"De natte verhalen bundel" (fictie)

[Wouter]

"Belle! Belle!" Belle ontwaakte uit haar korte droom, en voelde dat ze haar ogen even had laten rusten, terwijl ze tegen het raam aan het leunen was. "Ben je doof ofzo? Belle!", hoorde ze Birgit nu duidelijk zeggen. Opnieuw drukte ze kort haar vingers tegen de stof van haar groene slipje, en antwoordde; "Ja, Birgit?" "Waar moet ik je straks afzetten, op de oprit rijden, of langs de straatkant?" Belle dacht even na. Haar huis lag ietwat afgelegen, achter de straatkant, en de oprit ernaartoe was toch wel een metertje of zestig lang, dus vlakbij was het niet. "Euh, zet me maar gewoon af aan de straat, dat is goed hoor. Wie weten worden mijn ouders anders nog wel wakker van de auto." "Ok Belle, dan zijn we er bijna!", antwoordde Birgit. "En maar goed ook", dacht Belle in zichzelf, terwijl ze nog eens in haar kruis kneep, want haar plas zat nu echt ongeduldig te wachten op zijn vrijheid. Belle had wel eens gezien in de biologieles dat een blaas rekte zoals een ballon; kleiner wanneer er weinig inhoud in zat, en groter wanneer er veel inhoud werd ingeduwd. Haar blaas zat duidelijk in het tweede geval, en zat helemaal vol; Belle dacht niet dat er nog iets bij kon. Ze meende zich ook nog te herinneren dat een blaas ook een soort van noodstop had, een soort van zenuw die ervoor zorgde dat de blaas niet te ver uitgerokken kon worden. Iets dat de sluitspieren toch kon laten opengaan zonder dat denkwerk nodig was, bijvoorbeeld in een erg dronken toestand. Belle was nu nog wel helemaal bij bewustzijn, gelukkig, maar toch maakte ze zich een beetje zorgen. De signalen die haar eraan herinnerden dat ze haar blaas moest legen, werd steeds heviger, en ze was zich heel bewust van de zenuwen op die plaats. Zolang ze het maar zelf kon ophouden, hoopte ze, maar meer dan zich proberen sterk te houden kon ze niet, meer wist ze niet te bedenken.
Gelukkig kwamen ze steeds dichter en dichter, en Belle werd er meer en meer van overtuigd dat ze het toilet wel zou halen, als ze nog even haar best deed. Ze haalde haar hand vantussen haar benen, en kruiste haar bovenbenen zo dicht als ze kon over elkaar. Ze droomde weer even weg, denkend aan de toiletpot die ze straks zou zien. Het zou haar zo'n goed gevoel geven, dat wist ze, om al de champagne die ze vanavond had binnengekregen te laten lopen. In gedachten zag ze de gele straal al vantussen haar benen lopen, in één grote golf. Net zoals champagne uit een fles liep, wanneer er eerst eens goed mee geschud werd, en dan de kurk er werd afgehaald. Belle kreeg zelfs een binnenpretje; champagne uit de fles, en champagne vantussen haar benen vanavond. Ze wipte twee keer op en neer op haar plaats. Eigenlijk zou ze dit niet mogen doen, en dat wist ze ook, maar de gedachte aan verlossing was bijna zo lekker als de daad zelf. En al werkte het helemaal niet bevorderend, integendeel, nog even zou ze het wel kunnen volhouden. Ze wist dat ze ook wel ergens in de graskant of in hun tuin zou kunnen plassen nadat ze uit de auto zou zijn, en dat dat waarschijnlijk sneller zou zijn, maar zo graag wou ze haar verlangen volmaken; lekker neerzitten, benen open, en kijken hoe alles in de pot zou belanden.

