Verhaal (fictie)

[Wouter]

Hey iedereen , ik ben Wouter en ik ben 21 jaar , en ik volg al een tijdje deze forums en andere sites , maar tot een post was het tot nu toe nog niet gekomen ... ik ben een geweldige fan van Skaats verhalen , en die hebben mij geïnspireerd om zelf eens een verhaal proberen te schrijven ... Hier is een eerste poging ... Zeg maar wat je er van vind , misschien volgen er nog wel meer (ik heb nog al wat halve verhalen op papier staan , maar om de een of andere reden lukt me het nie bijna nooit om een verhaal helemaal af te schrijven :roll: )


Anne , Joke , Roos en Melissa gingen samen met de mobilhome van Joke’s ouders naar Zuid-Frankrijk . Joke was 19 en Melissa 18 .
Zij hadden al een rijbewijs , en ze hadden afgesproken dat ze om de beurt zouden rijden . Roos was ook 18 , terwijl Anne nog maar 16 was .
Voor Roos en Joke was het laat geworden gisteren , en ze stonden op met barstende koppijn . Ze waren nog maar net op weg en maakten het zich gemakkelijk . Anne volgde een behandeling bij een urologe , en moest elke dag 1 half diuretisch pilletje innemen . Het doosje zat nogal vervelend in haar zak , en daarom stopte ze het in het medicijnkastje . Joke werd wakker . Ze was even terug in slaap gevallen , maar goed kon ze niet meer slapen . Ze ging even naar voor om te kijken waar ze al waren . Goeiemorgen , zei Melissa . ‘Morgen , zei Joke , én , waar zitten we al ? We zijn nog maar net Brussel voorbij hoor , antwoordde Melissa . Joke zette zich even naast Melissa . Amai , ik heb barstende koppijn , hebben we geen aspirientjes meer ? Ja , zei Melissa , in het medicijnkastje , hier achter je . Ik heb het nog gezegd , hé , maar nee jij wou speciaal nog naar die fuif gisteren . Ja moeder , mag ik het eind van de examens al niet meer vieren ? vroeg Joke. Ze deed het kastje open en zag maar 1 doosje pilletjes liggen , en dat pakte ze eruit . Ze slofte naar de kraan en gooide de 2 pilletjes in een glas water . Maar toen riep Melissa : Kom eens even ! Joke liet haar glas staan een haastte zich naar voren . Roos , die ondertussen ook al wakker was geworden , nam ook een glas uit de kast maar zag dan het glas staan dat Joke had uitgegoten . In een paar teugen had ze het leeggedronken , en ze ging terug naar Anne vanachter in de mobilhome . Joke kwam er terug aan en zag het lege glas staan . Zonder zich af te vragen wie het had leeggedronken (ze was nog niet echt goed wakker) schonk ze het glas terug vol water en liet er nu 3 pilletjes invallen . Zo , hopelijk gaat de koppijn nu sneller over , dacht ze . Roos kwam terug en zei : Amai , mijn hoofd staat op springen . Hier , neem een aspirientje , raadde Joke aan . Roos pakte nog eens 2 pilletjes met een slok water . Joke legde de pilletjes terug en samen gingen ze naar achter . Een spelletje Monopoly ? vroeg Anne . Ok , zeiden Joke en Roos , en ze begonnen te spelen . Maar al vrij werd Joke een druk op haar blaas gewaar . Ze trok er zich echter niet veel van aan en speelde voort . Maar de druk begon wel erg snel te stijgen en Joke zette zich recht . Ze slenterde naar voor en vroeg wanneer het volgende station was . Over 20 km , zei Melissa . Wil je dan even stoppen ? vroeg Joke . ...Ik moet even plassen ... Joke ging terug naar achter . Roos begon ondertussen ook al een redelijk grote nood te voelen maar maakte zich helemaal geen zorgen . Het was nog niet superdringend en ze had Joke horen zeggen dar ze zo gauw mogelijk gingen stoppen dus speelde ze rustig voort . Is er nog koffie ? vroeg ze . Ze had eigenlijk wel dorst en ’s morgens dronk ze altijd een kop koffie om goed wakker te worden . Ja , zei Anne , daar op het kastje . Roos slofte zich naar hun “keukentje” en schonk haar een kop koffie in . Jij ook wat ? vroeg ze aan Joke . Nee , bedankt , antwoordde ze . Geen dorst ? vroeg Roos . Nee misschien straks wat. Zonder erbij na te denken goot Roos zich nog een kopje in . Roos , het is aan jou om te spelen ! riep Anne . Ik kom ! riep Roos terug en in een teug dronk ze haar koffie leeg . Ze plofte zich terug neer in de zetel en gooide met de dobbelstenen . In haar dromen zat ze al in Zuid-Frankrijk. Zon , zee , en strand ... het zou een zalige vakantie worden . Ze keek naar buiten en zuchtte . Regen . Hopelijk beterde het weer nog , want in zon dof weer in een caravan zitten was ook niet alles . Ook Joke keek naar buiten .Pffff , dacht ze , nóg 10 kilometer . Ze kruiste zo onopvallend mogelijk haar benen en probeerde er niet aan te denken , maar de tikkende regen tegen de ruit hielp haar daar niet echt bij . Haar ochtendplas was altijd dringend , maar deze