouden," moedigde Saartje haar aan, maar eigenlijk was het ook een beetje tegen zichzelf: ze voelde haar blaas ook in mekaar krimpen toen ze met de zaklantaarn de donkere trap bescheen. Julie had duidelijk geen tijd meer om er bang van te worden, want zacht kreunend uit hoge nood trippelde ze de trap af. Het toilet was gesitueerd in een klein kamertje onder de trap, en Julie probeerde haastig, voorovergebogen en met beide handen tussen haar benen, tot daar te geraken. Saartje voelde iets anders; met haar blote voetjes op de koude tegels wandelen deed haar situatie niet veel goed. Toen Julie de deur naar het toilet wilde openen, werd ze echter plots tegengehouden door Elfi, die in zeven haasten Saartje had voorbij gestoken.
"Ik eerst!", zei ze haastig, "ik moet ook!"
Julie voelde het misgaan: een warm gevoel verspreidde zich over haar kruis en ze voelde een
enkele druppel langs haar broekspijp naar beneden lopen.
"Laat Julie toch voor," snauwde Saartje echter, en ze trok Elfi achteruit, "zie je niet hoe erg het
is?"
Een zachte jank van Elfi was het laatste wat Julie hoorde toen ze de kleine badkamer binnenstapte, met haar dijen nog steeds stevig tegen mekaar. Ze deed de deur achter zich dicht en merkte op dat het er volledig donker was: Saartje had de zaklantaarn nog steeds. Met één hand deed ze het schuifslot van de deur op de tast dicht, maar ze voelde steeds meer ontsnappen in haar broek. Ze liet haar kruis los en begon onmiddellijk harder te plassen dan ooit tevoren; snel probeerde ze haar broek uit te krijgen, maar bleek dat haar onderbroek niet mee was – het spetterde alle kanten uit, ze voelde de plas zelfs in haar bilspleet lopen. Met haar jeans nog om haar knieën trok ze haar reeds doorweekte onderbroekje uit en zette ze zich neer op het toilet; tot haar ontsteltenis was het koude, plastic deksel nog naar beneden en ze kon nog net een gil onderdrukken toen haar billen die raakten. Ondertussen kon ze maar niet stoppen met plassen, ze leek wel een hogedrukreiniger! Zo snel en handig als ze kon deed ze het inmiddels volgeplaste deksel omhoog en zette ze zich eindelijk op het toilet te plassen.
Ondertussen stond Elfi buiten, in de gang, zenuwachtig heen en weer te lopen en van de ene voet op de andere te huppelen.
"Oh Saartje, waarom deed je dat nu?", vroeg ze wanhopig, "ik moet echt keidringend naar de w.c.!"
"Ik niet denk je," antwoordde Saartje, "maar Julie moest duidelijk het meest van ons allemaal."
Saartje scheen met de zaklantaarn in Elfi's gezicht; ze keek angstig alle kanten uit en beet hard op haar lip. Dan scheen ze lager, en zag dat Elfi met beide handen in haar onderbroekje zat, haar vagina stevig vast te houden.
"Oh, ik moet echt NU naar de w.c.!", zei Elfi terwijl ze voorover boog en haar benen kruiste –Saartje zag hoe ze al haar blote teentjes krulde-, "is er nergens anders waar ik kan gaan?"
"We hebben maar één toilet he, dat weet je toch," giechelde Saartje zachtjes.
"De emmer in de keuken!", zei Elfi terwijl ze heen en weer danste, "daar kan ik op gaan!"
"De emmer?", schaterde Saartje zodat ze ook haar benen moest kruisen, "ga je daar echt op plassen?"
"Het is dat of in mijn broek doen," zei Elfi dringend, "komaan!", en ze waggelde de richting van de
trap weer uit. Saartje moest toegeven dat het toch ook wel heel dringend begon te worden, vooral in die koude gang, en kwam haar rustig achterna. Op de trap zag ze Elfi met moeite naar boven geraken, en ze besloot het haar betaald te zetten dat ze haar had doen schrikken eerder in de keuken; met de koude, metalen achterkant van de zaklantaarn stak ze in Elfi's blote zij. Elfi, die dit totaal niet verwacht had, gilde luid maar voelde ook haar broekje erdoor nat worden; ze greep opnieuw haar kruis vast en voelde een beetje langs haar beeen naar beneden lopen voordat ze weer controle kreeg over haar blaas.
"Verdomme!", snauwde ze tegen Saartje, "nu is er al wat in mijn broekje!"
Saartje gniffelde en zei, "komaan dan maar, voordat je je pipi niet meer kan houden."
"Oh, da's nu al," kloeg Elfi terwijl ze de trap op waggelde. Toen de meisjes weer in de woonkamer aankwamen, zagen ze dat de lichten weer aan waren; de stroompanne was duidelijk voorbij. Elfi liep de aanpalende keuken in en Saartje zag duidelijk een natte vlek op Elfi's achterwerk; een donkere vlek op haar grijze onderbroekje. Saartje besefte dat Elfi niet aan het overdrijven was en het echt meende; Elfi kreunde zachtjes terwijl ze, met gekruiste benen en één hand nog steeds tussen haar benen geklemd, de keukenkasten doorzocht op zoek naar de bewuste emmer.