Langzaam reden ze haar buurt binnen. De straten leken afgelegen; er was geen enkel straaltje licht meer te bespeuren op dit uur. Belle vond het hier maar altijd griezelig 's nachts; overdag was het zon fleurig wijkje, met kinderen die buiten speelden en oudere mensen die buiten zaten of in hun tuin aan het werken waren. Maar wanneer iedereen ging slapen en de lichten uit waren, zag het er helemaal anders uit, alsof het een andere wijk was geworden, en Belle voelde zich overdag toch veel meer op haar gemak. Ook Birgit had minder zicht op de weg in het donker, en vertraagde een beetje, zodat ze zeker nergens zou tegenrijden. Ze draaide ook het volume van de muziek naar beneden, zodat het werd afgezwakt tot een ordinair achtergrondgeluid. "Volgende straat rechts he?", vroeg Birgit voor de zekerheid, al was ze hier minstens al vijftig keer geweest. "Ja!", klonk Belle opgewekt - haar spontane vrolijkheid, met de gedachte aan ontspanning, kon ze niet onderdrukken. Ook Bo draaide zich achteruit, en keek naar Belle. "Hey, wiebelkont!", plaagde ze. "Alles nog ok? Komaan, we zijn er ver he!" Belle lachte speels terug. Bo had wel een punt; Belle kon niet meer stilzitten, nog voor geen vijf seconden. Haar billen wipten op en neer op de leren zetel, en haar gekruiste benen maakten net dezelfde beweging. Het leek wel alsof ze één of ander pepmiddeltje had gedronken, zo actief was ze. "Alles ok!", antwoordde ze terug. "Maar gooood, wat ben ik blij dat ik bijna thuis ben. Ik moet zo nodig plassen, echt ongelofelijk!" Bo lachtte om Belles opmerking, met zo'n overtuiging bracht ze het hele spelletje, ze zou ongetwijfeld wel heel dringend moeten! "Het gaat zooo goed voelen, om straks op de pot te zitten!", vervolledigde Belle. "Ik kan haast niet meer wachten!" "Zwijg me erover, ondertussen moet ik ook al", zei Bo. "Echt?", klonk Belle licht verbaasd. "Ja echt", was Bo heel serieus, "ik zit hier ook al tien minuten te knijpen ofzo. Denk je dat ik even met jou mee binnen kan, naar de wc?" Belle wou haar beste vriendin niet teleurstellen, maar keek toch bedenkelijk. "Je weet dat ik alles voor je wil doen, he Bo, maar ik weet niet... al dat lawaai... en wat als mijn ouders nu wakker worden en jou zien staan, hoe moet ik dat uitleggen?" Bo keek teleurgesteld, en Belle voelde zich schuldig. "Maar als je echt zo nodig moet... misschien... of kan je het nog ophouden denk je? Hoe dringend moet je?" Bo dacht aan haar arme blaas, maar veranderde terug van mening; Belle had wel gelijk. Haar mee binnen smokkelen was best wel een riskante onderneming, en ze wou haar vriendin zeker niet in de problemen brengen thuis. "Nou, best wel dringend eigenlijk, maar je hebt gelijk, ik wacht wel tot thuis", gaf Bo zich over. "Zeker he?", toonde Belle toch nog wat sympathie. Bo knikte. "Hey plasmeiden", kwam Birgit in de conversatie gesprongen, "we zijn er, hoor!" De auto vertraagde, en kwam tot stilstand voor Belles oprit. Belle nam haar tas, en stapte uit het portier. Ze voelde de koude buitenlucht over haar lichaam waaien, en duwde haar benen tegen elkaar; ze schrok van de frisse wind. Ze kromp ineen en probeerde haar overvolle blaas niet teveel doen te schrikken. Zachtjes beet ze op haar tanden en dacht weer aan de fantasie die ze daarnet had gehad; de witte bril, de gele straal. "Nog even volhouden, Belle", sprak ze zichzelf moed in. Ze wandelde naar de voorkant