keer was het toch nóg dringender . Na een paar minuten Monopoly gespeeld te hebben , zei ze : laten we stoppen , ik ga even naar voor . Ok , zei Anne . Joke ging naar voren en stak voor de zenuwen een sigaretje op. Zijn we er bijna ? vroeg ze nog maar eens aan Melissa . Ja , toch ongeveer bijna ja , antwoordde ze , nog 5 kilometer . Joke haalde een beetje opgelucht adem , hoewel ze toch niet echt zo zeker wist of ze haar blaas nog zo lang in bedwang kon houden . Een beetje zenuwachtig kruiste ze haar benen toen ze nog een paar trekken van haar sigaret nam . Melissa zag het gewiebel van Joke en zei : Je moet precies wel echt dringend he ? Joke schrok en loog : Nee hoor , het was gewoon maar een vraag . Ze was een beetje verlegen om het feit dat ze moest plassen , en ze wou het dus ook niet aan Melissa's neus hangen . Zo duidelijk mogelijk ontkruiste ze haar benen , in de hoop dat Melissa zou denken dat ze zich vergist had . Maar Melissa wist wel beter , in haar leven had ze al vaker (zichzelf inclusief) ongelukjes van meisjes meegemaakt , en ze kende de symptomen dus maar al te goed .
Het ontkruisen van haar benen was niet echt zo'n goed idee voor Joke ; ze voelde een klein lekje in haar broek vloeien . Nog zenuwachtiger geworden , wreef ze goed met haar dijen tegen elkaar ; zo voorkwam ze meerdere lekjes . Ondertussen , vanachter in de mobilhome , slofte Roos weer naar het keukentje om nog een kopje koffie uit te gieten . Ze kon niet meer blijven stilstaan en maakte een klein dansje . Is er iets ? vroeg Anne toen ze dit zag . Roos dronk haar kopje leeg , keek naar Anne en zei : Ja , ik moet plassen ... Zacht voegde ze eraan toe : ... en dringend ... Anne wist, dat wanneer Roos zei dat ze dringend moest plassen , dat daadwerkelijk ook wel zo was , anders zou ze dat nooit zeggen. Roos' blaas stond ook op springen . 3 koppen koffie hadden haar blaas nog alleen maar meer gevuld. Ze zette zich neer op de bank en nam haar kruis met beide handen stevig vast. We zijn er bijna ... sprak Anne haar moed in . Vanvoor hield Joke het ook bijna niet meer vol . Het busje raakte een put in de weg en Joke sprong op . Met een schok kwam ze terug neer op de bank , en ineens voelde ze haar broekje nat worden . Joke pakte haar kruis vast en spande haar spieren zo hard mogelijk op ; ze kon haar plas nog verder ophouden , maar ze voelde dat heel haar zitvlak al nat was . Nog één minuutje , zei Melissa , we zijn er zo ; doe je schoenen al aan ! Joke keek met een pruillip naar haar voeten en zag dan ook dan ze nog niks aanhad. Al trippelend ging ze naar achteren , waar ze Anne en Roos zag . Ze nam haar schoenen en ze probeerde haar voeten in haar schoenen te duwen . Maar zonder haar handen was dit niet echt zo gemakkelijk . Anne , wil alsjeblieft voor mij even mijn schoenen aandoen ? vroeg ze smekend . Ik moet echt superdringend plassen ! Dat kan ik wel zien hoor , antwoordde Anne lackoniek , kom ik zal je schoenen wel aan je voeten steken . Ze reden de inrit van de parking op . Roos , die tot nu toe nog helemaal droog was gebleven , sprong recht en stapte in haar pantoffels. Het was niet echt druk op de parking , en Melissa remde bruusk vlak naast de toiletgebouwen . Roos verloor haar evenwicht . Ze kon zich nog juist tegenhouden door haar hand uit haar kruis te halen en de deurklink vast te nemen , maar toen ze dit deed voelde ze ineens haar broek nat worden . Ze trok de deur met een ruk open , en liep zo snel als ze kon naar de wc , maar het was al te laat ... In kleine straaltjes liep haar plas door haar vingers langs haar benen naar beneden . Ze duwde de wc-deur open en zette zich zonder haar broek uit te doen op de wc-bril . Al snel kleurde haar broek donkerblauw . Ondertussen stond Joke nog steeds al dansend in de mobilhome , wanhopig probeerde ze nog haar schoen aan te krijgen . Sta nu toch eens stil , zei Anne , zo krijg ik je schoen nooit aan ! Joke probeerde stil te staan , maar ze voelde steeds meer druppeltjes in haar broekje vloeien . Laat me gaan ! riep ze , en op één schoen liep ze naar buiten . Ze zag het spoor van Roos’ ongelukje naar de wc lopen . Wanhopig bonkte Joke op de deur . Laat me binnen , laat me binnen ! riep ze tegen Roos . Maar ook voor haar was het te laat . Met een luid gesis leegde Jokes blaas zich , en ze voelde de warme plas langs haar benen naar beneden lopen . Verslagen liet ze haar kruis los , en er vormde zich snel een grote plas op de grond . Ook Roos kwam ondertussen met haar natgeplaste broek naar buiten . Smile ! zei Melissa , en met haar camera maakte ze een mooie foto van de twee natte meisjes ...

