Page 1 of 11 123 ... LastLast
Results 1 to 10 of 101

Thread: "De natte verhalen bundel" (fictie)

  1. #1
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default "De natte verhalen bundel" (fictie)

    Ik had beloofd, om mijn nog niet gepubliceerde verhalen hier te posten; en het leek me handig om alles gewoon samen te bundelen in één thread. Alle verhalen zijn volledig fictioneel. Ik zal stuk voor stuk mijn verhalen posten; het zijn er niet zoveel in aantal, maar ze zijn meestal wel enkele pagina's lang.

    Dus scroll maar naar beneden voor het eerste verhaal van deze "bundel", en jullie zien wel wanneer het volgende verhaal erop komt. Enjoy!

  2. #2
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Emma's dilemma: deel I

    Het eerste verhaal is een verhaal dat ondertussen ook naar het Engels vertaald is, en hopelijk in één van de komende weken op de site van Shara & Ger zal verschijnen, maar hier is het nederlandstalige origineel!

    Emma's dilemma FD FW & HU

    "Gewonnen!", triomfeerde Elke goedlachs, voor de derde keer op rij. Emma keek verbaasd naar het kale dambord dat op de tafel tussen hen lag en pruttelde: "Geluk, meer niet! Wedden dat je nog niet eens kan winnen?" Elke keek even door het treinraampje naar buiten. "Wanneer kwamen we ook al weer aan?" "Wees gerust," antwoordde Emma, "het is nog meer dan een half uur rijden tot in Marseille, tijd zat." "Akkoord, nog één spelletje dan, maar dat is dan ook wel het allerlaatste!", antwoordde Elke. "En daarna snel naar de wc", voegde ze stilletjes in haar gedachten eraan toe, want de drank aan boord van de trein vloeide rijkelijk, en ze voelde stilaan haar blaas zacht maar steeds duidelijker tegen de rekker van haar rokje drukken.

    Emma en Elke waren twee studentes psychologie, net afgestudeerd, en hadden besloten om met z'n tweetjes een grote rondreis door heel Europa te maken met de trein. Ze hadden de hele route al dagenlang uitgestippeld, treintickets gekocht, jeugdherbergen geboekt, alles tot in de puntjes geregeld. Over 40 minuutjes zouden ze in Marseille aankomen, waar ze de eerste avond zouden overnachten. De trein waarop ze zaten was opverdeeld in aparte compartimenten, en de meisjes hadden met z'n tweeën zo'n compartimentje ingepalmd. De sfeer was uitstekend, en Emma had een waaier van drank van thuis meegenomen, licht alcoholisch maar ook niet te zwaar, zodat ze veel zouden kunnen drinken zonder echt zat te worden. De lege flessen drank vulden dan intussen ook al de hele raamkant van de tafel.

    "Déjà vu?" spotte Elke 5 minuutjes later, wanneer ze met haar laatste steentje Emma voor de vierde keer verschalkte. "Niet grappig", bromde Emma, maar kon een schaapachtig lachje toch niet onderdrukken. "Ok, ok, ik geef het toe; jij bent gewoon beter in dit spel", voegde ze eraan toe, "toast op de overwinnaar, en op de verdere reis!" Emma plaatste de volgende fles drank aan haar lippen en nam een grote slok, waarop Elke haar voorbeeld volgde. "En nu ga ik naar de wc", deelde Elke mee aan Emma. "Nou, dat kan ik anders ook wel hoognodig gebruiken!", antwoordde Emma duidelijk. "Ga jij anders maar eerst hoor", stelde Elke beleefd voor. "Nou, als jij dringend moet..." zei Emma al even beleefd terug. "Nee hoor, helemaal niet," loog Elke een beetje, "ga jij maar, ik pas wel op onze spullen." Dat moest Emma zich geen twee keer laten zeggen, ze moest ondertussen ook minstens even nodig naar de wc, en ze trok de deur achter zich toe, naar het toilet, dat in het volgende rijtuig te vinden was. Nu ze hier alleen op het gangpad aan het wandelen was, merkte ze hoe vol haar blaas eigenlijk wel zat, en ze versnelde onbewust haar pas een beetje, op weg naar de wc. Maar toen ze daar aankwam, bleek die natuurlijk bezet te zijn. "Typisch", dacht ze, niet dat die enkele seconden ook maar iets uitmaakten, maar toch. Ze leunde met haar schouder tegen de wand, en staarde een beetje door de glazen deur naast naar, de bar in. Zag ze dat nu goed? Ze schoof wat dichter tegen de bardeur aan. Jawel hoor, dat zag ze goed, wat een spetter achter de bar! Haar hart smolt weg. Ze keek even naar de gesloten wc-deur en daarna weer de bar in. De barjongen was blijkbaar helemaal alleen, niet zo echt verwonderlijk, het was ondertussen al immers redelijk laat. Het twinkelde in haar ogen, terwijl ze nog een laatste vluchtige blik worp naar de wc-deur. "Ach wat," grijnsde ze, "time to score..." en ze stapte de bar binnen. "Sorry, we're closed", zei de barjongen echter, maar met een overduidelijk West-Vlaams accent. Emma's hart bonsde in haar keel. En dan nog Belg ook! Hoeveel toeval was dat... "Hey, je mag dat ook wel in het Vlaams zeggen hoor", opende Emma knipogend het gesprek. De jongen keek verbaasd. "Hoe wist je...?" "Komaan zeg," lachtte Emma, "jouw Engels accent is nog slechter dan het Duits van Jean-Marie Pfaff! West-Vlaanderen?" De barjongen keek nog steeds even verbaasd naar Emma op. "Emma, prettig kennis te maken", praatte Emma dan maar zelf weer. "David", klonk het antwoord. "En mocht je het willen weten, ik kom uit Zeebrugge, al blijft het me een raadsel hoe je dat hebt kunnen raden na één zin van mijn Engels." Emma grijnsde. "Ach, een beetje mensenkennis, en een beetje hulpeloos Engels analfabeet... Zo, wat drink ik van je, mijnheer West-Vlaming?", brak Emma nog maar eens het ijs. "David, en eigenlijk was ik net van plan om de bar te sluiten", wees David naar de openingsuren op de deur van het bar-compartiment. Ongeïnteresseerd gooide Emma een vluchtige blik en antwoordde: "Komaan, de bar is open tot 1 uur en het is nog maar..." "... kwart na 1", voegde David eraan toe, terwijl hij nog enkele glazen in de kast zette. Maar Emma was niet van plan om zo snel op te geven. "Alsjeblieft, een drankje, meer niet, beloofd", smeekte Emma, "ik betaal!" "In dat geval..." lachtte David, "eentje dan! Maar ik moet je waarschuwen, de prijzen zijn hier niet om naar huis te schrijven." "Een whisky-cola, alsjeblieft", negeerde Emma die laatste opmerking. "Of nee, maak er twee van, neem voor jezelf ook iets." Emma plofte zich neer op een van de barkrukken, en zag door de glazen deur heen de wc-deur opengaan, waarop de vrouw het toilet bezet hield naar buiten stapte. Ze vroeg zich even af hoe het met Elke zou zijn, maar dacht bij zichzelf; "waarschijnlijk zou Elke dit zelf ook wel doen als ze de kans zou hebben, ze begrijpt het wel." Ze kruiste haar benen en draaide zich terug naar David. "Veel whisky, weinig cola", drong Emma aan toen David beide glazen ingoot. Een beetje alcohol kon nooit kwaad om de tongen los te maken, wist Emma wel uit eigen ondervinding...
    "En, wat brengt jou hier, helemaal alleen?" probeerde ze weer het gesprek te beginnen. "Echt spraakzaam is die jongen ook niet", dacht Emma...
    "Wel, ik ben hier met twee vrienden, die een paar ruituigen verder zitten, op weg naar Genève, en mijn vader, die bij de NMBS werkt, heeft me aan deze vakantiejob geholpen om een deel van mijn reis terug te betalen. Twee vliegen in een klap dus; ik rijd gratis naar Genève, en verdien ondertussen nog een leuk centje bij. En wat is jouw verhaal, ook alleen?"
    "Nee hoor, mijn vriendin zit in het rijtuig hiernaast, we maken een soort rondreis door heel Europa, en nu rijden we naar Marseille."
    "Dus je vriendin zit daar nu helemaal alleen?", keek David bedenkelijk.
    Emma's vlotte praat stokte even. Ze wou natuurlijk niet zo doorzichtig laten uitschijnen dat ze op versiertoer was, hoe moest ze zich hier nu weer uitpraten? Maar even snel als ze was gestopt met praten, had ze al een antwoord klaar.
    "Nou ja, het zit zo, we waren zo dom geweest om niet genoeg drank mee te nemen voor de reis, de laatste vijf uur heb ik al niets meer gedronken", loog Emma ", dus ging ik even iets drinken terwijl mijn vriendin Elke op onze spullen past..."
    David knikte begrijpend en zette de twee glazen whisky-cola op de bartoog. "Op de vakantie!", klinkte Emma haar glas tegen het andere, en onschuldig haar liet ze terloops haar hand tegen Davids hand glijden.