van de auto en boog zich dan voorover om Bo, die haar raampje naar beneden had geschoven, een afscheidszoen te geven op de wang. "Dag Bo!", zei ze, terwijl ze met haar kont, die naar achter gedrukt was, stond te wiebelen. Rechtstaan deed haar duidelijk ook geen deugd, ze moest nu nog dringender plassen als ervoor, of dat gevoel kreeg ze toch, tenminste. Ze gaf Bo een kus op de wang, en duwde subtiel haar hand tussen haar benen, verborgen achter de autodeur, zodat Bo het niet zou zien. Ze kneep, liet haar kruis weer los en wou zich omdraaien, maar hoorde; "en eentje voor Birgit!" Belle lachte, inderdaad, nog een kusje voor Birgit ook. Ze boog zich weer voorover, en liet haar vingers weer naar haar slipje glijden. Ze kneep nu twee keer in de groene stof, teder maar stevig. Ze voelde de lijnen van haar gevoelige schaamlippen door het broekje heen, en kon zich zo inbeelden waar haar vingers zaten. Haar gedachten gingen naar haar wijvinger, die net op het lijntje tussen de twee lippen zat geduwd. Belle herkende het gevoel. Normaal gezien zou deze zachte beweging haar seksuele neigingen aanzwengelen, maar al wat ze nu had, waren plasneigingen, en die overstemden alles. Niet dat dat zo verwonderlijk was, aangezien ze zo hard een wc nodig had. Haar blaas zat op een "point of no return", en Belle had maar één optie, zo snel mogelijk die wc opzoeken. Ze wreef met haar wijsvinger langs haar schaamlippen heen, en gaf Bo nog een kusje op de wang. "Dag Birgit!", schreeuwde ze nog, voor ze zich omdraaide en het op een lopen zette.

Bo draaide hierop haar raampje toe, en Birgit startte de auto weer. "Oooh, ik moet plassen!", sakkerde Bo, een beetje beschaamd. En dat was zeker geen leugen, Bo's toestand was er de laatste minuten zienderogen op achteruitgegaan. Waar ze in de club zelf niet meer voelde dan een lichte aandrang, moest ze nu vechten met de spieren in haar onderbuik om alles droog te houden. Ze wist wel dat alcohol meestal snel door haar lichaam ging, maar zo snel? Dat laatste glas champagne kwam hard aan, en raakte haar blaas als een steen. "Komaan Birgit, snel haar huis, ik wil hier niet in mijn jurk plassen, he?" Birgit lachte flauw, en keek op haar dashboard. "Euh... Bo, daar zou ik me niet teveel zorgen over maken, mijn tank is bijna leeg, ik zal ergens moeten gaan bijvullen voor we thuis zijn." Bo panikeerde eerst; nog meer wachttijd, en nog meer omweg? Dat kon ze niet meer aan, ze moest nu al zoveel moeite doen om haar plas terug te dringen in haar blaas! Maar dan kreeg ze een ingeving, en oncontroleerbaar floepte ze eruit: "Birgit, de autoweg!" Bedenkelijk keek Birgit haar aan, want ze was net de andere kant aan het oprijden, juist weg van de autoweg. Bo legde haar opwelling duidelijker uit. "Het tankstation op de autoweg, daar kan jij tanken, en terwijl kan ik naar de wc daar! Bovendien is dat bijna geen omweg voor ons, he?" Bo had wel een punt, vond Birgit, en ze draaide de auto, om naar de grote weg te rijden. Het was een beetje omweg, dat wel, maar op de autoweg kon ze ook wel sneller rijden, en gemakkelijker bovendien. Ze had niet veel zin om tientallen van deze wijkjes te passeren, waar ze altijd traag en oplettend moest rijden. Bo keek Birgit dankbaar aan, want ze wist dat het tankstation niet heel ver weg was. "Komaan blaasje, nog een minuutje of drie", prevelde ze, terwijl ze onrustig in haar stoel zat te wiebelen.

