Jenny zuchtte. "Oh Vanessa, ik doe het hier bijna in mijn broek..."
"Shit Jenny, ben je nu serieus? Komaan meisje, nog even volhouden!", probeerde Vanessa haar nog goede moed in te spreken, terwijl ze zelf haar ogen op de weg hield.
"Dat kan ik niet meer...", fluisterde Jenny, en ze loog zeker niet. Meer van die stuiptrekkingen in haar onderbuik zou ze echt niet meer aankunnen, en ze wist dat er nog zouden komen.
"Nog eventjes, Jenny! We zijn nu bijna van de brug en misschien is er daarna wel ergens..."
Vanessa praatte voort, maar Jenny stopte met luisteren. Wacht eens even, dacht ze, zei Vanessa nu net dat we bijna van de brug waren? Jenny hief haar hoofd op en inderdaad, op een metertje of veertig van hen zag ze de graskant weer. Sterker nog; in die graskant zag ze een paar lage struiken staan waar ze zich achter zou kunnen zetten! Ze twijfelde geen seconde, en greep met haar hand naar de deurklink.
"Ben zo terug!", vertelde ze aan Vanessa, en gezwind draaide ze haar benen naar buiten. Rechtstaan was bijna ondraaglijk voor Jenny; ze moest nu nóg dringender dan voorheen, maar ze wist zelf dat in de auto blijven zitten geen optie was. Ze moest naar de graskant, daar kon ze plassen, als ze nu maar gewoon de struiken haalde. Nog even, nog even... Het was misschien wel de tweehonderd-acht-en-twintigste keer dat ze tegen zichzelf had gezegd dat het nog maar eventjes was, maar deze keer was het echt nog maar eventjes meer. Ze had een doel voor ogen, de verlossing was nabij.

Maar dat betekende niet dat ze er al was, natuurlijk. Haar blaas kromp nog maar eens in elkaar en Jenny moest weer ongelofelijk op haar tanden bijten om alles op te houden. Voelde ze nu net weer een lekje ontsnappen? Ze duwde de vingers van haar linkerhand diep tussen haar schaamlippen - ze schaamde zich dood dat ze dit in het openbaar moest doen, maar ze wist; als ze dat plasgaatje losliet, zou de plas er mee uitkomen. Met haar rechterhand nam ze het kruis van haar jeansbroek vast, om het ene hand een beetje te verbergen, maar ook om ervoor te zorgen dat de broek niet zou afzakken tijdens het lopen. Traag huppelde ze eerst naar de kant van de weg, en dan naar de graskant toe. Nog even, nog even! Jenny voelde de controle weer langzaam wegglippen, maar deed nu minder moeite om ze weer terug te vinden; aan de graskant raken was nu haar eerste prioriteit. Puur op adrenaline hobbelde Jenny verder - lopen met haar twee handen in haar kruis was nu eenmaal niet zo gemakkelijk...

Na een seconde of dertig stond Jenny uiteindelijk aan de graskant, slechts meters verwijderd van de struiken. Bijna kon ze plassen! De gedachte eraan maakte Jenny's nood alleen maar erger, ze was zo dichtbij, ze liet alles bijna lopen. Maar het slipje rond haar intieme delen herinnerde haar eraan dat ze nog kleren aanhad, en Jenny hield nog even vol. De regio rond haar plasgaatje begon al helemaal te tintelen; Jenny's hele onderlichaam kon het aankomende straaltje al aanvoelen. Het gevoel van verlossing was al begonnen voor Jenny werkelijk verlost was van haar plas; die was Jenny's blaas nog aan het ophouden, met heel veel moeite.
Ze liet haar jeansbroek los en huppelde naar de struiken toe, met nog maar één hand in haar kruis. Met haar middenvinger probeerde ze nog op haar plasgaatje te duwen, maar die plaats was ze eigenlijk "kwijtgespeeld" tijdens het lopen. Het enige wat ze nog kon doen was een beetje friemelen, duwend op haar schaamlippen. De weg lag nu open voor haar plas, maar Jenny's blaas hield het nog steeds vol. Ze passeerde enkele jongens die aan de voorkant van de struiken aan het plassen waren, maar Jenny negeerde hen volledig. Ze moest nu aan zichzelf denken.

Tussen twee struikjes was er een kleine smalle opening met wat afgeknakte takjes; Jenny was duidelijk niet de eerste die zich door het struikgewas zou wurmen, verschillende meisjes hadden het haar al voorgedaan. Jenny wurmde zich door de opening heen, en schramde haar blote enkels tegen een paar afgebroken takken, maar dat voelde ze niet eens. Het enige wat ze zag was de kleine open plek tussen de struiken; groot was het niet, maar groot genoeg voor Jenny om te kunnen plassen. Verlossing! Jenny's onderlichaam begon nog sterker te kriebelen. Rechts zag ze een neergehurkte vrouw zitten met haar slipje op haar enkels en haar rok omhoog houdend met haar twee handen; zij was ook expliciet aan het plassen. Daar kon Jenny dus duidelijk niet gaan, en ze snelde naar de linkerkant van de opening; hier was haar plaatsje.