    Nu Emma weg was, en het al redelijk laat was geworden, werd het in het compartiment waar Elke nog zat wel heel stil. Buiten was het bovendien nog eens stikdonker buiten, zodat er door het raampje niets meer te zien was ter afleiding. Elke voelde zich niet erg op haar gemak, zo helemaal alleen. "Hoelang zou Emma al weg zijn? Nog niet zo lang. Een minuutje of vijf?" Elke graaide in haar rugzak naar haar gsm. "22 na 1." Licht zuchtend bukte zich voorover en stopte de gsm weer voorzichtig in haar zak. Zenuwachtig krampte ze haar rechterbeen samen en voelde ze een licht pijnlijk gevoel in haar onderbuik ten gevolge van het bukken. Ze trok haar truitje een beetje omhoog, net tot haar onderbuik te zien was. Zacht legde ze haar rechterhand op het blote stukje vlees en wreef, naar haar buik starend, in kleine cirkeltjes rond haar navel.
    Enkele ogenblikken later werd de stilte doorbroken door het krakende stemgeluid van de treinomroepster.
    "Madames et messieurs, nous arriverons à Marseille dans approximent trente minutes. Ladies and gentlemen, we will arrive in Marseille in about thirty minutes. Medammen und herren, wir sollen arriveren im Marseille im dreiBiz minuten." Elke kreunde zachtjes en legde beide handen op haar bolle buik, die langzaam op en neer bewoog bij elke ademhaling. Nog steeds navelstarend, verwonderde zich ervan dat haar buik zo bol en gespannen kon staan, haar navel er bijna uitpuilend. Zo had ze haar onderlichaam nog nooit gezien, maar ze moest nu eenmaal ook erg nodig.

  3. #3
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Emma's dilemma: deel II

    Ook Emma had de aankondiging in de bar door de luidspreker horen gallen, al was zij iets minder blij om de boodschap te horen. Nog maar een halfuurtje om indruk te maken op David, en bovendien vlotte het gesprek nog steeds niet echt. Bovendien werd ze nog een extra nerveus van de aandachttrekkende signalen die haar volle blaas constant naar haar hersenen stuurden. Maar Emma was niet van plan om zo snel op te geven. "Dit gesprek heeft meer alcohol nodig", dacht ze stiekem. Uitdagend dronk ze haar glas in één enkele teug leeg, en zette ze het luidruchtig weer neer op de toog. "Wel mijnheer de West-Vlaamse barman, kan je mijn tempo niet volgen?", wees ze naar het andere halfvolle glas dat nog op de toog stond. "Bang van een beetje drank? Of een vriendin die boos op je zit te wachten?" Emma kneep haar ogen iets dichter toe en knipoogde op subtiele wijze naar David. Een enkele seconde werd het stil, toen begon Emma te gniffelen. "Nee hoor, grapje, drink maar op je eigen tempo, maar mij... mag je er nog ééntje geven." Duidelijk geïntimideerd door de schaamteloze woordenwaterval van Emma, schonk David haar glas weer helemaal tot op het randje vol, en antwoordde op nonchalante toon: "Geen vriendin die op mij zit te wachten, jammer maar helaas. En jouw vriend, wat vind die van jouw alcoholische escapades?" Emma kon een kleine glimlach niet onderdrukken. "Subtiel, heel subtiel, mister...", vertelden haar eigen gedachten haarzelf. "Wat niet weet, wat niet deert, is het niet?" antwoordde Emma, al even mysterieus als leugenachtig. "En dat feit dat ik geen vriend heb voor het moment, maakt die stelling alleen maar gemakkelijker!", lachte ze eerlijk haar leugen weg. Een nog grotere glimlach toverde zich op haar gezicht. Het eerste geflirt van de dag... Zachtjes duwde ze snel even haar hand in haar kruis, en zette haar conversatie verder.

    Elke zat ondertussen nog steeds in dezelfde positie, met beide handen op haar blote buik, toen ze ineens werd opgeschrikt door iemand die op haar deur klopte. Snel trok ze haar truitje weer naar beneden, en zag ze de deur langzaam openschuiven. "Can i see your tickets, please?" hoorde ze een man in keurig gestreken uniform spreken. Geschrokken van haar onverwachte bezoeker, voelde ze de rekker van haar rokje weer sterk op haar blaas duwen, en duwde ze zelf kort haar billen tegen elkaar. "Yes, off course", antwoordde Elke verlegen, en ze zette zich recht om in Emma's zak, die in de zetel aan de overkant lag, de tickets te zoeken. Een beetje zenuwachtig door die onbekende man die haar stond aan de staren, nu ze toch wel redelijk hoognodig naar de wc moest, duwde ze ook toen ze rechtstond haar dijen en knieën tegen elkaar, en wiebelde zachtjes van haar ene voet op de andere. Ze draaide haar hoofd een kwartslag om, en zag nog steeds de conducteur naar haar lichaam staren. Elke's gezicht werd helemaal rood. Bovendien wist ze niet waar Emma de tickets juist in haar zak had gestoken, de papierwinkel van de reis was meer Emma's verantwoordelijkheid. "Komaan tickets..." Zonder er zelf veel aan te kunnen doen werd Elke, en haar volle blaas, met de seconde zenuwachtiger. Toen ze daarnet rustig neerzat was ze eigenlijk een beetje vergeten hoe dringend ze een wc nodig had, maar terwijl ze in volle stress naar de tickets aan het zoeken was, kwam de aandacht voor haar nood dubbel zo hard terug. Tot haar eigen blijdschap zag ze in een plastiek zakje vanonder in de zak twee stukjes papier zitten. "Hebbes!" fluisterde Elke eigenlijk net iets te luid, en haar gezicht werd nog eens extra rood. Ze draaide zich schaapachtig, met neergeslagen gezicht om en gaf de tickets aan de conducteur. Met een licht overgeslagen stemmetje voegde ze eraan toe: "My other... girlfriend went to the toilet." "Ok, thank you, enjoy your trip", gaf de conducteur de twee reepjes papier weer terug aan Elke, na ze even bestudeerd te hebben, en sloot de deur weer achter hem.

    Elke gooide de tickets op het tafeltje en plofte zich terug in de zetel, maar duidelijk minder op haar gemak dan ervoor. "Waar blijft Emma nou toch?" vroeg ze zich af terwijl ze over haar pijnlijke buik wreef. Ze keek op haar gsm. Emma was al bijna een kwartier weg, schattte ze. "Komaan Emma, ik moet plassen...", siste ze tussen haar tanden, beseffend dat het toch niets uitmaakte. Ze kon al hun spullen toch niet alleen laten? In een verre, onbekende streek als deze... Met de toppen van haar vingers wreef ze over haar bikinilijn, die tussen haar samengeknepen benen al erg vochtig aanvoelde. Gelukkig alleen maar zweet. Het was dan ook wel heel erg warm hier. Het leek wel met de minuut warmer te worden. Al de inspanning die ze moest leveren om haar plas toch nog maar even binnen te houden, deden Elke zweten als een paard. Weemoedig keek ze naar het kleine stukje gespannen vel dat tussen haar rokje en haar topje zichtbaar was. Als haar volwassen wilskracht haar niet tegenhield, had ze hier al lang gewoon in haar broek gedaan. En waar bleef Emma nu? Over een kwartier zouden ze al in Marseille aankomen! Zo lang kon Elke het beslist niet ophouden. Krampachtig probeerde ze helder na te denken. Kon ze niet hier gewoon ergens haar plas doen? Elke keek rond in het compartiment, maar zag geen enkele voor de hand liggende oplossing. Er zat dus niks anders op dan hier te blijven zitten en nog even op haar tanden te bijten.

    Maar hoe lang was even? Af en toe zag Elke schimmen op de gang heen en weer bewegen, maar geen Emma te bespeuren. "Aan iets anders denken, Elke...", sprak ze zichzelf moed in. Maar hoe hard ze ook probeerde, haar blaas schreeuwde zo hard naar aandacht dat Elke's arme hersenen aan niets anders konden denken. Nog steeds neerzittend, schoof ze de deur van hun compartiment open en gooide ze een snelle blik in de gang. "Emma?" probeerde ze zacht. Maar in de donkere gang was er echt niets te zien. "Emma?" klonk het nog iets wanhopiger. Elke kreunde zacht, en deed de deur weer toe. Gewoon uit controle schoof ze haar hand even in haar onderbroekje, waar het steeds zweteriger begon te worden. Haar onderarm steunde op haar onderbuik, die op dit moment snel op en neer ging. Elke's ademhaling was de laatste minuten duidelijk de hoogte in geschoten. Omdat de rekker niet op haar buik zat te duwen nu, voelde deze positie toch iets comfortabeler aan, en Elke hield haar hand onder haar rekker en in haar slipje zitten. Spijtig genoeg was dit lossere effect al na enkele ogenblikken uitgewerkt, en Elke moest weer even hard plassen als ervoor, zoniet harder. Ze begon nog maar eens sneller te ademen, en zocht krampachtig naar een uitweg. Stond er echt nergens een potje waar ze haar behoefte zou in kunnen laten lopen? Maar buiten de lege flessen op de tafel was er geen leeggoed te bespeuren. Ze kreunde nog maar eens, terwijl haar vingers stevig tegen haar schaamlippen duwden. Of misschien kon ze gewoon een handdoek tussen haar billen steken en alles laten lopen? Maar dat zou zo'n vuiligheid maken. Wanhopig keek ze verder rond. Of misschien kon ze proberen door het raampje naar buiten te plassen? Maar beseffend dat door dat kleine raampje proberen plassen onmogelijk zou zijn, verwierp ze ook dat laatste plan. Al haar hoop lag op Emma's schouders...
    Last edited by Wouter; Wed, 31 Mar 10 at 2:13 PM.