[Wouter]

Belle was ondertussen haar lange oprit aan het aflopen, zo snel ze kon. Met haar linkerarm had ze haar tasje vast, en met haar rechterarm ging ze recht naar het meest gevoelige plekje tussen haar benen. Het hand tussen haar benen remde haar snelheid aanzienlijk af, maar Belle wou haar drukkende buik geen enkele kans geven; het weke gevoel van haar vingers gaf haar een idee van zekerheid. Het was bijna huppelen dat ze deed, maar zelfs met kleinere halen van haar benen ging ze nog vrij snel; vol overtuiging spurtte ze naar haar huis toe. Belle voelde haar vingers springen over haar groene slipje; haar benen waren zo in beweging dat een vaste controle niet mogelijk was. Met haar gedachten zat ze weer in haar droom van daarnet; een dikke, gele, kletterende straal die ze in de toiletpot zag belanden. Haar droom leek bijna werkelijkheid te worden, want ze naderde haar huis, en er zaten nog maar een paar muren tussen haar, en de badkamer. Jammer genoeg kon ze niet langs de voordeur binnen, dat zou nog sneller geweest zijn, maar ze moest langs haar kamerraam. Zonder af te remmen spurtte ze langs de muren van de woning, en al snel kwam ze aan de buitenkant van, haar kamer aan. Nu kwam echter wel nog het moeilijkste deel van haar operatie; door het raam in haar kamer klimmen, en dat zonder enige hulpmiddelen. Ze had het vroeger, als ze klein was, wel al meer gedaan, maar nog nooit met zo'n overvolle blaas als nu. Even keek ze achteruit, de tuin in; als ze wou kon ze ook wel in het gras plassen, en met een lege blaas zou haar raam geen moeilijkheid meer zijn. Ze was echter zo gefocust op het toilet, dat ze niet anders wou, en een seconde lang stond ze stil voor het raam, nadenkend hoe ze dit zou aanpakken. Ze moest alles onder controle hebben, zou ze dit tot een goed einde willen brengen. Voor een seconde of tien, huppelde ze actief rond, op hetzelfde plaatsje voor haar raam. Haar tweede hand plantte ze ook in haar kruis, en nu duwde ze wel stevig, niet meer zo teder als ervoor. Net alsof ze tegen haar onderbuik wou zeggen: "Hey, nog eventjes ophouden jullie, het toilet is binnen." De groene stof werd samen met haar vingers tegen haar vrouwelijke vormen geduwd, en de vorm van haar handpalm nam hetzelfde model aan. Ze sloot even haar ogen, slikte, en duwde dan kordaat haar raam open. Het bovenste deel van het raam draaide open, maar het onderste deel kon die beweging niet maken; het was een vast raam. Ze probeerde haar rechterbeen te gooien over het onderste deel van het opendraaidende raam, dat ongeveer een centimeter of zeventig hoog was, maar ze voelde het al bijna meteen mis gaan. Haar benen zo ver openen was er bijna teveel aan; ze had het al zo moeilijk om alles in te houden met haar dijen tegen elkaar gedrukt! Belle deed haar benen weer snel toe, en kreeg de controle weer terug. Toch voelde een schok door haar lichaam gaan, en vreesde even dat ze een lekje had moeten laten lopen. Ze huppelde weer in het rond, en schreeuwde "fuck, fuck, fuck!", bijna vergetend dat haar ouders aan het slapen waren. Tot haar grote verbazing voelde ze niks in haar broekje lopen; dan had ze blijkbaar nog alles droog gehouden. "Komaan, ik moet naar binnen...", mompelde ze, klaar om een tweede poging te maken. Voorzichtig deed ze weer haar rechterbeen naar boven, maar deze keer zo dicht mogelijk tegen het andere geduwd, en met haar vingers stevig haar kruis masserend. Ze had het moeilijk, heel moeilijk, en moest al haar buikspieren op de juiste manier spannen, maar ze verloor de controle over haar blaas niet. Haar knie bengelde ondertussen een tiental centimeter