Wie hoog springt, kan laag vallen ... (Verhaal)

[Wouter]

Eindelijk heb ik nog eens een verhaal kunnen afschrijven :)
Het is redelijk lang denk ik, misschien heb ik er net iets teveel "verhaal" willen inbrengen (hoewel ik raar genoeg toch een beetje vast zat bij het einde), maar ja. Hopelijk genieten jullie ervan ... een niet waargebeurd verhaal trouwens .

Blijkbaar was het bericht veel te lang om hier te posten, dus heb ik het verhaal maar ergens op het net gezet (ipv 3 of 4 posts te maken) , hier is de link : http://www.geocities.com/wouterherssens/desp1.htm

[maste2]

goed verhaal

[Wouter]

Hier is nog een verhaal van mijn hand ... iets korter deze keer (er volgt wel nog een tweede deel)


16:00, Durbuy

"Kom nu, Sophie !" riep Elize vanop de top van de heuvel. Al zuchtend zette Sophie zich recht en trok de zware rugzak weer op haar rug. Het was een warme vrijdagnamiddag, ongeveer 29 graden in de schaduw, en beide meisjes waren samen met een groep een weekje op survivaltocht. "Komaan Sophie, we moeten echt wel doorlopen, anders raken we de groep nog kwijt", zei Elize bezorgd toen Sophie puffend boven op de top aankwam. "Pfff, is dit nu vakantie ?" klaagde Sophie, "stel je voor, ik nu evengoed thuis zaaaalig in een zeteltje kunnen liggen met een boekje en een drankje, en hier zit ik nu, mij af te beulen voor een stomme survivaltocht." Elize lachte. "Over drankjes gesproken, heb jij nog wat te drinken voor mij ? Ik heb zo'n ongelofelijke dorst..." voegde ze eraan toe. "Natuurlijk", antwoordde Sophie, "dan zeul ik deze zware rugzak toch nog voor iets mee." Sophie nam een grote fles water uit een zijzakje van haar rugzak en nam een grote slok water. Ze passeerde de fles naar Sophie, en ook zij zette de fles gretig aan haar lippen. "Hey, niet alles opdrinken he !" zei Sophie spottend. "Sorry, ik had gewoon veel dorst", antwoordde Elize verontwaardigd. "Kom, we gaan beter door, we lopen achter." Een tiental minuten liepen Sophie en Elize door, tot de groep ineens stopte bij een heuvel met rotsblokken. Elize hoorde de gids roepen "Ok, we gaan deze heuvel hier beklimmen, laat je veiligheidsgordels nog maar even in de rugzak maar maak hou je wel stevig aan het touw vast. Als we alllemaal boven zijn houden we een pauze van een kwartiertje. Ok, vertrek maar." "Zucht. Leuk, nog meer activiteit", mopperde Sophie. "Dit lijkt me langzamerhand eerder een uitputtingskamp dan een survivalkamp." "Zeg mopperkont, ga maar ergens anders zeuren hoor", zei Elize licht geiritteerd. "Ik ga even vragen of we bijna naar het hotel gaan ... ik ben het langzamerhand ook beu." Elize nam nog een flinke slok water en stapte op de monitrice af. "Sorry, maar wanneer gaan we naar het hotel ?" vroeg ze licht verlegen. "Hmm dat zal niet zo lang meer duren hoor", kreeg ze als antwoord. "Als we deze heuvel over zijn vertrekken we meteen, ongeveer een dik halfuur nog." Licht teleurgesteld droop Elize af. Ze had gehoopt om snel terug naar het hotel terug te keren, want het vele water dat ze had gedronken begon op haar blaas te werken, en ze had echt geen zin om ergens in het midden van de bossen in haar blote kont te gaan zitten, vooral met dat vele volk om haar. Was ze maar 'smiddags in het chalet naar de wc geweest ... zoals iedereen. Maar toen lag ze rustig met Sophie met haar voetjes in het verfrissende water ... en eer ze hun voeten hadden afgedroogd en hun schoenen weer aangedaan, was de groep al weer vertrokken. Ze vroeg zich trouwens af of ook Sophie niet naar de wc moest ... het was toch ondertussen ook al van 'smorgens geleden dat ze beiden een wc hadden gezien.