[Skaat]

Klinkt goed! Ik heb zelf ook weer wat zin om te schrijven de laatste tijd, en zo'n verhalen zijn altijd motiverend :wink:

[wonder]

Geen slecht idee, Skaat!!! Laat maar komen, die verhalen.

Wonder (wetlove)

[Skaat]

Ik heb er een tijdje werk aan gehad, hopelijk is het het wachten waard geweest:

Elfi en Sofie waren twee vriendinnen die mekaar op school hadden leren kennen. Elfi was de jongste van de twee, 16 jaar oud; ze had kort, donkerbruin haar dat ze vandaag in twee kleine staartjes had. Sofie was iets groter dan Elfi, en ook iets ouder; ze was er 17 en zij had lange, blonde haren. De meisjes zaten meestal samen te lachen om dingen die ze nooit met anderen deelden; ze zaten samen in de klas en waren soms zelfs een storende factor in de lessen. Die vrijdagavond zaten ze echter samen achterin de bus die hen naar Elfi’s ouderlijk huis voerde, waar Sofie die nacht bleef slapen. Op vrijdagnamiddag hadden ze immers wiskunde gehad, en hun leerkracht stond ervoor bekend niemand de les te laten verlaten – ook niet om naar het toilet te gaan… De meisjes waren achterin de klas gaan zitten en zaten alsmaar te giechelen, dus het had niet lang geduurd voordat ze allebei moesten plassen. Ze hebben zich de rest van die les voornamelijk bezig gehouden met briefjes aan mekaar door te geven waarop stond hoe dringend ze allebei naar het toilet moesten, wat voor nog meer hilariteit zorgde natuurlijk… Nu zaten ze dus op de bus met dichtgeknepen knieën te hopen dat het niet meer te lang zou duren voordat ze Elfi’s halte bereikten…
“Sofie,” fluisterde Elfi haar vriendin zachtjes toe, “raad eens?”
Sofie’s gedachten waren vooral gefixeerd op haar volle blaas, waar de hobbelige busrit niet veel goed aan deed. Ze kruiste haar benen onder de rok van haar schooluniform en keek Elfi vol verwachting aan.
“Ik moet pipi doen!”, fluisterde Elfi haar plagerig toe.
Sofie voelde zich heel ongemakkelijk en beet even op haar lip; ze duwde haar dijen stevig tegen mekaar aan. Toch voelde ze zich een beetje ondeugend ook en fluisterde ze tegen Elfi, “ik ook… ik plas bijna in mijn broek!”
“Ik kan het niet meer inhouden!”, onderbrak Elfi haar, tussen twee giechels in, “ik doe in mijn broek! Psssssshhhhh!”, en de meisjes schaterden het uit, allebei met hun benen over mekaar en Elfi zag Sofie zelfs heel even in haar kruis knijpen, wanneer ze dacht dat niemand het zag.
“Oh, stop…”, gniffelde Sofie uiteindelijk, “mij niet laten lachen, of ik ga mijn plasje hier nog doen…”
“Je ziet er anders uit alsof je al in je broek aan het doen bent,” zei Elfi, die duidelijk nog niet helemaal uitgelachen was.
“Ik doe niet meer in mijn broek,” grijnsde Sofie, “al zeker een week niet meer!”
Elfi begon weer luid te lachen; ze kreeg de slappe lach goed te pakken, en zat na enkele seconden al in haar stoel op en neer te wippen.
“Stoooop,” smeekte ze tussen twee schaterlachen door, “of ik pis in mijn broehoehoek!”
Sofie kneep haar dijen wat dichter tegen mekaar aan; ze voelde de lichtjes bezwete binnenkant van haar blote benen onder de rok van haar schooluniform tegen mekaar glijden, het was niet echt comfortabel te noemen maar ze kon zich de laatste keer niet meer herinneren dat ze zo nodig moest…
“Is het nog ver?”, vroeg ze, plots een beetje verlegen, “ik ga het echt niet lang meer kunnen inhouden…”
“Nee hoor,” grinnikte Elfi nog wat na, “de volgende halte moeten we eraf.”