  4. #4
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Emma's dilemma: deel III

    Maar Emma zat nog rustig in de bar haar whisky-cola op te drinken. Hoewel, rustig? Ook haar blaas zat ondertussen al meer dan overvol, eigenlijk al van toen ze bij Elke in het compartiment zat, en dat extra halfuur en twee volle glazen whisky-cola erbij, hadden haar toestand niet bepaald verbeterd. Emma was echter niet van plan om haar prooi zomaar te laten gaan, haar fysieke behoefte moest maar ondergeschikt zijn aan haar flirtbehoefte. Nog steeds uitdagend naar David starend en nippend van haar laatste beetje whisky-cola, zat ze achter de toog, zonder dat David het zag natuurlijk, op haar barkruk op en neer te wippen. Haar linkerhand was, minuten geleden al, ook al subtiel onder de tooghoogte verdwenen en belandde af en toe, steeds frequenter naarmate de tijd vorderde, stevig tussen Emma's benen. David goot ondertussen zijn derde whisky-cola in, en Emma moest een grijns onderdrukken. "Elke keer, dat plannetje werkte toch elke keer", dacht ze triomfantelijk. Als er één ding was waar elke man niet tegen kon, was het wel een vrouw die sneller alcohol naar binnen goot als hijzelf. Emma's meesterplan was weer een succes, want de alcohol had de tongen redelijk los gemaakt. De verlegen David was al een hele tijd aan het praten over de zonnige bestemming waar ze met hun vrienden zouden heen gaan, en wat ze allemaal zouden doen op hun reis. Emma was de laatste minuten een beetje stilgevallen in haar bombardement van woorden, want haar blaas begon steeds pijnlijkere signalen uit te zenden. Zo goed als ze kon probeerde ze zich op Davids verhaal te concentreren, maar het enige waar ze eigenlijk echt aandacht voor had waren de constante gedachten die haar vertelden dat ze NU echt wel naar de wc moest. Ze dronk dan ook snel het laatste beetje uit haar glas, en zette het op de toog. Ze wou David vertellen dat ze eigenlijk even naar de wc moest, maar haar schaamtegevoel tegenover die jongen die ze nog maar net had ontmoet, verzwakten deze woorden tot een enkel kuchje. Ze durfde gewoon niet tegen David vertellen dat ze naar de wc moest! Ze leek wel een klein meisje. Terwijl de woorden op haar tong bleven liggen, liet ze David verder haar verhaal doen en duwde ze nog maar eens haar klamme hand in het kruis van haar broek. "Komaan Emma... je moet het vertellen!", bleef het nog steeds in haar hoofd spoken. Ze begon het steeds warmer en warmer te krijgen. Oh, ze moest o zo nodig plassen... Maar nee, niet in het bijzijn van zo'n spetter. Straks kreeg hij nog de indruk dat ze een klein meisje was, die haar plas niet even kon ophouden. Maar Emma bezweek onder de druk. Toen David nog aan het praten was, floepte het ineens uit haar mond: "Ik... moet even naar de wc", stamelde Emma. Geschrokken van haar eigen zwakke toon, herstelde ze zich en voegde er zwoel aan toe; "Voor we straks aan een laatste rondje beginnen." Ze maakte aanstalten om van haar barkruk te springen en als een weerwind naar het toilet te spurten, toen David antwoordde: "Wel, als jij naar de wc gaat, ga ik slapen, het is ondertussen al ongelofelijk laat, en ik moet morgenvroeg opstaan om mensen koffie te bedienen." Om zijn woorden daad bij te zetten, dimde hij de lichten boven de bartoog. Emma voelde zich, voor het eerst deze avond, heel onzeker. Zomaar afscheid, zonder kus of telefoonnummer? Maar langs de andere kant moest ze ontzettend plassen. "Ik kom terug, hoor...", probeerde Emma nog, maar David antwoordde snel: "Komaan, je kan toch nog wel heel even blijven? Het duurt niet zo lang meer voor we aankomen in Marseille, en..." David boog zich voorover. "En?" vroeg Emma geïntrigeerd. "... en, ik heb nog steeds je telefoonnummer niet...", maakte David zijn zin af. "Of krijg ik dat niet, soms?" David had duidelijk niet door hoe dicht Emma bij het randje stond om haar broek onder te plassen, en had Emma's opmerking begrepen als een excuus om David achter te laten, nu het zo intiem werd. Nu was Emma's dilemma helemaal compleet. Hij wou haar! Overduidelijk. Nu kon ze toch niet vertrekken? Dat zou klinken als een afwijzing, en dat was wel het laatste wat Emma wou. "Nog een laatste rondje," zei ze na even aarzelen, en probeerde een glimlach op haar gezicht te toveren. Binnenin voelde ze echter enkel haar blaas heftig protesteren. Ze keek hoe David nog eens de glazen tot op het randje volgoot, en legde haar ene hand op dat van David. Met haar andere zat ze tussen haar twee benen...

    "Shit, shit, shit, Emma!", riep Elke ondertussen wanhopig in het compartiment, enkele tientallen meters verder. Nog maar tien luttele minuten tot ze aankwamen, Emma was al zeker een halfuur vertrokken! Elke had de hoop dat Emma nog zou terugkomen, nu wel bijna opgegeven. Ondertussen moest ze zo dringend plassen, dat ze het elk moment kon laten lopen, welke inspanning ze ook zou leveren. "Shit, shit!", riep ze nog maar eens met de tranen in haar ogen. Ze had haar slipje ondertussen al tot op haar knieën getrokken, zodat ze met haar hand rechtstreeks onder haar rok haar schaamlippen stevig kon vastnemen. Met haar blote billen zat ze zwetend op de zachte ingeduwde bekleding van de stoel. Ze schreeuwde het nog maar eens uit, iets stiller deze keer. Trillend van adrenaline duwde ze keer op keep stevig in haar naakte kruis, steeds sneller en sneller bewegend. Ze kon haar nood echt niet meer onder controle krijgen, het enige wat ze nu nog kon doen was plassen. Iets wat ze ten alle koste wou vermijden, maar ze wist niet meer hoe. Emma zou niet meer terugkomen voor ze hier de boel zou onderplassen, als ze hier zou blijven zitten. Er zat maar één ding op. Een seconde of twee probeerde ze zich rustig te houden, spande elke spier in haar lichaam op, en met een luide kreun sprong ze met haar laatste krachten, die niet gebruikt werden om haar plas op de houden, recht uit de zetel. Ze spurtte uit de halfopen deur, met haar slipje nog steeds naar beneden rond haar bovenbenen, en met haar hand nog steeds haar kruis vasthoudend. Haar private delen helemaal tonend aan iedereen die het op de gang kon zien, liep ze zo snel ze kon de richting van de wc uit. Gelukkig voor haar was er op dit uur echter niemand te bespeuren. Langzaam maar zeker voelde ze haar controle wegglippen. Met elke stap die ze deed kwam ze dichter bij het blauwe verlichtte bordje in de gang, dat de wc aanduidde. Ze was er bijna. Het leek wel een eeuwigheid. Ze voelde haar vingers nat worden, het straaltje dat langs haar benen naar beneden gleed. De eerste druppels raakten haar handpalm toen ze aan de deur van de wc was. In een waas haalde ze haar hand weg vanuit haar kruis, zag meteen hoe een klein straaltje een gele waterval werd, een seconde nadat ze haar hand had weggetrokken, en al plassend zag ze de glimmende wc-pot staan, waar ze met een luide smak tegenliep door alle snelheid die ze had gekregen van het lopen. Zonder de moeite te doen om zich om te draaien spreidde ze, met haar gezicht naar de spoelbak, haar benen zover ze kon, want ze had nog steeds het roze slipje tussen haar knieën hangen, en liet ze alles lopen boven de wc-pot. Slechts een deel van Elke's plas belandde ook daadwerkelijk in het potje, ze voelde hoe de rest grotendeels op haar voeten terechtkwam, of langs haar openstaande benen naar beneden liep. Al snel stond ze dan ook in een plas, snikkend, vernederd, maar toch ook wel een klein beetje opgelucht. Haar plas liep vrolijk verder alle richtingen uit, en langzaam begon de kracht van de stroom te minderen en kon Elke, door middel van haar vingers die toch al ondergeplast waren, de rest van haar plas in de pot doen belanden. Zonder schokjes, in één propere krachtige straal, plaste Elke heel haar blaas leeg, en nadat ze gedaan had stopte ze ook op dezelfde manier, zonder schokjes of naschokken, in één beweging was heel haar blaas leeggelopen. Ze keek rondom zich, en overzag de schade. Haar voeten waren helemaal nat, en ook haar slipje was alles behalve gespaard, maar haar rok had ze wonderlijk droog kunnen houden. Ze nam een hoop wc-papier en trok de deur toe toen ze zag dat die nog openstond. Met het wc-papier droogde ze eerst haar eigen lichaam af, en toen ook de grond, zodat hopelijk niemand haar accidentje zou zien. Haar natte slip trok ze weer tot op haar bekken, het doorweekte stukje textiel plakte tegen haar kruis en onderbuik. Langzaam deed ze de deur open, en zag dat ze ook buiten op het tapijt van de gang enkele lekjes had laten lopen, te beschaamd liet Elke de natte plekjes voor wat ze waren - tapijt kon ze toch niet opdrogen, en ging terug naar haar compartiment. Nog maar 5 minuten, keek ze op de klok van haar gsm, ze kon maar beter beginnen opruimen. Zonder zich om te kleden, stak ze alle flessen, en andere dingen die nog rondslingerden stilzwijgend in de zakken.