Ze werd uit haar hersenspinsels gehaald door Sophie. "Komaan, maak je vast, we gaan klimmen !" riep ze Elize toe. Ze bond het touw rond haar middel en werd door Sophie de heuvel opgetrokken. "Hey luierik, ik ga je niet heel de heuvel optrekken, je mag ook wel eens wat moeite doen, hoor !" Elize keek even op en zag nog de afstand die ze te beklimmen hadden ... Ze zuchtte. Ze probeerde zich stevig omhoog te trekken, want hoe meer ze zich liet hangen, hoe dieper het touw in haar buik sneed. Ze had immers een kort blauw topje aan, en het touw schaafde rechtstreeks haar buik. Ze probeerde maar even de pijn te verbijten en keek naarboven, waar ook Sophie duidelijk aan het afzien was.

Eenmaal boven maakte Sophie het touw snel los en trok Elize naarboven. "Auw", schreeuwde Elize en deed ook het touw van haar middel, en zag een grote rode streep op haar buik en rug geprint. Ze zuchtte nog maar eens. "Wat zei je nu weer van een uitputtingskamp, Sophie ? Had ik maar een langer truitje aangetrokken..." "Zeg, jij bent heus niet de enige die heeft afgezien hoor", vulde Sophie aan. Ze trok haar truitje omhoog. "En jij dacht dat jij de enige was die er last van had ?" Elize zag inderdaad ook duidelijk een dikke rode streep op Sophie's middel. Maar wat haar meer opviel, was dat haar buik net boven haar rokje duidelijk gespannen stond. Ze was dus niet de enige hier die moest plassen ... Sophie wreef nog even onopvallend over haar buik terwijl ze haar truitje weer naar beneden trok. Elize zette zich neer en Sophie volgde al snel haar voorbeeld. Ze keken even rond. Ze waren ergens op een heuveltje beland, met rondom hen enkel afgrond. "Ok, is iedereen er ?" zei de monitrice duidelijk. " We pauzeren hier even een kwartiertje, en hierna gaan we in rapelle naar beneden. Rust hier maar een beetje terwijl wij alles klaarmaken."
"En wat heeft ze geantwoord ?" vroeg Sophie duidelijk geinteresseerd. "Een dik half uur nog volgens haar", antwoordde Elize. Ze zuchtte nog maar eens. "Heb je nog wat water ?" Sophie nam de fles uit haar rugzak en gooide ze naar Elize, die er ondanks haar hoge nood nog een paar grote slokken van dronk. "Hehe, wat verfrissensd", zuchtte ze, "jij ook wat ?" "Nee dank je, ik heb al water genoeg binnen." antwoordde Sophie. Ze boog zich voorover en fluisterde in Elize's oor :"... en ik moet pipi doen !" Elize kon het niet laten om, ondanks haar eigen toestand, stilletjes te lachen met Sophie's opmerking. Sophie reageerde verontwaardigd en probeerde boos te zeggen :"Bedankt voor het medelijden hoor" Elize trok een overdreven pruillip en nu kon ook Sophie het niet laten om in de lach te schieten. Toen kreeg Elize al helemaal de slappe lach en blies ze in Sophie's oor :"Weet je wat ?" Sophie knikte nee. "Ik moet ook pipi doehoen !" zei Elize nu overdreven luid. Ze stopte ineens met lachen en schaamde zich dat ze dit zomaar had gezegd met andere mensen bij, ze hoopte dat er niemand van gehoord had. Ze kruiste even haar benen en maande Sophie aan om te stoppen met lachen. "Wat is er, in je broek aan het plassen ?" schaterde die nog na. "Stop nu gewoon ok", zei Elize op serieuze toon," ik moet inderdaad wel heel dringend plassen, dus zwijg even, wil je ?" Sophie keek in Elize's ogen en zag dat ze het echt wel meende; daarvoor kende ze haar al lang genoeg. "Ok sorry, ik zal erover zwijgen, beloofd" zei ze uiteindelijk. "Laten we enkel maar hopen dat het hier niet te lang meer duurt ..."
Sophie stopte de fles weer in haar tas en legde zich neer. Beide meisjes sloten hun ogen even en er vielen een paar minuten stilte tot Sophie mijmerde :"Wat zal ik blij zijn als we aan het hotel zijn ..." Ze draaide zich om en zag Elize in slaap in het gras liggen, met beide handen onbewust tussen haar benen geklemd. Sophie vroeg zich af wat Elize nu aan het dromen was...
Ze plukte een paar grassprietjes vanuit de grond en kietelde zacht Elize's oren. Elize bewoog een paar keer heen en weer met haar benen en schrok dan ineens wakker. "Wat ... wat gebeurt er ?" vroeg ze verdwaasd. "De grassprietjes uit de onderwereld komen je opeten !" riep Sophie met een geheimzinnige stem uit. "Haha, grappig hoor, vertel me liever eens; zijn we nog niet begonnen met de rapelle ?" zei Elize licht geirriteerd. "Nope", antwoordde Sophie verveeld op de saaie reactie van Elize, "gaan we eens kijken ?" "Ga jij maar, ik blijf wel liggen" pufte Elize. Ze begon nu echt wel heel dringend te moeten, en wreef haar dijen nog maar eens over elkaar.