onder de lijst van het raam. Het was duidelijk, voor de laatste tien centimeter zou ze haar benen wel moeten spreiden, er was geen andere optie. Ze haalde diep adem, in een grote beweging gooide ze haar rechterbeen erover en... ze stond! Ze stond! Zonder ook maar iets te laten ontsnappen! Ze rustte even, en duwde haar beide handen tussen haar benen. Haar ene been stond langs de ene kant van het raam, haar andere been langs de andere kant, en ertussen zat enkel de houten raamomlijsting, en haar handen. Ze drukte met haar vingers, en loste weer. Ze zuchtte nog eens, en duwde nog eens met haar vingers; tijd voor de tweede stap. Ze trok snel haar linkerbeen omhoog en gooide het over het raam, maar in al haar enthousiasme maakte ze net dezelfde fout als daarnet; ze deed haar benen gewoon té ver open. Ze stond nu wel in haar kamer, maar voelde zoals daarnet weer een schok door haar onderbuik gaan, deze keer wel met gevolgen. Een beetje urine ontsnapte, het was niet veel, maar toch, en maakte een klein nat plakje op Belles slip. Ze voelde een vingertop ook wat vochtiger worden, maar echt veel trok ze zich er niet van aan, ze stond binnen! Hevig bewegend met haar poep, trapte ze haar schoenen uit, en liet haar tas vallen.

Ze zette haar dansje nog even voor, maar begaf zich dan blootsvoets naar haar kamerdeur. Ze passeerde haar bed en zag de pyama mooi opgevouwen liggen, en stond even stil. Belle dacht aan het waterdichte plan dat ze bedacht had; eens ze haar pyjama aan zou hebben, zou niemand haar meer kunnen beschuldigen. Haar uitgaanskleding was immers het enige bewijs dat ze uit huis was gevlucht vanavond. Heel plichtbewust keek naar de grijze pyjama, en iets in haar vertelde haar dat ze het laatste deel van haar plan ook maar moest uitvoeren. Haar blaas deelde die mening echter niet, en signaleerde als een gek dat die pyjama aantrekken echt niet meer kon; een wc moest de eerste prioriteit zijn. Lang moest Belle niet nadenken; ze wist dat de pijnlijke signalen gelijk hadden, NU moest ze een toilet hebben. Haar ouders zouden trouwens zeker al aan het slapen zijn, dus zolang ze stil was, en haar ouders niet wakker maakte, zou er weinig mis kunnen lopen. Ze liet de pyjama achter zich, en trippelde naar de deur van haar kamer. Met een trillende hand friemelde ze aan de sleutel, om het slot los te draaien, terwijl ze van de ene voet op de andere hupte. Zachtjes duwde ze de deur open, om zo weinig mogelijk geluid te maken, en dartelde de gang op. Steunend op haar samengekrulde tenen sloop ze verder; de houten vloer onder haar voeten kraakte een beetje. Gelukkig had iemand het licht in de gang laten branden, dan kon ze tenminste zien waar ze stapte. Lawaai maken door stomweg iets om te stoten was niet iets wat ze graag wou doen. Haar plas beukte in op haar blaasspier als een stormram, maar Belle bezweek niet, ze was té gefocust. Ze bereikte de deur naar de hal, en zag de badkamerdeur in de verte terwijl ze de deur opendraaide. Adrenaline stroomde door haar lijf, en haar plas beukte nog harder op haar blaas in; de spanning op de spieren in haar onderbuik sloop langzaam weg, nu het toilet maar een drietal meter meer ver was. Heel stevig duwde ze met haar hand nog eens in haar slipje, om toch nog een laatste seintje te geven dat haar blaas het nog enkele seconden moest houden. Maar dan trok ze haar vingers weg; die had ze niet meer nodig, daar beneden. In alle euforie vergat ze haar slapende ouders, en hoe stil ze in de gang geweest was, en gooide de gangdeur met een luide smak toe. Ze spurtte zo gauw als haar lichaam het toeliet op de badkamerdeur af.