  5. #5
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Emma's dilemma: deel IV

    Ondertussen stond het glas van Emma nog voor drie vierde vol op de toog te chambreren. Emma's lichaam schreeuwde het vanbinnen uit van de pijn, maar dat kon ze langs de buitenkant wel erg goed verbergen. Het geflirt met David was ondertussen bijna op zijn hoogtepunt gekomen, voor Emma stond het nummer van David op de toog op een papiertje. Emma en David keken elkaar diep in de ogen, terwijl Emma en haar hand beneden in haar kruis een spel van wilskracht en volhouding speelden. Met haar hand in haar broek gaan durfde ze niet, stel je voor dat David dat zou zien, maar ondertussen had ze de laatste vijf minuten het kruis van haar broek nog niet losgelaten. Ze wiebelde met het haar billen van voor naar achter op haar stoel, het was eigenlijk bijna onmogelijk dat David dat niet kon merken. Ook haar bovenlichaam bewoog, iets minder opvallend, ook hevig heen en weer met Emma's bewegingen, maar die trilling in Emma's body language hadden eigenlijk alleen maar iets schattigs en seksueels. Zonder dat iemand van hun twee het doorhad begon de trein langzaam te remmen; ze kwamen bijna in Marseille aan. Er volgde een kleine stilte tussen de twee. Emma keek David zwoel in de ogen, en voor ze het wist, boog David voorover over de toog, en drukte zijn lippen tegen die van Emma. Emma's hart stokte, en David boog zich weer achterover. Waarop Emma zich, even haar plas vergetend, zelf voorover boog en haar lippen op de zijne plakte. In een soort van trance speelde Emma's twee lippen een spel met die van David, maar na enkele seconden verheerlijkingen werd ze terug in de realiteit gegooid, en voelde ze hoe ze haar blaas aan het samendrukken was terwijl ze voorover boog. Ze wou het uitschreeuwen, alles laten lopen, maar op één of andere manier, door de energieboost die ze door haar lijf voelde stromen misschien, hield ze toch haar plas binnen haar lichaam. Ze duwde met alle kracht haar hand tussen haar benen, en een kreun kon ze niet meer onderdrukken, gelukkig dacht David dat dat haar uitdrukking was van extase op zijn kus. Emma boog zich weer achterover in haar normale positie, en kreunde nog maar eens een tweede keer. "Wow, dat meisje staat wel erg heet", dacht David met een twinkeling in zijn ogen. Emma daarentegen kreeg bijna de tranen in haar ogen, maar probeerde stil te bijven zitten; achter deze fantastische kus kon ze toch niet meteen weglopen? Ze ontkruiste haar benen, hopend dat dat het er gemakkelijker op zou maken, maar integendeel, de pijn in haar onderbuik werd alleen maar erger, terwijl haar ogen naar David bleven staren. Snel kruiste ze haar benen weer, en duwde met haar vingers nog eens stevig tegen haar kruis, ergens in de buurt van haar plasgaatje. Ze duwde, duwde, duwde haar vingers nog zelfs harder in haar kruis, zodat het bijna pijn deed. Voor enkele ogenblikken vond ze de controle weer terug, maar daarna kwamen de pijngolven weer opzetten, en hoe hard ze ook haar best deed, iets in haar dwong haar met een onmenselijke druk om te plassen, en ze kon haar blaas er niet van weerhouden om lichtjes toe te geven aan de immense druk. Ze voelde een kleine, minieme hoeveelheid vocht ontsnappen uit haar blaas, maar ze duwde zo hard met haar hand tegen haar plasgaatje, dat er niets kon ontsnappen. Het voelde echter zo immens pijnlijk aan, Emma kon wel beginnen wenen, en langzaam begon ze de controle ook van haar lichaam boven de toog te verliezen. Helemaal bevend voelde ze de grip rond haar kruis zachtjes, nog steeds pijnlijk hard, verslappen, maar net genoeg om de plas die een weg zocht door Emma's lichaam, te kunnen laten weglopen. Ze kreunde nog maar eens en voelde het kleine plasje langzaam in haar broek lopen. Ze duwde ook haar tweede hand in haar kruis, psychologisch, en voelde hoe eerst haar slipje, en dan haar short nat werd. Haar blaas had zich ondertussen herpakt, zodat Emma niet helemaal in haar broek plaste; het plekje op haar short kon nog niet zo groot zijn. Ze moest nu echt wel naar de wc, en vroeg zich af of ze naar buiten zou kunnen wandelen uit de bar zonder dat David doorhad waar ze mee bezig was. Hoewel ze nog nooit in haar leven zo hard had moeten plassen, haar ergste herinneringen kwamen niet eens in de buurt, vertelde ze haarzelf dat ze gewoon niet in haar broek kon plassen, ze was volwassen, ze moest dit maar kunnen verdragen. Maar haar buik deed zoveel pijn, en ze wou gewoon alles laten lopen, om de pijn te stoppen. Maar met het laatste deeltje wilskracht dat ze had, hield ze toch op een of andere manier vol. Haar ogen gingen van de wc-deur naar het papiertje dat op de toog lag, en in één beweging graaide ze het papiertje weg, toen David zei: "We zijn al aangekomen!" Haar blik ging van het papiertje naar buiten, en zag inderdaad dat de trein al stilstond, een tijdje zelfs al, want de mensen stapten al de roltrappen op, het perron af. Emma sprong recht, stevig haar grip rond haar plasgaatje vasthoudend, en spurtte naar buiten. Toen ze de bar buitenkwam, hoorde ze een fluitje van de conducteur, het signaal dat ze weer gingen vertrekken. Nog snel sprong Emma uit de dichtgaande deuren, het perron op, waar ze Elke zag staan, met al hun zakken. "Emma, waar zat...", probeerde Elke, maar Emma antwoordde even triomfantelijk gehaast: "Telefoonnummer!", terwijl ze met het papiertje in haar hand stond te zwaaien. Maar ondanks haar triomf moest ze nog ongelofelijk dringend naar de wc. "Emma!" riep ze uit. "Ik moet plassen!" Ze probeerde nog een poging te ondernemen om nog een wc te vinden, ze zag boven de roltrappen een pijltje hangen naar de sanitaire voorzieningen, en probeerde nog die kant uit te lopen. Maar zonder het meteen te beseffen, bijna immuun door alle pijn die Emma had moeten verdragen, was haar blaas al vrolijk aan het ontspannen, en voelde ze een grote straal recht haar broek inlopen. Beseffend dat er nu echt niets meer was dat ze kon doen, stopte ze met lopen en trok ze, midden op het perron, haar broek in één vloeiende beweging naar beneden. Haar knoop had ze al eerder losgemaakt, en haar broek gleed als boter naar haar voeten toe. Elke stond dit schouwspel met wijde ogen en open mond aan te kijken, en zag hoe een immens grote gele straal met een luid geplets de grond op belandde. Ze zag Emma haar ogen sluiten en duidelijk genieten van dit moment, terwijl nog enkele late treinreizigers op het perron Emma vreemd aankeken. Emma echter trok er zich weinig van aan. Ze opende langzaam haar ogen, en begon te schaterlachen toen ze de gele straal uit haar gekwelde schaamlippen zag lopen. Een grote plas liep langs het schuine perron naar beneden op de sporen, en Emma begon een beetje met haar kont heen en weer te wiebelen, toen haar plas gedaan was. Haar schoenen en de rest van haar benen waren droog gebleven, enkel haar slipje en short hadden een grote plek in het midden, en zelfs dat viel eigenlijk nog mee, vergeleken met de kracht van Emma's plas.