Toen kwam de monitrice eindelijk boven. "Ok meisjes en jongens, maak jullie maar klaar, de eerste mag vertrekken ! Doe jullie klimgordel maar vast en maak je vast aan het touw wanneer je aan de beurt bent. Je zult zien, hier is geen kunst aan. Laat je gewoon maar zakken en je komt wel beneden !"
Sophie en Elize haalden meteen de klimgordel uit hun rugzak en zetten zich recht om de gordel rond hun benen te doen. "Hoe moet je dit spul eigenlijk aankrijgen ?" vroeg Elize zich af. Ze had absoluut geen kaas gegeten van al dat klimgedoe, terwijl Sophie vroeger al wel eens een jaartje bij een klimclub had gezeten. Ze hielp Elize dan ook om haar gordel aan te trekken, maar die voelde haar al oncomfortabel toen de klimgordel tussen haar benen schoof. "Ben je zeker dat dit de juiste manier is ?" vroeg ze aan Sophie terwijl ze tevergeefs haar benen dichter bij elkaar probeerde te duwen. "Natuurlijk ben ik zeker, domoor", antwoordde die. "Enkel nog de band rond je middel wat aanbinden en het is in orde." Elize knikte teleurgesteld maar voelde zich echt niet gemakkelijk met dat stuk stof tussen haar benen. Onrustig trippelde ze even heen en weer, maar ze kon er maar niet aan wennen. Alsof ze nog niet genoeg moest plassen ... nu kon ze ook al haar dijen niet meer tegen elkaar duwen. "Sophie ... ik moet nu echt wel dringend plassen", fluisterde ze beschaamd. Sophie keek even rond, maar zag enkel een leeg heuveltje met helemaal op het einde een klein boompje. Niet echt groot genoeg om je achter te verschuilen ... "Misschien kan je even achter dat boompje daar gaan ?" vroeg ze toch maar even voor de zekerheid aan Elize. "Ben je gek", fluisterde die terug, "daar kan iedereen me zomaar zien zitten !" Elize probeerde niet in tranen uit te barsten, en schoof een hand onder haar gordel in haar kruis. Ze kon hier toch niet in haar broek doen, met al die mensen rondom haar ? "Dan zit er niets anders op dan te wachten tot je beneden bent" zei Sophie een beetje schuldig. Ze had echt wel medelijden met haar beste vriendin Elize, maar kon er zelf natuurlijk ook niks aan doen. Bovendien hielp deze hele scene van Elize niet om haar eigen plas te vergeten ...
Elize slikte eens en probeerde een beetje rustig te blijven. "Kom, we gaan", zei ze resoluut. "Ga jij maar eerst, dan kan je me beneden nog wat helpen." Sophie maakte zich snel vast en ging gezwind naar beneden.

[Wouter]

(vervolg)