"Oh, ik ga het niet halen!", zei Elfi wanhopig toen ze de plastic emmer uit de kast haalde; hij was tot de top gevuld met schoonmaakproducten. Terwijl ze de emmer ondersteboven hield en alles op de grond uitschudde, voelde ze de ene lek na de andere in haar broekje vloeien; ze voelde zelfs al een paar warme druppels op haar blote voeten vallen. Snel zette ze de nu lege emmer op de grond en hurkte ze erover, dan trok ze haar onderbroek tot op haar knieën. Onmiddellijk, misschien zelfs al iets vroeger, begon ze harder te plassen dan ooit tevoren...
De meisjes lieten het licht in het toilet altijd branden, voor in het geval iemand 's nachts dringend
moest, en toen de stroompanne weer opgeklaard was ging daar dus ook de lamp weer aan. Julie zat te beven op het toilet, met haar jeans aan haar enkels en haar onderbroek aan haar knieën. Een gigantische donkere vlek op haar anders lichtblauwe broekje en het vervolg ervan op haar jeans verraadden dat ze, als een klein kind, in haar broek had geplast. Ze wiebelde wat met haar tenen en voelde dat ze ook haar beruchte zweetsokken ondergeplast had; ze hadden aan de hielen zelfs een gele schijn gekregen. Spetters hadden het duidelijk ook gehaald tot bij de muren en de deur, en aan de voet van het toilet lag een klein, geel plasje. Julie greep naar het toiletpapier om zichzelf een beetje af te drogen –haar vagina, achterwerk en de binnenkant van haar dijen waren kletsnat- en merkte op dat de rol voor een deel ook natgeplast was. De wanhoop overviel haar en ze begon te huilen; ze voelde zich ook weer een klein meisje, en schaamde zich zo diep dat ze zelfs niet durfde rechtstaan.
Elfi kon niet meer ophouden met plassen; ze kletterde luid, eerst tegen de bodem van de emmer, dan in de plas die ze erin gemaakt had. Ze zuchtte diep uit opluchting, maar was toch wel een beetje beschaamd: ze hield haar grijze broekje open en zag de grote, natte vlek die ze in het kruis gemaakt had. Ondertussen was Saartje zenuwachtig aan het rondlopen, en zo nu en dan eens stopte om haar benen te kruisen.
"Kan je je een beetje haasten alsjeblieft?", vroeg ze wanhopig, "ik kan het echt niet meer ophouden..."
"Ik moest al urenlang," verklaarde Elfi terwijl het gesis van haar plas bleef doorgaan, "mijn blaas
stond op springen!"
"De mijne ook," zei Saartje terwijl ze met beide handen haar kruis stevig vastgreep, "als ik nog lang
moet wachten gaat het in mijn broek zijn..."
Elfi bleef echter maar plassen, en Saartje kreeg het moeilijker en moeilijker. Toen ze dacht dat ze het echt niet meer kon houden en nog naar beneden wou rennen om te zien of Julie nog niet klaar was, hield het gesis op.
"Eindelijk!", zuchtte Saartje terwijl ze met gekruiste benen tot bij de emmer huppelde, "opzij, of
het is te laat!"
"Krijg ik niet een beetje w.c.-papier?", vroeg Elfi, die noch haar broekje optrok, noch van de emmer af ging.
"Elfi, ik meen het!", snauwde Saartje, "laat mij nu onmiddellijk op die emmer of ik doe in mijn broek!"
"Snel dan," smeekte Elfi bijna, "ik heb wel wat in mijn broekje geplast hoor... mijn benen plakken
helemaal, een beetje keukenrol misschien? Alsjeblieft?"
Saartje kreunde even uit hoge nood en huppelde voorovergebogen weer de keuken in.
"Je wil toevallig niet even een proper broekje voor me halen?", hoorde ze Elfi nog vragen en toen voelde ze het mis lopen. Een warm gevoel verspreidde zich sneller dan ooit doorheen haar kruis en liep helemaal tot aan haar achterste.
"Shit!", riep ze terwijlze uit alle kracht haar dijen en billen tegen mekaar drukte om het tegen te
houden, maar het hielp niet. Al snel liep er een dikke straal langs haar benen naar beneden die daar
haar blote voetjes kriebelde; het duurde niet lang of ze stond in een dikke, gele plas.
"Saartje? Ben je in orde?", riep Elfi vanuit de andere kamer, nog steeds vanop de emmer.
"Nee," kreunde Saartje met tranen in de ogen, "het is te laat..."
Saartje opende haar benen; ze zag een grote, gele vlek op haar witte broekje en een dikke straal die
naar beneden liep met de kracht van een tuinslang. Terwijl Elfi vanop haar emmer zat toe te kijken, stond Saartje volop in haar broek te plassen.
Op dat moment kwam ook Julie binnen met haar volgeplaste jeans weer aan; "ik... ik heb het toilet niet meer gehaald," zei ze snikkend, maar dan zag ze Elfi op de emmer zitten met haar natte onderbroekje aan haar knieën. Saartje schudde de laatste druppels van zich af en kwam wijdbeens de keuken uit. De drie meisjes keken mekaar aan en beseften dat ze allemaal in hun broek hadden geplast, en toen konden ze er alleen nog maar om lachen.