[Wouter]

Tot haar verbazing zag ze echter ook de deur recht tegenover de badkamerdeur opengaan, en haar pa uit de deuropening komen. Nors keek hij naar zijn dochter, en Belle wist meteen hoe laat het was. Ze waren erachter gekomen dat ze het huis was uitgeslopen! "Wel?", brulde Belles vader boos. "Wat heb je mij te vertellen?" Belle remde haar haar beweging af, en kwam tot stilstand tussen haar vader en de gesloten badkamerdeur in. Angstig keek ze naar het gefronste gezicht van haar vader, en wist dat ze hier niet snel vanaf zou komen. "Wat dacht je," gromde haar vader nijdig, "dat we het niet zouden merken? Dacht je dat je zomaar uit huis kon wegglippen, terwijl we je nog expliciet verboden hebben om vandaag weg te gaan?" Naïef probeerde Belle zich snel te verdedigen. "Papa, het is niet wat je denkt, ik ben niet..." Haar vader, die nog bozer werd omdat haar dochter hem nog extra stond te beliegen, liet haar niet uitspreken. "Ik weet maar goed genoeg wat je gaan doen bent, meisje, met je twee vriendinnen midden in de nacht de bloemetjes gaan buiten zetten!" Zijn gezicht werd nog roder, en Belle kromp nog verder in elkaar. "Nee, papa, nee!", piepte ze, maar verder had ze geen argumenten meer. Ze was bang, en wist echt niet meer wat ze moest doen, haar verstand stond helemaal op nul. Ze voelde, terwijl ze hier stond, hoe haar verslapte spieren de controle over haar blaas verloren, maar durfde niet te bewegen. "Komaan hé Belle, lieg niet, wie denk je dat ik ben, Sinterklaas?" Hij wees met een gestrekte vinger naar Belles jurk. "Laat me raden, die jurk is jouw slaapkleed, en die zwarte stift, die komt van de kaboutertjes zeker?" Belle keek mee naar beneden en zag inderdaad de grote handtekening op haar borst prijken. Ze wist dat ze zich er niet meer kon uitpraten, maar was zo verzwakt dat ze niet meer kon nadenken; verstijfd bleef ze staan. Met haar laatste krachten probeerde ze haar plas nog binnen te houden door haar benen bij elkaar te duwen, maar tevergeefs. Ze voelde een paar schokjes in haar onderbuik, de laatste stuiptrekkingen van haar uitgerokken blaas. Heel even kon ze het nog ophouden, heel even. "Wel, je tong verloren?", bleef haar vader haar afsnauwen. Ze probeerde haar benen nog harder toe te knijpen, maar dat lukte niet, met haar hand vantussen haar benen kon haar blaas het gewoon niet meer aan. En dat durfde ze nu helemaal niet, voor de ogen van haar kwade pa haar kruis betasten. Ze voelde een warm staaltje door haar plasbuis lopen. Haar vader had niet door dat haar dochter in haar broek aan het doen was, en bleef doorschreeuwen: "Zoals ik al dacht, eerst een grote mond, maar als het erop aankomt, niets, noppes!" Belles adem stokte en voelde hoe haar groene slipje vol liep met het gele vocht. Enkele tranen welden op in haar ogen; voor de ogen van haar vader was ze in haar broek aan het doen! Het vocht liep in haar bilspleet, en Belle draaide zich om, om de badkamer in te spurten, maar dat had haar vader niet zo begrepen. "Durf niet van mij weg te lopen, jij! En haal die stomme tranen uit je ogen, je bent geen vijf meer hoor, daar trap ik niet meer in!" Een lijntje urine loop uit haar broekje, en langs de binnenkant van haar been. Ze probeerde nog om zoveel mogelijk in te houden, en hoewel ze het straaltje niet kon stoppen, was ze maar heel zacht aan het plassen. Het was nog niet de waterval die nog