Elize durfde het niet meer om in het zicht van de monitrice haar hand onbeschaamd tussen haar benen te steken, en keek met spleetoogjes naar beneden. "Zo hoog?" dacht ze, "dat duurt wel een eeuwigheid eer ik beneden ben !" Sophie was ondertussen beneden. "Ok, maak je maar vast", zei de monitrice tegen Elize. Elize knipperde even met haar ogen terwijl ze haar vastmaakte aan het touw. De druk op haar blaas was bijna ondraaglijk, toch bleef Elize een paar seconden stil naar beneden kijkend staan. Ze had nog nooit last gehad van hoogtevrees, maar om haar gewoon te laten vallen van zo'n hoogte ... De monitrice zag haar twijfelen en probeerde gerust te stellen :"Laat je gewoon maar zakken, je zit goed vast, er kan je echt niks gebeuren. Wacht even, je gordel zit niet al te vast." De monitrice ging met haar 2 handen naar Elize's buik en trok stevig de 2 touwtjes aan. Elize voelde de gordel nu hard op haar blaas duwen, en toverde een pijnlijke grimas op haar gezicht. Ze voelde haar sluitspier het langzaam maar zeker begeven, en sprong in paniek snel naar beneden. Elize slaakte een klein gilletje en van de schrik liep er een klein straaltje in haar broekje. Vlug greep ze, uit het zicht van de monitrice, met haar linkerhand naar haar kruis. Ze vond haar broekje al een beetje vochtig aanvoelen en bang hield ze haar stevig met haar rechterhand aan het touw vast. Hevig zwaaiend met haar benen bleef ze op een metertje van de plaats waar ze gesprongen was hangen. Sophie zag haar vriendin boven haar hulpeloos hangen en riep :"Komaan Elize, laat je zachtjes zakken, je kunt het !" Elize twijfelde, maar liet traag haar rechterhand los. Haar linkerhand was ondertussen, zo goed als ze kon, in haar broekje verdwenen en bibberend schoof ze langzaam langs het touw naar beneden.
Toen ze eindelijk beneden was, riep ze :"Sophie help, maak me snel los !" Sophie maakte haar los en Elize liep snel naar de dichtsbijzijnde begroeiing. Van de ene voet op de andere springend, probeerde ze nu met haar rechterhand haar gordel los te maken, maar tevergeefs. De gordel gaf geen millimeter mee, en ook naar beneden trekken lukte niet. "Sophie, kom eens !" hoorde Sophie haar naam roepen van de andere kant van de bosjes. Ze haastte zich snel door de struiken heen en zag daar een wanhopige bibberende Elize staan. "Ik ... ik krijg mijn gordel niet uit", stotterde die op haar beurt. Haar beide handen waren nu al in haar broekje verdwenen, krampachtig haar kruis vasthoudend. Sophie probeerde Elize's gordel ondertussen los te krijgen, maar door het gewiebel van Elize trok ze de gordel enkel nog maar vaster aan. "Sta nu eens even stil, anders lukt het nooit !" zei ze tegen Elize. "Sophie, ik hou het echt niet meer !" antwoordde die in paniek. Ze probeerde haar benen stil te houden, maar al snel voelde ze dat ze het zo echt niet meer kon inhouden. "Dat is een", hoorde ze Sophie zeggen terwijl het eerste vocht kriebelend door de openingen tussen haar vingers stroomde. "En dat is twee", zuchtte Sophie. Ze trok Elize's gordel af en voelde de natte gordel in haar handen, terwijl steeds grotere straaltjes langs Elize's benen naar beneden liepen. Maar het was nog niet gedaan, want Elize had haar broekje en onderbroek nog steeds aan. Met één hand probeerde Elize haar broek naar beneden te trekken, terwijl de vingers van haar rechterhand steeds natter en natter aanvoelden. Toen ze uiteindelijk haar broek aan haar knieen had hangen trok te snel haar onderbroekje af, en liet haar rechterhand los. Helemaal in haar bloot gat hoorde ze meteen de sterkte straal in de blaadjes rispelen, terwijl ze beschaamd naar Sophie keek. Die stond daar nog met Elize's gordel in haar handen, wazig kijkend naar de neergehukte Elize, wetend dat als ze zelf niet snel een wc zou vinden, haar hetzelfde lot zou te wachten staan. Ze voelde zich erg ongemakkelijk met al dat geklater in haar buurt, maar bleef toch met twee voeten aan de grond genageld staan. Elize bleef nog een paar seconden doorplassen, tot uiteindelijk haar blaas helemaal leeg was. Ze plofte zich neer in de natte blaadjes onder haar en keek weer even naar Sophie. Even werd het stil. "Pipi", giechelde Elize, die zich dood schaamde over haar ongelukje, maar uiteindelijk toch blij was dat ze haar plas had kunnen lopen. Sophie lachte flauwtjes terug en trok Elize, die nu een bos van blaadjes aan haar kont had hangen, recht. Elize keek naar beneden en inspecteerde de schade. Haar onderbroek was helemaal doorweekt, en op haar broek was duidelijk een grote vlek te zien. Ze trok haar onderbroek uit en stopte die in haar rugzakje. Uiteindelijk trok ze weer haar broek op en ze voelde de natte blaadjes tussen haar broek en haar achterwerk kleven. "Kom, laten we snel doorgaan", maande Elize aan. "Hoe sneller we hier weg zijn, hoe sneller we bij het hotel zijn." Elize trok Sophie bij de arm mee en voelde Sophie's spieren trillen. "Is er iets ?" vroeg ze voorzichtig. "Elize ... ik moet ook heel dringend" mompelde Sophie een beetje hallucinerend, en dat was zeker niet gelogen....


< Wordt vervolgd >

[Ger]

Je kan best een Nederlandstalig verhaal naar onze site sturen. Dat plaatsen we natuurlijk (als het voldoet aan de eisen, geen underage enzo) met de vermelding dat het Nederlands is.

We zijn Nederlands en maken Female Desperation ook in Nederland. Een beetje Nederlandse invloed kan geen kwaad. :)

Ger.