    Emma trok haar broek op, keek naar Elke en zei, alsof er niets gebeurd was: "Kom Elke, zijn we weg?" Ze raapte het nummer van de grond, en huppelde naar Elke, die met een pruillip zei: "Ik heb ook in mijn broek gedaan..." Emma en Elke konden er alleen nog maar om lachen. Een bewogen begin van een bewogen reisje?

    EINDE

  6. #6
    Join Date
    Feb 2003
    Location
    The Netherlands
    Posts
    453

    Default Re: Emma's dilemma: deel IV

    Mooi verhaal, maar wel taai om doorheen te komen. Wat mij betreft mag de "desperation" wel wat korter en zouden de meisjes best meteen in hun slipjes mogen plassen. Maar ja, dan zou het verhaal natuurlijk veel korter worden. Ik denk dat dit verhaal prima is voor degenen die van "desperation" houden.
    Voor mij dus iets minder.
    Maar toch bedankt, Wouter.

  7. #7
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Rollercoaster: Deel I

    Rollercoaster FD FW & HU



    Kayla zuchtte diep, zodat iedereen het kon horen. "Vierendertig graden, alsjeblieft!" pufte ze. "Dat is toch niet meer serieus, zo warm!" De andere drie meisjes - Shana, Kirsten en Eve - keken haar glimlachend aan. Het was inderdaad ontzettend heet. En van deze hittegolf hadden de vier vriendinnen geprofiteerd; van 's morgens tien uur waren ze zich aan het uitleven in Five Flags, het grootste pretpark van het land. Er was enorm veel volk in het park vandaag, ondanks de extreme temperaturen, en echt veel attracties hadden ze dan ook nog niet achter de rug; bij elk ritje stonden er ellenlange wachtrijen, er was geen ontkomen aan. Maar dat lieten ze zich helemaal niet aan hun hart komen; ze waren hier immers om zich te amuseren, en de sfeer zat er te goed in om zich zorgen te moeten maken over de wachttijden. Het was ondertussen twintig na één 's middags, lunchtijd, en de drukte in het park was op dit moment daarom ook lichtelijk minder. De vier hadden dit al voorzien en waren iets vroeger, om twaalf uur, al gaan eten, in de hoop om de wachtrijen toch een beetje te slim af te zijn.
    Eve keek op het gekreukte papieren kaartje waar ze zich op dit moment bevonden. "Hey Kayla, kijk eens hier?" Kayla draaide haar hoofd, aandachtig. "We zijn vlakbij de Vampire Flight!"
    Shana slikte bij het aanhoren van deze woorden. De 'Vampire Flight' was de nieuwste attractie in het pretpark, de blikvanger van dit pretparkseizoen. Het was immers niet te vergelijken met gewone rollercoaster, het was de hoogste, snelste rollercoaster van hier, inclusief de buurlanden. Het was zo'n type rollercoaster dat je in Amerika of in Japan wel zag, maar heel weinig in onze streken. Iedereen sprak erover. Iedereen wou de nieuwste revelatie wel eens uitproberen. Nu ja, iedereen?

    Shana was van nature al niet zo'n durver, en toen ze nog maar had gehoord over de nieuwste attractie, begonnen haar knieën al een beetje te knikken. Stilzwijgend had ze erbij gezeten toen de drie andere meisjes gisteren heftig aan het discussieren waren over dat angstaanjagende baantje. Alledrie leken ze zo graag in de rollercoaster te willen, hun enthousiasme kende geen grenzen; en Shana durfde niet eerlijk te zeggen dat ze zoiets zelf nooit zou durven. Ze had stiekem gehoopt dat de attractie die dag defect zou zijn, of dat er teveel volk zou staan om erin te mogen. De 'Vampire Flight' was vandaag echter gewoon open, en Shana wist dat er eigenlijk weinig keus zou zijn; ofwel zou ze moeten zeggen dat ze helemaal niet durfde, ofwel moest ze er mee in. Maar haar vriendinnen leken helemaal niet bang, integendeel, en dat eerste durfde Shana dan ook weer niet...
    Ze probeerde de drie nog op andere gedachten te brengen, en wees naar de kaart. "Hey, maar de Boomerang daar, is ook vlak in de buurt! Kirsten, wou jij daar niet naar heen? Als we nu eens eerst naar daar gaan, en daarna kunnen we nog terugkomen?", klonk het bijna smekend. Eve, Kayla en Kirsten keken Shana aan. "Dat is waar", vulde Kayla aan, "maar nu is het net middag en is de grote groep aan het eten! Dus nu kunnen we waarschijnlijk nog gemakkelijk de Vampire Flight binnen, straks staat er weer een hele mensenmassa aan te schuiven!" Kirsten en Eve knikten. "Iedereen wil de nieuwe attractie wel eens uitproberen, als we nu niet aanschuiven lukt het nooit. We kunnen daarna wel naar de Boomerang gaan, als je dat wilt", zei Kirsten nog. Shana wou nog een "maar..." uitbrengen, maar hield haar mond. Haar vriendinnen waren blijkbaar vastberaden om nu in de Vampire Flight plaats te nemen.

    Misschien moest ze toch maar toegeven dat ze niet meedurfde in de attractie? Het leek de enige uitweg te zijn. Shana keek naar haar vriendin Kirsten en twijfelde even, tot Eve plots uitproestte; "Of... ben je bang misschien, om in de Vampire Flight te gaan? Hey, niet erg hoor, mijn broertje van zeven durft zo'n dingen ook niet te doen! Dan kunnen wij drie gaan en kan jij de mama spelen, lekker op de tassen wachten!" De twee andere meisjes lachtten hevig in sympathie mee met Eve. Dat was de druppel. Nu durfde Shana al helemaal niet toe te geven dat ze niet mee durfde, en al cammouflerend lachtte ze uitbundig mee om Eve's opmerking. "Nee hoor Eve", loog ze, "zeg maar aan je broertje van zeven dat hij competitie heeft!" Ze voelde de trilling in haar stem, de leugen die over haar lippen rolde. Maar nu was er echt geen weg meer terug. Shana moest mee, of zich helemaal belachelijk maken tegenover haar beste vriendinnen. Tijd om te bekomen had ze echter niet. "Waar wachten we dan nog op? Op naar de Vampire Flight!", schreeuwde Kayla uit, en liep alvast vooruit.
    "Euh, wachten jullie op mij?", herpakte Shana zich. "Ik ga nog even naar de wc, ok?" Kirsten keek verbaasd. "Weeral? We zijn allemaal na het eten nog geweest, misschien iets meer dan een halfuur geleden?" Eve en Kayla knikten, en Shana maakte er zich met een excuus vanaf. "Ja, al dat water dat ik tijdens het eten heb gedronken, het is precies meteen naar mijn blaas gevloeid, ik moet weer!" De drie meisjes zuchten, en gingen akkoord. "Snel dan, wij wachten buiten!" Shana liet het drietal achter zich, en ging het toiletgebouwtje binnen. Ze hadden inderdaad gelijk, ze waren een halfuur geleden nog maar naar de wc geweest, en Shana moest helemaal niet plassen, maar haar excuus had een andere reden. Ze had ook deze situatie immers thuis al voorzien, en had een plastieken flesje helemaal gevuld met vodka, aangelengd met een beetje water, om haar zenuwen onder controle te houden. Ze wist dat ze door alcohol losser zou worden, en dat ze zich dan minder zorgen zou maken over die snelle attractie die haar te wachten stond. Shana bekeek zichzelf in de spiegel. "Komaan meisje, je kan dit. Enkele minuten, meer niet, dan ben je ervan af. En, je hebt hulp!" Ze ritste haar zak open en haalde het blauwe flesje eruit. Zachtjes draaide ze aan de dop, en zuchtte diep. "Dit gaat je helpen door dit volgende uur...", fluisterde ze, en in één beweging zette ze het flesje aan haar lippen, en gulpte een grote slok van het goedje binnen. De vloeistof brandde in haar keel, en het was al zo warm op een dag zoals deze. Desondanks, stopte ze niet, en dronk vluchtig verder, tot als ze de helft van het flesje op had. Ze draaide de dop er weer op. Zou dit genoeg zijn? Ze dacht van wel. Over een halfuurtje zou de alcohol zijn werk doen en dan kon ze helemaal relax in de attractie stappen, zonder zorgen. Ze bekeek zichzelf weer in de spiegel, en deed een beetje water op haar gezicht om zich te verfrissen. "Geen zorgen, Shanamie..." sprak ze zichzelf nog wat moed in, en zag toen de deur opengaan. "Shana, ben je eindelijk klaar?", kwam Eve haar een beetje opjagen. "Ja, ik ben er!" antwoordde ze. Ze nam nog enkele slokken vodka in, en deed het flesje weer in haar rugzak. Tijd voor iets anders had ze toch niet meer, en ze stapte naar buiten, toch net iets meer zelfverzekerd. Het viertal kwam aan bij de attractie, en zagen dat, ondanks dat de drukte toch iets gaan liggen was, er nog steeds een serieuze rij stond voor het station. "Perfect, dan kan de vodka rustig zijn werk doen", sprak Shana tot haar eigen, nog volledig nuchter nu. Ze probeerde niet naar boven te kijken naar de attractie, en focuste zich op haar vriendinnen; het enige wat ze af en toe hoorde was karretjes die voorbijreden en een occasionele gil.
    Last edited by Wouter; Mon, 3 May 10 at 8:50 PM.