Plots reed de bus over een snelheidsdrempel, en een lichte schok deed Sofie en Elfi in hun stoel opwippen; Sofie trok lijkbleek weg, ze voelde een warm gevoel in haar onderbroek! Ze kneep meteen haar billen tegen mekaar en greep haar kruis weer vast. Haar dijen voelden een beetje natter aan, maar ze hoopte dat het voornamelijk zweet was dat ze voelde… Stilletjes hoopte Sofie dat ze het verkeerd gevoeld had, maar ze kon de gedachte niet verdringen dat ze toch een beetje van het warme vocht uit haar lichaam had voelen stromen…
“Dit is onze halte,” zei Elfi terwijl ze rechtstond en haar rechterknie optrok, “ook geen seconde te vroeg… mijn blaas ontploft zowat!”
“De mijne ook,” Sofie stond heel voorzichtig recht, ze kon nu haar hand niet meer tussen haar benen houden maar ze hield haar dijen toch de hele tijd stevig tegen mekaar gedrukt. Ze hoopte dat er op haar achterwerk niets te zien was van haar kleine ongelukje tijdens de busrit; ze hing haar boekentas over haar schouder op haar rug, zodat de bruine leren tas haar achterste bedekte. Sofie en Elfi probeerden zich gewoon te gedragen, maar waggelden toch een beetje tot aan de busdeuren en stapten voorzichtig af.
“Je woont toch niet te ver van hier?”, vroeg Sofie zenuwachtig; de koude buitenlucht deed haar blaas nog meer in mekaar krimpen.
“Nee hoor, juist aan de overkant,” antwoordde Elfi, die even haar benen kruiste, en dan de straat overstak. Sofie drukte haar billen nog eens stevig tegen mekaar en volgde haar dan snel.
Elfi stopte aan één van de huizen in de straat en begon in haar tas naar haar sleutels te zoeken. Ze kruiste haar benen en wiegelde heen en weer; ook Sofie begon in paniek te slaan.
“Elfi, haast je!”, zei ze met een bevende stem terwijl ze heen en weer danste. Toen ze nog in beweging was ging het nog, maar nu voelde ze het echt mis lopen; hoewel ze midden op straat stond, kon Sofie toch niet anders dan met haar linkerhand diep tussen haar benen te knijpen.
“Ja, ik zoek mijn sleutels…”, sprak Elfi; ze leek een beetje afwezig, waarschijnlijk omdat ze uit hoge nood ter plekke op en neer stond te huppen.
“Elfiiiiiii,” probeerde Sofie te zeggen terwijl ze op haar lip bleef beten. Ondertussen gebruikte ze haar rechterhand ook al om in haar billen te knijpen.
“Ah, hier zijn ze,” Elfi zuchtte van opluchting; op één been (het andere was rond het ene geklemd) stak ze onhandig haar sleutel in het sleutelgat en opende ze de deur. Snel huppelden beide meisjes de gang van Elfi’s ouderlijk huis binnen.
“Ooh snel, waar is de w.c.!”, zei Sofie met een smekende blik.
“Juist bovenaan de trap,” antwoordde Elfi, “maar je moet echt wel eerst je schoenen uitdoen… mijn moeder vermoordt je als je met je schoenen binnenkomt!”
Sofie voelde weer wat ontsnappen, en deze keer was het wel wat meer… ze voelde het warme, natte vocht langs haar been naar beneden lopen in haar linkerschoen. Ze kneep harder en boog zich voorover om het toch nog tegen te houden, en smeekte, “oh Elfi, komaan! Ik meen het echt, ik sta hier al te druppen!”
“Doe niet zo flauw, ik moet ook ongelooflijk dringend!”, zei Elfi echter en ze zette zich neer op één van de stoelen die in de gang klaarstonden. Ze kruiste haar benen en begon een beetje onhandig de veters van haar schoenen te ontknopen; ze had er duidelijk heel veel moeite mee om stil te blijven zitten. Sofie keek nog wanhopig om zich heen, maar het was duidelijk dat Elfi deze keer geen grapje maakte: ze ging dan maar op de stoel tegenover haar vriendin zitten en liet heel voorzichtig haar kruis los, haar natte dijen stevig tegen mekaar