Jenny slaakte een kreet van opluchting en ontspande voor de eerste keer in meer dan een uur de spieren in haar onderbuik. Ze had nog steeds al haar kleren aan, maar ze kon de prikkelingen van haar blaas niet langer bevechten; het gemartelde lichaamsdeel trok zich nog voor één keer samen, en duwde een stevige straal door Jenny's urinebuis. Nog voor het de buitenwereld bereikte probeerde Jenny het te stoppen, ze had haar kleren immers nog aan! Ze klapte haar benen terug toe, en terwijl ze met de vingers van haar linkerhand nog steeds haar schaamlippen aan het masseren was, begon ze met haar rechterhand haar jeansbroek naar beneden te rukken. Langzaam gleed de stof langs haar billen naar beneden, maar op tijd was Jenny niet meer; ze voelde het eerste lekje krachtig in haar slipje lopen. De vloeistof druipte door de dunne stof heen en maakte Jenny's vingertoppen nat. Jenny kreunde nog eens van genot. Ze was in haar onderbroek aan het plassen, wist ze, maar ze voelde zich er niet slecht bij, integendeel. Ze was blij dat ze de nattigheid tegen haar vingers voelde, omdat het het bewijs was dat ze eindelijk aan het plassen was.
Verder probeerde ze haar jeansbroek naar beneden te trekken, maar met één hand ging dat niet zo heel snel. Jenny probeerde nog zoveel mogelijk plas in te houden als ze kon, maar dat was niet echt gemakkelijk - eens de dam was opengebarsten, was er geen stoppen meer aan. Ze beet op haar tanden en kon haar blaas voor een fractie van een seconde weer toeknijpen, maar dan moest ze haar grip weer lossen. Haar sluitspier ging met een schok weer helemaal open en een tweede lekje werd met volle kracht in Jenny's slipje geblazen. Weer voelde ze de nattigheid tegen haar vingertoppen, maar deze keer bleef de schade niet beperkt tot haar onderbroekje. Kleine straaltjes urine liepen langs de openingen van haar knijpende vingers naar beneden, en belandden in de jeans die nog onder haar kont hing te bengelen.
Nog maar eens beet Jenny op haar tanden, om een derde lek nog zo lang mogelijk tegen te houden.

Met een laatste ruk trok ze de jeansbroek tot over haar billen en dijen, en het kledingstuk viel neer tot op haar enkels. Jenny zuchtte opgelucht; dat was het teken, nu kon ze haar dappere verzet stoppen. Het derde lekje liep uit Jenny's blaas, en Jenny opende haar benen en hurkte zich neer, voor zover ze dat kon. Ze stopte met haar schaamstreek te masseren en hield haar vingers even helemaal stil tegen haar kruis; Jenny wou nu gewoon eens genieten van het natte gevoel tegen haar vingertoppen. "Yes, yes, yes!", fluisterde zachtjes, ze had het helemaal gehaald! De plas beukte in haar onderbroekje, kriebelde tegen haar vingers, en tussen elke vinger liep er een dikke straal naar beneden. Ze had het gehaald! Ze was nog in haar gele onderbroekje aan het plassen, maar dat kon Jenny helemaal niet schelen. Oh, oh, oh, wat voelde dit goed. Jenny sloot even haar ogen, en voelde haar onderbroek helemaal vol lopen. Het kleine stukje stof was al snel helemaal verzadigd, en de dikke straal die vantussen Jenny's schaamlippen kwam, liep helemaal door het broekje naar beneden.
Jenny liet haar kruis uiteindelijk toch maar los, en opende haar ogen weer. Haar slipje verborg nog maar weinig, en ze zag de doorschijnende urinestraal vanuit haar lichaam lopen. De onderbroek was helemaal transparant geworden, en Jenny's gezwollen schaamlippen priemden in volle glorie door de stof heen. Was ze nu een beetje opgewonden geraakt door al die aanrakingen en verlossende gevoelens? Misschien wel. Tien seconden was ze al aan het plassen, en de stroom liep nog steeds met volle kracht vanuit haar lichaam. Haar broekje uitdoen, was nog het laatste wat ze moest doen. Met beide handen nam Jenny de zijkanten van haar slipje vast en trok de stof naar beneden. Een zomerbriesje waaide langs haar ontblote intieme delen, en een siddering ging door Jenny's lichaam. Ze had nu nog maar één opdracht, en dat was haar blaas helemaal leeg maken...

EINDE

En zoals gezegd; wat er met Vanessa en Jenny gebeurt, mogen jullie er zelf bij verzinnen!