  8. #8
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Rollercoaster: Deel II

    De minuten gingen voorbij en ondertussen was het al een drie kwartier later. De meisjes waren al een stuk opgeschoven maar toch; ze zouden nog minstens een kwartier moeten aanschuiven. Shana was ondertussen helemaal los gekomen en dacht zelfs niet meer aan de attractie, en dat allemaal dankzij haar wondermiddeltje. Ze graaide het flesje uit haar rugzak, draaide de dop los en dronk nog een extra flinke teug; vastberaden dat dit drankje haar geholpen had, was het zeker niet erg dat ze er nog wat van innam. De vier meisjes waren ondertussen ook al een drankautomaat voorbijgelopen in de rij, en daar had vooral Kirsten inkopen gedaan; één half liter flesje cola was al leeg, en nu was ze aan het tweede bezig. Ook Shana, Kayla en Eve hadden een fris flesje vocht gekocht aan de machine. "Pff, zo heet!", zuchtte Eve nog maar eens. "Ja Eve...", zeiden de drie andere meisjes in koor. Eve haalde haar fles zonnecrème nog maar eens uit haar tas. "Iemand die zich nog wil insmeren?", vroeg ze vriendelijk. Alle drie de meisjes boden hun hand aan. Een beetje extra bescherming kon zeker geen kwaad in deze brandende zon. Shana smeerde vooral haar benen in. Ze had de witste benen van allemaal, die nogal bekend stonden om te verbranden, en zeker nu ze zo'n heel kort shortje aan had, iets wat ze normaal nooit aandeed, kon ze maar beter op zeker spelen. Het koude zalfje ging langs haar bovenbenen, en werkte enorm verfrissend. Shana liet er een goeie laag op zitten, net tot wanneer de witte crème niet meer te zien was. Ook haar armen en schouders smeerde ze in mindere mate in, en het laatste beetje smeerde ze speels in Eve's nek, die er wel om kon lachen. Shana was normaal niet zo losjes, leek het, maar de meisjes schonken er verder weinig aandacht aan. Eve stak haar bus zonnecrème weer weg, en haalde in de plaats iets anders uit haar rugzak. "Meisjes," fluisterde ze stiekem, terwijl ze de fles half boven haar zak hield en half er nog in, "iemand iets om de zenuwen een beetje te verdringen?" Ze keken allemaal met grote ogen naar Eve nu, die een grote fles witte Martini uit haar rugzak toverde. Speels bracht ze de fles aan haar mond en nam een klein slokje. "Ben je gek?", fluisterde Kirsten, "als ze ons hier mee pakken mogen we dit ritje meteen vergeten!" "Relax een beetje, Kirsten, je bent duidelijk veel te gespannen." Eve duwde de fles in Kirstens handen. "Een beetje stress aflaten, dat hebben we nodig. We zijn allemaal wel gespannen door dat spannende ritje dat ons te wachten staat straks, ik weet het gewoon!" Kirsten twijfelde. "Nou ok dan, één slokje." Ze nam de fles stevig vast en dronk ook een grote slok, waarna ze met haar tong over haar lippen ging. "Mmm, lekker, Kayla?" Kayla nam ook een teug en speelde de fles door aan Shana. Shana dacht helemaal niet aan de hoeveelheid alcohol die ze al binnen had gekregen, zag het alleen maar als een goed iets, en dronk ook nog een flinke teug. En een tweede. "Hey hey, rustig ermee!", maande Eve aan. De fles ging nog een paar keer rond en het was verbazingwekkend vooral Kirsten, die in het begin toch tegen de drank was, het grootste deel van de drank binnengoot. De fles was één derde leeg gedronken toen Eve ze terug in de zak stak. De rij ging stilaan verder vooruit en Shana voelde haar grenzen nog wat meer vervagen. Niet dat ze al zoveel verschijnselen vertoonde, nee hoor, ze was nog redelijk nuchter, maar toch. De gedachte aan het ritje hielden haar toch meer en meer gefocust, nu ze dichter bij hun doel kwamen.

    Na nog tien extra minuten was het eindelijk zover. De vier meisjes stonden voor de wachthekjes te wachten, ergens in het midden van de wagonnetjes. Eve en Kayla hadden zich naast elkaar gezet, net voor Kirsten en Shana, die ook tesamen in één karretje gingen. Hoewel Shana ondertussen toch al een flinke hoeveelheid alcohol op had, voelde ze haar knieën op dit moment terug knikken. Het treintje waarin zij zouden plaatsnemen kwam eraan, en in een laatste poging om zich moed in te drinken, nam ze het flesje vodka en dronk het in één grote teug tot op de bodem leeg. De hekjes gingen open, en de meisjes konden plaatsnemen in hun wagon. Ze legden hun tassen langs de overkant van het perron, en de meisjes deden ook hun schoenen uit, zodat ze die zeker niet zouden verliezen tijdens de rit. Daarna stapten ze terug naar de wagon om op hun plaats te gaan zitten; Shana links en Kirsten rechts. Op de rij voor hen zat Kayla links en Eve naast haar. De zenuwen tierden door Shana's lichaam, toen ze op haar stoel ging neerzitten. Haar billen plantte ze neer op een warm stuk rood plastiek, licht bezweet door de voorgaande personen. Voor ze de beveiliging toe deed, stak ze haar shortje nog eens goed; goed strak rond haar billen en stevig opgetrokken. Ze was nu toch wel licht tipsy, al haar bewegingen gingen een beetje trager. Ze keek naar rechts en zag dat Kirsten net zoals haar, op haar plaats zat. Ze duwde zich stevig tegen de rugleuning, zo vast mogelijk. Haar benen hingen los naar beneden te bengelen, vanaf haar knieën. Ze keek naar de beveliging, en zag dat die uit twee delen bestond. Met een eerste deel kon ze haar benen vastmaken; het was een gele staaf die ze tegen haar buik kon duwen, vastgemaakt aan een licht gekromd stuk, dat tussen haar benen kwam te zitten. Het rubberachtige gevoel gaf haar een licht gevoel van veiligheid; de staven waren beiden een centimeter of 10 diameter, perfect om zich aan vast te houden. Ze duwde de beveiliging naar beneden en keek dan naar het tweede deel. Het andere deel van de beveiliging was een soort U-vorm die ze over haar bovenlichaam moest trekken. Het bovenste deel paste perfect op het onderste deel, en Shana zette zich goed vast, maar ook weer niet té stevig; ze haatte het wanneer ze helemaal klem kwam te zitten in een stoeltje, ze had toch een beetje plaats nodig. De medewerkers van de attractie controleerden de sluiting, en ze konden vertrekken. De vloer verdween onder hen, en het treintje begon langzaam te rijden. Shana keek kort naar Kirsten, voor zoverre dat kon, en probeerde haar zenuwen wat te beheersen door een kleine conversatie aan te knopen. "En, zit je goed, er klaar voor?", vroeg ze. "Nou, ik weet het toch niet hoor, ik heb nog steeds wel wat schrik om in deze attractie te zitten, het lijkt zo eng! Maar nu jullie drie erin gingen kon ik toch niet weigeren..." Shana probeerde rustig te ademen, maar kon toch niet verhinderen dat haar ademhaling versnelde toen ze op de kettinglift naarboven getrokken werden. Kirsten had dus net hetzelfde! Dat luchtte Shana toch wel een beetje op, dat ze niet de enige met schrik was hier, maar toch, veel hielp dat allemaal niet meer. "En ik zit ook zo stevig vast!", kloeg Kirsten. "Die beveiligingsagent heeft mijn beveiliging stevig tegen mijn buik geduwd, ik heb hier bijna geen plaats meer!" Het treintje ging nog steeds naar boven, en Shana vroeg zich af, wanneer er hier een eind aan ging komen. Ze kon alleen maar naar beneden kijken en zien hoe de hoogte tussen haar en de begane grond steeds hoger werd, en hoe haar voeten ergens daartussen nog zaten te bengelen. Ze kon maar beter haar ogen toedoen, en hopen dat alles snel voorbij zou gaan. "We zijn er!", riep Kirsten, en Shana deed haar ogen even weer open. Ze waren inderdaad helemaal boven, klaar om naar beneden te rijden. "Daar gaan we!", schreeuwde Shana. "Niet in je broek plassen hé", riep Kirsten al lachend terug. Shana sloot haar ogen weer...