gedrukt. Ze zag meteen dat er een natte vlek vooraan haar rokje te zien was, dus legde ze beschaamd haar boekentas op haar schoot, in de hoop dat het niet zou opvallen. Op het moment dat ze zich voorover boog om haar schoenen uit te doen, voelde ze meteen een vloedgolf in haar slipje stromen en haar billen helemaal nat maken… Sofie werd lijkbleek maar deed met bevende handen haar schoenen verder los, in de hoop dit alles toch nog te verbergen. Ze kneep haar natte billen tegen elkaar en voelde hoe haar onderbroekje ertussen zat en als een spons uitgeknepen werd; ze kon de urinegeur ook duidelijk ruiken nu. Na een plasje van ongeveer twee seconden lang kon ze haar blaas weer bedwingen, maar ze kon niet geloven wat ze al gedaan had; ze had als een klein kind in haar broek geplast en wat nog erger was, ze moest nog altijd hoognodig naar het toilet! Met een bevende hand deed ze haar linkerschoen uit en ze zag dat de rechterkant van haar witte sok helemaal nat was, en de onderkant ook… en die grote natte vlek had een geelachtige schijn. Ze zag een paar druppels liggen op het tapijt onder haar stoel ook… Haar lip begon te beven en ze voelde tranen opwellen in haar ogen. Hoe hard ze dat ook probeerde te bedwingen, begon ze zachtjes te wenen omwille van haar natte broek…
Ondertussen had Elfi haar eigen problemen. Ze zat zich in duizend bochten te wurmen om haar schoenen uit te krijgen, wat toch uiteindelijk gelukt was; ze veegde snel de onderkant van haar blote voeten af en sprong recht met haar benen nog steeds gekruist.
“Kom snel,” zei ze terwijl ze haar kruis vastgreep, “naar het toilet, ik kan het niet meer inhouden!”
Sofie zat enkel in mekaar gedrukt, zenuwachtig met haar benen te wiebelen, niet wetende wat ze moest doen… Elfi hoorde haar zachte gehuil.
“Komaan Sofie!”, danste Elfi heen en weer, “of heb je soms in je broek geplast?”
Sofie keek weemoedig omhoog en knikte zachtjes; ze begon nog harder te wenen.
“Wat!”, Elfi kon het niet geloven, maar ze voelde dat ze zelf ook niet al te ver van dat lot meer was, “je overdrijft vast… komaan, sta recht en ga mee naar boven!”
Sofie stond voorzichtig recht en voelde, in het rechtstaan, nog enkele druppels uit haar slipje langs haar benen naar beneden lopen. Er was een grote donkere vlek op het kussen van de stoel waarop ze gezeten had, en de rok van haar schooluniform was ook helemaal bevlekt. Elfi inspecteerde de voor- en de achterkant; beide zijden vertoonden een grote natte vlek.
“Shit, je meent het,” zei Elfi een beetje onwennig, “kijk, ik ga echt eerst wel naar de w.c…. want ik kan het echt niet meer houden… maar dan krijg je wel wat kleren van mij, oké?”
“Maar…”, zei Sofie met een piepstemmetje tussen de tranen door, “ik moet ook nog naar de w.c….”
“Maar je hebt al in je broek gedaan!”, zei Elfi verontwaardigd. Sofie zakte even door haar knieën en keek haar wanhopig aan.
“Oh goed dan,” Elfi kruiste haar benen en kneep diep in haar kruis, “maar haast je of ik heb een natte broek!!!”, en ze nam Sofie’s hand vast om haar mee naar boven te sleuren. Elfi merkte meteen op dat de hand van haar vriendin nogal klam was; Sofie wist dat dit kwam omdat ze ermee in haar kruis gedrukt had terwijl ze in haar broek aan het plassen was, maar hoopte dat Elfi dat niet zou opmerken. Elfi had andere problemen en trok Sofie mee de trap op; ze waggelde als een eend naar boven omdat ze probeerde haar natte dijen van mekaar te houden maar tegelijk ook de rest van haar plasje binnen te houden…