in haar blaas zat. Ze maakte een klein stapje naar de badkamer, en haar vader reageerde furieus, denkend dat dit alles gewoon een afleidingsmanoeuvre was. Hij trok de voordeur open, net naast hen, en nam Belle vast aan haar arm. Belle voelde hoe de tenen van haar rechtervoet nat werden, van het straaltje dat langs haar been liep. Haar vader raasde verder: "Als je niet wilt antwoorden, fijn! Je wou toch zo graag buiten? Wel, blijf dan buiten! Ga daar maar wat afkoelen, en laat me maar weten wanneer je terug iets zinnigs te vertellen hebt!" Belles vader trok stevig aan haar arm, en de straal vantussen haar benen werd plots heviger. Heel haar broekje werd donkergroen, en een paar druppels plas sproeiden recht door de dunne stof. Belle keek naar beneden en zag de tegelvloer onder haar voeten voorbij gaan. Ze zag ook hoe twee dikke stralen langs haar beide benen liepen, en de vloer natmaakten. Ze had echt geen kracht meer nu, en in alle hevigheid plaste ze alles vol. Ze stond buiten, en haar vader gooide de deur achter haar toe.
Belle bleef plassen, en trok met haar handen haar jurk naar boven, tot op haar middel. Ze zag hoe de urine door de stof van haar slipje liep, in één stevige straal, en tussen haar blote voeten belandde. De urine liep weg tussen de groeven van de natuurstenen tegels, die ook donkergrijs werden. Instinctief hurkte Belle zich neer, zonder de moeite te nemen om haar broekje uit te doen. In één streep liep het gele goedje vantussen haar benen, net zoals in haar droom, alleen was het niet in de pot, maar wel door haar doorweekte slipje. De straal zwakte langzaam af, en met een paar grote plenzen maakte Belle haar blaas helemaal leeg; een deel belandde nog op haar voeten. De pijnlijke gevoelens in haar onderbuik waren weg, maar haar onderlichaam was helemaal nat en plakkerig. Belle zette zich recht, en voelde de koude buitenwind op haar natte kleren. Hopelijk deed haar vader snel de deur weer open, want Belle had het koud, en daarnet had ze haar raam vast gemaakt, dus langs daar kon ze niet meer binnen. Ze schaamde zich dood, maar moest haar vader wel onder ogen komen. Ze huiverde bij die gedachte. Stilstaand wachtte ze voor de deur, hopend op een beetje sympathie van haar vader. Hij zou haar wel binnenlaten, alleen zou hij haar nog even laten staan in de kou. Ze wist ondertussen wel al, na zoveel ruzies, hoe haar pa reageerde. Ze wist dat hij in zijn hart helemaal niet slecht was, maar dat hij heel koppig kon zijn, dus misschien zou ze hier nog wel even staan. De minuten slopen voorbij, en Belle bevroor zowat buiten. De temperatuur was helemaal niet zo laag, maar de koude van het beetje wind dat er was, liep recht door Belles natte kleren. Belle rilde helemaal, en besloot dan dat ze maar van de doorweekte stof af moest. Ze trok langzaam haar natte slipje langs haar benen, en zag haar ontblote schaamstreek glinsteren in het maanlicht. Ze trok haar jurkje helemaal naar beneden, over haar billen, en er was niets meer te zien. Ze raapte haar slipje van de grond, en wrong een deel van het vocht eruit. Geduldig bleef ze wachten, tot haar vader na tien minuten de deur open deed. Hij schrok zich een hoedje toen hij zijn dochter daar zag staan; in een donkere plek en met een nat broekje in haar rechterhand. Belle zei niets, en liep beschaamd langs haar vader heen, naar haar kamer toe...

WORDT VERVOLGD...