  9. #9
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Rollercoaster: Deel III

    Ze voelde hoe ze ineens naar beneden viel, het leek wel in vrije val, en hoorde het felle gekrijs van Kirstens stem. Snel deed ze haar ogen weer open, wat ze vond het maar eng dat er haar vanalles stond te gebeuren zonder dat ze dat op voorhand kon zien, en zag hoe ze nog steeds volop snelheid maakten, naar beneden. Ook zij kon een kreet niet onderdrukken en zette ook, zoals meerdere inzittenden, haar keel open. Adrenaline stroomde door haar lijf. Het treintje ging weer naar boven, maakte een looping, ging scherp naar rechts, weer naar links, ging door een dubbele helix, om tenslotte weer naar boven te gaan. De vier meisjes schreeuwden het uit, genietend van het ritje, maar niet voor lang. Toen ze weer boven kwamen, bijna klaar om weer een afdaling te maken, maakte het treintje ineens een zeer scherp piepgeluid. Het tuig minderde plots veel snelheid, remmen volledig toe. Meteen werd duidelijk dat dit geen normale procedure was. Shana werd, net zoals de andere inzittenden, pijnlijk naar voor gegooid in haar beveiliging. Shana draaide meteen haar hoofd naar Kirsten, in de hoop om bij haar ergens een verklaring te vinden. "Hey, wat gebeurt er?", was dan ook haar logische vraag. "Geen idee, maar heel normaal lijkt het me toch niet!" Shana's angst, die ze ondertussen was verloren tijdens het ritje, kwam ineens weer helemaal terug. Ze was nog licht beneveld door de drank, maar over deze situatie was niets positief te bedenken. Voorzichtig keek ze naar beneden. Ze hingen op een meter of vijftien boven de grond, en onder hun voeten was er niets anders te zien dan gras. "Shana! Kirsten! Zijn jullie ok?", riep Eve vanop de rij voor hen. "Ja hoor, jullie ook hopelijk?" "Alles in orde hier, maar het ziet er naar uit dat we hier even vastzitten, hopelijk is het defect snel opgelost!" Kirsten vulde verder aan. "Waarschijnlijk kunnen we snel weer door, denk je niet? Ondertussen kunnen we genieten van het uitzicht!" Shana lachte flauwtjes. Het laatste wat ze nu zou kunnen doen, was genieten. Haar ogen speurden verder de grond af. Misschien kon ze wel een soort teken zien, zodat ze tenminste wist wat er aan de hand was? Op het perron leek een zekere drukte te heersen. Medewerkers van het pretpark gingen de controlekamer in en uit, hevig gesticulerend. Ze zag ook een persoon die met een walkie-talkie aan het bellen was. Er was dus blijkbaar hulp nodig om de attractie weer draaiende te krijgen. Of zou het toch gewoon maar een standaardprocedure zijn? Niemand in de trein, en dus Shana zeker niet, wist wat er aan de hand was. De moed zonk al in haar schoenen. Zo snel mogelijk hieruit, dat was het enige wat ze wou. Maar de beveiliging bleef stevig vast, en Shana kon zich weinig bewegen, laat staan uit haar stoel geraken. Niet dat ze dat zou willen hier op vijftien meter hoogte, maar toch.

    Enkele minuten bleef ze in het ongewisse, terwijl de groep mensen bij de controlekamer steeds groter werd. De wachtrijen werden ontruimd, en een man met een megafoon verscheen op het grasveld onder de trein. "Hallo!" Stilte. "Ja dames en heren, geen paniek, maar door een technische fout is het niet meer mogelijk om de treinen werkende te krijgen. We zijn het probleem nog aan het onderzoeken, maar blijf vooral rustig, geen paniek. Blijft u rustig zitten, de beveiliging blijft stevig mechanisch gesloten. We willen iedereen verzoeken om..." Shana bleef aandachtig luisteren naar de aankondiging, maar iets concreets werd er eigenlijk niet gezegd, tot haar grote ergernis. Waarom zeiden ze niet wat er mis was? Om paniek te vermijden? Ze vond het allemaal heel verdacht, en dat hielp echt niet om haar zenuwen onder controle te houden. Hevig wiebelde ze heen en weer met haar twee voeten, starend naar de afgrond onder haar. Ze begon stilaan te ontnuchteren, kreeg haar gevoel weer helemaal terug, en een bekend gevoel meldde zich. "Shit, ik moet plassen", siste ze tussen haar tanden door. Dat was zeker geen leugen. Al de alcohol die ze zonet had binnengespeeld, had duidelijk zijn effect gehad op haar waterhuishouding. "Weeral?", vroeg Kirsten zich hardop af. "Maar zelf moet ik al niet veel zeggen, die verdomde beveiliging zit in mijn buik geduwd, mijn blaas wordt zowat uitgeperst. Eens plassen zou ook wel opluchten, alleen... zitten we daar hiervoor niet echt op de juiste plaats he?" "Dat kun je wel zeggen, ja", antwoordde Shana met een lachje. Dat geluk had Shana nu nog wel, dat ze niet helemaal samengedrukt was door de beveiliging, anders was het nu al in haar broek geweest. En hoe nuchterder ze werd, hoe meer ze zich van dat gevoel bewust werd. Shana's nood steeg dus zienderogen, maar er was niet echt iets dat ze kon doen. Ze kon niet eens met haar handen aan haar broek, aangezien haar armen stevig vast werden gehouden door de gele beveiliging. Een extra knop openzetten om de druk wat te verlichten was dus ook geen optie. Waarom had ze nu ook zoveel gedronken? Haar enige hoop was dat ze snel bevrijd zou worden van het treintje. Nu ja, ze zou het wel nog een halfuurtje kunnen ophouden.

    De minuten gingen echter snel voorbij en er werd geen enkele poging tot redding ondernomen. De brandweer en de ziekenwagens waren ondertussen wel al gearriveerd, maar dat was het ook wel zowat. Nog steeds nerveus, zat Shana met haar benen te wiebelen. Dat was dan ook de enige vorm van beweging die ze kon uitvoeren, al haar andere lichaamsdelen zaten stevig vast. In haar broek waren haar zweetklieren op volle toeren aan het werken, Shana zat zowat aan het zitvlak van de trein geplakt. Om toch enige vorm van afleiding te vinden, waren de vier meisjes het dierenspel aan het spelen. Om de beurt moesten ze ieder een diernaam zeggen, en de volgende moest dan een diernaam verzinnen, die begon met de laatste letter van het vorige dier. Shana probeerde zich volledig te concentreren op het spel, maar kon er niet omheen; haar blaas had enorm veel aandacht nodig. Ze zaten misschien al een minuut of vijftig vast in de trein, en het referentiepunt van een halfuur, dat Shana in zichzelf had opgesteld, was ondertussen al voorbij. Ze wou zo graag gewoon eens haar benen kunnen samenduwen, haar dijen over elkaar wrijven, of iets anders dat zou kunnen helpen om haar plas in te houden, maar de beveilingsstaaf die tussen haar twee benen stak, liet dat helemaal niet toe. Integendeel, de staaf zorgde ervoor dat haar benen nog eens extra werden opengeduwd, niet veel, maar toch. Ze had haar onderbenen over elkaar geslagen, zodat haar benen iets deden dat op kruisen leek, maar echt effectief was dat niet. Ze hoopte stil dat er nog mensen waren met hetzelfde probleem als haar, zo verwonderlijk zou dat zelfs niet zijn; de wachtrij aan de attractie was lang, dus was ze waarschijnlijk niet de enige met een blaas die tijdens het wachten, helemaal vol gelopen was. Of toch? Het zou haar alleszins niet helpen. Ze vroeg zich af, hoelang haar blaas het nog zou moeten volhouden, want aan de grond waren ze nog hevig aan het werken. Er waren ondertussen twee brandweerwagens tot kort bij de attractie gereden; niet op het grasveld zelf, dat werd afgeschermd voor mensen, maar op een baantje vlak naast de attractie. Ondertussen werden ze weer aangesproken door de man met de megafoon. "Ja, over een klein kwartiertje kunnen we beginnen met het evacueren van mensen. We zouden u vriendelijk willen verzoeken om vooral rustig te blijven. Eén voor één zullen jullie naar beneden gehaald worden, u zal dus nog even geduld moeten hebben." Shana reageerde verontwaardigd. "Nog een kwartier? En dan beginnen ze pas? Ik hoop dat ze snel opschieten!" Ze had zo wel haar redenen. Ze kon zichzelf nu al bijna niet meer controleren, plaste bijna haar hele short vol, en dan moest ze nog een kwartier wachten? Ze kruiste haar onderbenen nog harder over elkaar, en begon weer te wiebelen.