Bovenaan de trap aangekomen boog Elfi zich weer voorover en greep met beide handen in haar kruis; het was haar al eerder gebeurd dat ze een beetje in haar slipje plaste wanneer ze het toilet zag, nog voordat ze haar broek kon laten zakken, maar nog nooit had ze zo dringend gemoeten als nu!
“Hier is het,” zei Elfi met een bang stemmetje, “maar haast je alsjeblieft héél snel want ik hou het niet meer!”
Sofie snikte even en veegde de tranen van haar wang met de achterkant van haar hand, en deed dan bevend de deur naar het toilet open. Daar zag ze een glimmende tegelvloer en in het centrum van de kamer, een prachtig witte w.c.-pot die er nog nooit zo verwelkomend uitgezien had. Sofie moest haar benen even samendrukken om niet nog meer te verliezen en trippelde tot bij het toilet, dan trok ze haar rok omhoog. Voorzichtig pulkte ze haar natte onderbroekje van tussen haar billen en trok het voorzichtig langs haar benen naar beneden; de rand schuurde tegen de binnenkant van haar dijen, die helemaal ondergeplast waren. Bevend zette ze haar natte, blote billen op de koude w.c.-bril en bekeek ze de staat van haar onderbroek, die tussen haar knieën opgespannen was. Ze droeg een wit katoenen slipje met een rozenmotief, maar in het kruisje van de slip was een grote, gele vlek te zien.

Nog voordat het eerste druppeltje urine van Sofie het water in de pot bereikte, werd de toiletdeur bruusk geopend en kwam Elfi paniekerig binnengelopen, met haar beide benen stevig tegen mekaar gedrukt. Sofie schrikte en sloot haar benen meteen, maar Elfi stond heen en weer te dansen; “laat me gaan! Laat me erop!”, zei ze in een blinde paniek, “ik kan niet meer wachten!”
“Ik ben nog niet klaar,” antwoordde Sofie boos, “wil je wel eens buiten wachten!”
“Maar…”, smeekte Elfi, “het is… in mijn broek…”
Sofie zag hoe Elfi stokstijf was blijven staan, en hoorde een luid sissend geluid van haar kant komen. Rond Elfi’s blote voeten, die naar mekaar gericht stonden, zag ze bovendien een fel geel plasje groeien…
“Snel,” stelde Sofie voor en ze opende haar benen weer, “kom op mijn schoot zitten!”
Elfi deed snel haar rok omhoog en trok haar onderbroekje een beetje onhandig naar beneden terwijl ze in zeven haasten op Sofie’s schoot ging zitten. Sofie voelde Elfi’s natte billen op haar dijen kletsen, en voelde meteen een dikke straal urine langs haar naar beneden lopen. Ook Sofie begon nu volop te plassen, maar ze keek wel even over Elfi’s schouder om de staat van haar onderbroek te inspecteren. Ze droeg een paars slipje, maar ze had het wel helemaal volgeplast en een donkere vlek aan het kruis en de achterkant was daar het bewijs van.
“Ow, ik heb in mijn broek gedaan…”, zei Elfi met een teleurgestelde toon in haar stem.
“Ik ook hoor,” zei Sofie, die zich nu iets beter voelde vermits ze niet meer de enige was die een ongelukje had gehad, en ze gaf Elfi een dikke knuffel. Zo zaten de beide meisjes na veel te lang te moeten wachten eindelijk te plassen, maar vanaf die dag gingen ze altijd naar het toilet voordat ze naar de les wiskunde gingen…

[Liesje.versteven]

Eindelijk nog eens een verhaaltje van je!!! Schrijf er asjeblieft nog veel!!

Dikke kus

Liesje

[Wouter]

Eindelijk een nieuw verhaal ! Hier zat ik al lang op te wachten ...

doe zo voort !

[Skaat]

Bedankt voor de reacties, Liesje en Wouter! Ik ben meteen aan een vervolg begonnen... :lol:

[wonder]

Ik wacht in spanning af. Het wordt vast weer leuk.

Alvast bedankt,
wonder (wetlove)

[pee_addicted]

Leuke verhalen!!
Ik ben erg benieuwd naar het vervolg!

Groeten pee_addicted