  10. #10
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Rollercoaster: Deel IV

    "Alles ok?", vroeg Kirsten. Het was al een tijdje geleden dat de twee nog iets tegen elkaar gezegd hadden. "Voorlopig nog wel ja, maar ik moet nu echt wel serieus dringend..." Ze maakte haar zin niet af, toch een beetje beschaamd over zichzelf. "Dringend plassen?", vervolledigde Kirsten dan maar. Shana knikte stilzwijgend, terwijl Kirsten haar gade sloeg. Shana's verwoede inspanningen waren zeer duidelijk voor het blote oog van haar vriendin. Haar onderbenen bleven geen seconde meer stil, net zoals de rest van haar lichaam trouwens, en ook haar manier van spreken verraadde veel. Shana zat te trillen in haar stoel, soms eens wat meer, soms eens wat minder, maar haar lichaam controleren, stilhouden, kon ze echt niet meer zonder in haar broek te doen. "Je moet toch niet... ik bedoel, je kan toch nog wel tot straks..." Kirsten kreeg de exacte woorden ook niet over haar lippen, maar Shana wist perfect wat ze bedoelde. "Ik denk niet dat ik het ga kunnen houden, Kirsten, echt waar niet! Ik probeer zo hard mijn best te doen om geen druppel uit mijn blaas te laten ontsnappen, maar ik weet niet hoelang me dat nog gaat lukken, elke minuut nu, kan het te laat zijn! Ik heb mezelf niet meer onder controle, ze moeten hier snel komen, ik kan geen tien, twintig of dertig minuten meer wachten!" Shana wou zo graag haar situatie duidelijk maken aan haar vriendin, maar het fatsoen in haar vervormde haar woorden, nog voor ze over haar lippen kwamen. Het enige wat ze uitbracht was dan ook; "Mja, dat lukt wel, denk ik. Maar hoe sneller hoe liever!" Kirsten knikte en zei: "Ik moet zelf ook plassen, over een half uurtje zullen we wel beneden zijn, en dan gaan we samen naar de wc, goed? Langer als een half uur gaat het nu toch niet meer duren?" Shana zei niets. Ze wist zeker dat ze dat half uur niet meer zou halen, en ze twijfelde er serieus aan of ze dat kwartier wel al zelfs zou halen. Maar ze had uiteraard weinig opties. Ontsnappen uit haar stoel was onmogelijk, en iemand van het personeel beneden laten weten dat ze er nu uit moest, kon ook niet. Ze kon ook met haar handen niet aan haar shortje, dus de knop losmaken, en haar short en slip naar beneden trekken, om vanuit haar stoel te plassen, was ook geen optie. Ze had eigenlijk maar één enkele hoop. Ze moest gewoon op een miraculeuze manier alles nog tien minuten kunnen ophouden, al wist ze op dit moment niet hoe. Dan zouden ze aan het evacueren zijn, en dan zou ze de brandweer kunnen duidelijk maken dat ze echt niet langer kan blijven zitten, zodat ze haar er als eerste zouden uit laten. Er was geen andere manier. Haar broekje voelde klam en licht nattig aan; ze was aan het zweten van al haar inspanningen. Ze wist dat het zweet was, en dat ze nog geen druppel urine had gelost, maar toch maakte het haar zenuwachtig. Het natte gevoel van haar slipje nodigde haar bijna uit om het gewoon nog een beetje natter te maken. Maar ze hield vol, en duwde zich stevig tegen haar rugleuning. "Komaan meid...", fluisterde ze zachtjes, terwijl ze probeerde haar knieën bij elkaar te duwen zoveel ze kon. Maar het hielp niets. Van links naar rechts schoof ze actief heen en weer op haar zitje. De aandrang kwam nu in hevige golven. Met heel haar lichaam probeerde ze er tegen te vechten. Ze keek naar beneden, naar de brandweerwagen, die nu toch volledig klaar leek te zijn. Waar waren ze nu nog op aan het wachten? Tot als iedereen het in zijn broek deed? "Komaan, komaan!", schreeuwde ze het bijna uit. "Gaat het nog?", vroeg Kirsten bezorgd. "Ik weet het niet meer...", antwoordde Shana nu eerlijk. Haar hele stoeltje bibberde mee met elke beweging die ze maakte; en ze schoof heviger en heviger over haar stoel. Ze voelde weer een plasgolf aankomen, en deed haar ogen toe. Twee keer wipte ze nog van de ene kant van haar stoel naar de andere kant; waarop ze vijf seconden stokstijf bleef zitten. Ze voelde haar blaas luid protesteren, moest elke spier opspannen om niets te verliezen, hield haar adem in en... kon de golf weerstaan. Ze wipte recht, en begon weer actief te bewegen. "Komaan Shana, het is nog maar een paar minuten...", probeerde Kirsten te helpen, maar woorden maakten voor Shana nu niks meer uit.

    Tot grote blijdschap van Shana, zag ze hoe de ladder van de ladderwagen langzaam werd uitgeschoven en hun richting uitkwam. De brandweerman die in reddingskorf zat, bracht de inzittenden op de hoogte door de megafoon; "We beginnen met de evacuatie, iedereen blijft rustig zitten, we beginnen vanvoor en komen zo naar achter, één voor één. OK?" Shana had wel zoiets verwacht, en ze wist dat ze zelf haar kans zou moeten grijpen, als ze eerst zou willen gaan. De reddingskorf kwam traagjes dichterbij, en Shana begon al hevig te zwaaien, hopende de aandacht te trekken van de brandweerman. Ze verhief haar stem, toen de korf op een meter of vier van haar verwijderd was. "Hey! Alsjeblieft mijnheer, ik moet oh zo dringend plassen! Help!" Maar het enige effect dat ze kreeg, was dat ze de rest van de inzittenden ook aanzette, om net als haar te roepen op hun redder in nood. Haar woorden kwamen dus niet tot bij de brandweerman aan, erger nog; hij nam zijn megafoon en sprak: "Iedereen stilte! Eerst vanvoor en dan vanachter, geen uitzonderingen! Roepen heeft geen zin!" Shana kon bijna wenen. Nu was de verlossing zo nabij, maar toch kon ze nog niet naar de wc! Ze plaste bijna in haar broek van ontgoocheling, en telde de rijen voor haar uit. Vijf rijen, met elk twee personen, dat waren tien personen! Tien gewone personen, die helemaal geen reden hadden om nu direct naar beneden te moeten. Maar zij wel! Ze moest gewoon... nee, er was niets dat ze kon doen! "Oh Kirsten, alsjeblieft", smeekte ze, "ik plas bijna in mijn broek, alsjeblieft..." Maar Kirsten kon haar al helemaal niet helpen. "Mag ik straks eerst, wanneer het aan onze rij is? Elke seconde telt nu echt voor mij, ik zweer het!" Kirsten knikte.

    Shana keek wanhopig naar de voorkant van de trein. Ondertussen was de reddingswerker bezig om de eerste stoel handmatig los te maken, een activiteit die niet vooruit leek te gaan in Shana's ogen. Na een minuut of twee was de beveiliging eindelijk losgemaakt, en Shana moest jaloers toekijken hoe de eerste persoon vanuit de trein voorzichtig in de reddingskorf stapte. Als zij dat was geweest dan had ze de wc wel gehaald! Maar nu... Ze moest volhouden! De reddingskorf werd gesloten, en de ladder met de reddingswerker het meisje ging naar beneden. Het meisje was duidelijk ook niet op haar gemak. Shana's blik gleed over haar lichaam. Haar blauwe ogen waren neergeslagen, haar witte t-shirt wapperde licht in de wind en... met haar beide handen had ze diep in het kruis van haar lichtblauwe spannende jeansbroek! Shana's jaloezie sloeg meteen om in sympathie. Zij moest duidelijk ook dringend plassen! Met haar billen wiebelde ze hevig heen en weer, vermoedelijk ook als laatste poging om haar vocht binnen te houden. Ame was naar naam, en ze was vandaag met haar vriendje, die nog in de trein zat, naar het pretpark gekomen voor een zonnige dag. Ze zaten deze middag al voor de tweede keer op de Vampire Flight, twee keer op een rij, en ze hadden een hele tijd aangeschoven om in het eerste karretje te kunnen zitten. Ame moest eigenlijk al na de eerste keer naar de wc, maar toen ze hadden gezien dat de wachtrij 's middags zo kort was, had ze besloten om het nog even op te houden en nog eens een ritje te maken. Aan het einde van de wachtrij had ze al staan wiebelen, en was ze aan het twijfelen geweest om gewoon uit de rij te gaan, en naar de wc te gaan, maar haar vriendje had haar toch nog kunnen overtuigen om te wachten tot na het ritje. Maar dan had ze al te lang gewacht. Ze had al een lekje in haar broek laten lopen tijdens de rit, en toen de trein was stilgevallen, was ze in tranen uitgebarst. Ze kon niet meer en na een paar minuten had ze een beetje in haar broek geplast. Ze had de controle terug gevonden maar moest nu op dit moment, nog steeds enorm plassen. Achter haar twee handen verborg ze een grote natte plek, ter grootte van een tennisbal. Shana kon haar ogen niet van haar afhouden. Ze wipte op en neer in de reddingskorf, die ondertussen al halfweg was, beseffende dat iedereen haar zo kon zien. Ineens bleef ze stil staan, en Shana zag hoe er donkere blauwe lijntjes op haar lichte jeansbroek verschenen. Ze had het gevecht met haar blaas verloren, voor de laatste keer deze keer. De korf kwam beneden aan, maar Ame was nog niet uitgeplast; ze hurkte zich neer op het gras, en liet de rest lopen...

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •