Page 2 of 11 FirstFirst 1234 ... LastLast
Results 11 to 20 of 101

Thread: "De natte verhalen bundel" (fictie)

  1. #11
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Rollercoaster: Deel V

    Shana werd nog zenuwachtiger dan ze al was, na het zien van deze vertoning. Was haar hetzelfde lot beschoren? De reddingskorf kwam weer naar boven, om het vriendje van Ame te halen. Met de laatste aandacht die niet naar haar blaas ging, rekende Shana uit hoelang ze nog zou moeten wachten. Ongeveer drie minuten per persoon, schatte ze, met nog negen personen te gaan. Nog een half uur. De pijn in haar onderbuik werd bijna ondraaglijk. Eigenlijk kon het haar op zich niet meer schelen dat ze in haar broek zou plassen, ze wou gewoon van die pijnlijke signalen af. Het enige wat haar tegenhield, was de mensenmassa ramptoeristen die zich rond de attractie verzameld had. De nieuwsploegen van verschillende zenders waren ook al ter plaatse gekomen, en waren de hele reddingsactie aan het filmen. Alleen zou Shana het schaamtepunt al lang voorbij zijn en haar short volgeplast hebben, maar het laatste wat ze wou, was dat de hele wereld wist dat ze in haar broek zou doen. Ze nam kort Kirstens hand vast, en kneep er stevig in. De tweede persoon stapte in de reddingskorf, toen een nieuwe plasgolf Shana teisterde. Heviger dan alle golven die al gekomen waren. Ze beet op haar lip, hield zich volledig stil, kon alles wel binnenhouden, maar de golf niet onderdrukken. De enorme druk op haar blaasspier bleef, en ze moest heel haar lichaam pijnigen om zichzelf onder controle te houden. Ze wou zo graag zo'n klein beetje laten lopen, niet alles, maar een deel, zodat haar overvolle blaas het nog even zou aankunnen, maar ze wist dat dat niet mogelijk was. Ze moest nu zo dringend naar de wc dat, als ze iets zou laten lopen, de sluizen misschien meteen zouden opengaan, en dat ze zich helemaal zou leeg plassen. Shana kon dat wel, dat wist ze ook, want dat had ze al meedere malen gedaan, maar soms lukte het dan ook niet, en... Ze durfde niet, en moest daarom maar alle pijn verdragen. Wanhopig zocht ze naar een manier, om haar blaas te helpen met zijn moeilijke taak. Als ze nu gewoon haar benen tegen elkaar zou kunnen duwen! Of, beter nog, haar hand in haar broek krijgen om meer controle te hebben! Ze trok zich naar voor in de stoel, en boog voorover, wat helemaal geen goede positie was om haar blaas te helpen, maar ze moest toch iets proberen. Met al haar kracht probeerde ze haar hand naar haar benen te krijgen, maar het lukte gewoon niet, de beveiliging zat in de weg. Gefrustreerd moest ze toekijken hoe haar hand tot op een centimeter of vijf van haar plasgaatje raakte, maar verder ook niet. Of misschien kon ze de bovenste knop van haar shortje nog loskrijgen, dat zou ook al helpen. Maar net toen ze dit wou proberen, voelde ze de druk in haar blaas nog eens verhogen. Shana gooide zich meteen weer in de stoel, tegen de rugleuning. "Oh nee", hijgde ze. "Mmm, komaan!" "Oh nee, oh nee, oh nee..." Ze voelde dat ze de controle deze keer helemaal verloren was. Ze voelde hoe een klein straaltje, ter grootte van de inhoud van een vingerhoedje, krachtig langs haar schaamlippen schoot, recht in haar broekje. Ze keek naar beneden en zag niets, maar had nu wel grotere problemen. De milliseconde van ontspanning had Shana deugd gedaan, en al wat haar blaas nu wou, was alles laten lopen. "Niet plassen, niet plassen!", forceerde ze in haar gedachten, en deed alles om de dam niet te laten breken. Ze kruiste haar onderbenen nog heviger, schoof naar voor op haar stoel, en duwde haar short hevig tegen de beveiligingsstang, zodat haar schaamlippen recht tegen de staaf geduwd werden. Het deed ontzettend veel pijn, zoveel pijn, maar haar plasgaatje nu proberen toe houden, met wat dan ook, was het enige wat ze kon doen. Ze zag hoe ondertussen de vijfde persoon al uit zijn stoel geholpen werd. Nog vijf man te gaan en het was aan haar! Hoe pijn het ook deed aan haar kruis, de staaf was een wondermiddeltje dat leek te helpen. Ze kreeg zichzelf weer onder controle, dacht ze, en verslapte voor een halve seconde de druk waarmee haar kruis tegen de beveiligingstaaf zat gedrukt. Een halve seconde, niet langer, die er teveel aan was. Ze voelde hoe eerst haar kruis van de staaf loskwam, dan haar shortje, en hoe ze dan zichzelf weer snel er wou tegendrukken. Haar shortje raakte de staaf al weer, maar haar schaamlippen net niet op tijd; met een grote schok loste haar blaas zijn controle, en ze voelde meteen hoe haar slipje nat werd. Ze probeerde tevergeefs zich nog tegen de staaf te duwen, om de stroom te doen kunnen stoppen, maar niks lukte nog; met een geweldige kracht plastte Shana haar broekje vol. Al snel werd ook heel haar shortje doorweekt en Shana gaf het op; het voelde zo geweldig om alles te kunnen laten lopen! Ze plaste gewoon recht door haar dunne satijnen slip, en de urine die niet in haar short liep, liep met volle kracht van haar stoel af. Eerst vormden er zich twee straaltjes naar beneden; één links van de beveiligingsstaaf, en eentje rechts, maar al snel overstroomde haar stoel langs alle kanten. Als een waterval liep alles van haar zitje af; de mensen beneden, de inzittenden van het treintje; allemaal zagen ze hoe een 19-jarig meisje in haar broek aan het doen was. Kirsten hoorde het luide sissende geluid en wist ook meteen hoe laat het was; ze kon alleen maar toekijken hoe Shana's blaas zich leegde in haar stoel. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar kon geen enkel passend woord vinden.

    Shana probeerde het niet te stoppen; het kwaad was toch al geschied, maar schaamde zich wel dood. Ze zag hoe dikke stralen van haar plas loodrecht naar beneden vielen, naar het grasgroene plein toe. Het was een spectaculair zicht, de waterval op vijftien meter hoogte, maar volledig genieten kon Shana er niet van. Beneden zag ze de mensen hevig gesticuleren, en wijzen naar boven, naar de plaats waar ze zat. Gelukkig kon ze niks horen van wat er beneden allemaal gezegd werd, het zou Shana waarschijnlijk in tranen doen uitbarsten. Bijna iedereen die aan de voet van de attractie stond, was naar boven aan het staren. Ze probeerde zich meer naar achter in de stoel te duwen zodat minder mensen haar gezicht zouden kunnen zien, en voelde hoe haar natte shortje aan haar stoel bleef plakken. Het vijfde meisje dat zonet uit de trein was gehaald, stond stomverbaasd te kijken naar dat plassende meisje dat ze niet kende. Even keek ze recht in Shana's ogen, wendde ze dan weer af. Shana kon niet anders dan toekijken hoe ze in haar broekzak tastte, er een gsm uithaalde, en plaatjes begon te trekken van haar. Langzaam ging ze samen met de reddingscabine naar beneden, terwijl ze op haar gsm bleef klikken. Op het scherm van het meisje verschenen er tientallen foto's, in close-up ingezoomd wat Shana aan het doen was. In volle scherpte waren de stralen vocht duidelijk te herkennen op de foto's, en op Shana's broek was er ook duidelijk een grote donkere plek. Stilaan was ze uitgeplast, bleef stil, en keek voor zich uit. Tegen Kirsten durfde ze niks te zeggen; en Kirsten durfde er al helemaal niet over te beginnen. In stilte zag ze hoe eerst de andere mensen, dan Eve en Kayla, ook uit het treintje werden geholpen.

    Ze schaamde zich nog erger dan voorheen toen de reddingswerker haar beveiliging kwam losmaken, en stilzwijgend stapte ze in de cabine. Hier kon ze pas zien welke waterschade haar plas had aangericht op haar kledij; aangezien ze neerzat terwijl haar broekje helemaal was volgelopen, was er vooral op de achterkant een grote plek te bespeuren, bijna tot op het randje waar haar shortje stopte en haar open rug begon. Vooraan was er een kleinere plek en liepen er twee lijntjes aan de binnenkant van haar dijen. Al deze plekken waren onmogelijk te verbergen, en iedereen wist waarschijnlijk toch al wat ze gedaan had; dus probeerde ze het ook niet. Zo nonchalant mogelijk probeerde ze in de cabine te staan, om zo weinig mogelijk aandacht te trekken. Langzaam ging ze naar beneden, en tot haar grote opluchting kwam de cabine neer op een iets minder zichtbaar deel, zodat ze niet werd aangestaard door al het volk. Daar zag ze de gestrande inzittenden en ook Eve en Kayla stonden haar op te wachten. Met neergeslagen ogen vingen ze Shana op, en zetten zich neer op het gras, zonder iets te zeggen. Samen keken ze naar boven, en zagen de cabine naar beneden komen met Kirsten erin. Die liep ook meteen naar de drie meisjes toen ze beneden aankwam; knuffelde Shana kort en zei stilletjes tegen de meisjes; "Ik ga eens euh...", zonder de woorden "plassen" of "toilet" te durven uitspreken. Ze liep naar het einde van het grasveld toe, kneep kort in haar kruis toen ze het pleintje verliet, en op haar blote voeten trippelde ze naar de toiletten toe. Voor het eerst kreeg Shana licht tranen in haar ogen; dit had ook haar lot moeten zijn...
    Snel knipte ze die gedachte ook wel terug weg, en bleef naar de lucht staren. Twintig minuten later, toen iedereen veilig beneden was, gingen ze allemaal terug naar het park om hun schoenen te gaan halen, en zagen daar Kirsten staan, opgelucht en met een kurkdroge broek. Shana en Ame waren dus de enige twee slachtoffers van de dag...

    EINDE

  2. #12
    Join Date
    Jul 2006
    Posts
    46

    Default Re: "De natte verhalen bundel" (fictie)

    Wat een heerlijk verhaal, Wouter! Die plas die ze niet meer kan houden, die de stoel af loopt op 15 meter hoogte, dat meisje dat vanuit de reddingskorf foto's maakt, de vernedering om met die natte broek in de reddingskorf te gaan, Ame die het in haar broek had gedaan, heel veel lekkers in één verhaal.

  3. #13
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel I

    Nieuw verhaal in de reeks, nog net iets langer als de vorige (normaal gezien probeer ik af te klokken op 7000 à 8000 woorden, nu zijn het er 11000+), hopelijk vinden jullie het goed en niet té lang

    PS Mijn engelstalige vertaling van Emma's Dilemma staat sinds vandaag op Shara en Ger's site, als je het toevallig wilt lezen... nu ja, mijn Nederlands is blijkbaar wel stukken beter dan mijn Engels, ik vind het precies wat halfbakken Engels na de vertaling, nu ik het zo lees

    Anyway... hier mijn volgende!

    Danielle FD FW & HU

    Gemiddeld slapen we allemaal één derde van ons leven, één tiende van onze dag spenderen we aan eten en drinken. We geeuwen gemiddeld twaalf keer per dag, uit vermoeidheid of gewoon uit verveling. Zoveel mogelijk van onze tijd proberen we zo productief mogelijk te zijn, of proberen we om te relaxen, net het tegenovergestelde. Een tachtigste van ons leven zitten we ergens op een wc. Waarschijnlijk spenderen we dus nog eens de helft van die tijd extra, met het onderweg zijn naar of zoeken naar die wc. Nog eens een deeltje van ons leven verspillen we, aan het denken aan die wc. In een gemiddeld geval gewoon als dagelijkse routine, maar soms komen we ook in aanraking met minder gewone toiletsituaties, de speciale gevallen, als je wilt. We denken er het liefst zo weinig mogelijk aan, maar wanneer onze blaas iets meer op de proef wordt gesteld, kunnen we er niet omheen. Elke seconde zijn er duizenden mensen, verlangend naar hun persoonlijke moment op de toiletpot, de ene al met een iets grotere wens dan de andere. In vogelvlucht zweven we nu beneden naar de aarde, iemand opzoekend die zijn of haar plasgedachte momenteel met zijn of haar lotgenoten deelt. Misschien hebben we in dit kantoorgebouw wel een kandidate? Aha, bingo!

    "Eindelijk, een wc!", dacht Esther opgelucht in zichzelf, terwijl haar zwarte hoge hakken luid tikten op de glanzende tegelvloer van de kantoorgang. Ze kwam net uit een langdradige en saaie meeting met een klant, die meer dan twee uur lang geduurd had. Een eeuwigheid leek het te duren, zo lang dat ze zich daarnet nog afvroeg of het ooit nog wel zou eindigen. Blij dat ze eindelijk verlost was van de warme leren stoel uit de vergaderzaal, dat ze even niemand moest aanhoren en zich in de frisse wc-ruimte kon neerploffen. Ze was al vijftien minuten aan niks anders meer aan het denken, langs de ene kant omdat ze nu toch wel naar het toilet moest ondertussen, anderzijds omdat de vergadering zo onzettend oninteressant was, dat ze toch naar iets moest uitkijken. En nu ja, eigenlijk kon ze nu ook wel een wc gebruiken, twee uur en een significant aantal bekertjes koffie hadden haar onderbuik wel helemaal gevuld. Ze draaide de wc-deur open en voelde de frisse lucht zo haar gezicht in geblazen worden. Snel nam Esther het eerste het beste stalletje eruit, sloot met een luide smak te deur, en trok in één ruk haar keurige rok en slipje tot op haar knieën. Ze was al zo lang aan deze plas aan het denken, dat ze niet eens hoefde te wachten tot haar billen de bril raakten; met luid gesis stroomde het gele vocht langs haar schaamlippen, nog voor ze de kans kreeg om neer te zitten; ze morste nog een beetje op de toiletbril, voor haar plas vrolijk in de toiletpot klaterde. Ze bekeek haar slipje en zag een kleine natte plek, ter grootte van een vingertop, waar haar kruis daarnet zat, en vroeg zich af hoe dat kon. Zo dringend moest ze nu toch ook weer niet, dat ze alles niet had kunnen inhouden? Maar ze was al zo lang aan een toilet aan het denken, dat ze waarschijnlijk al een voorproefje had laten lopen. Terwijl de straal uit volle kracht vantussen haar benen bleef lopen, nam ze haar gsm uit haar zijzak en begon te typen.

    Enkele seconden later werd een sms-bericht de lucht ingestuurd, in de richting van een zendmast in de buurt. Verder ging deze informatie dan van deze mast naar een andere zendmast, op enkele kilometers van de bedoelde ontvanger. De sms ging weer voort, naar een hogeschool toe, waar de lessen nu volop aan de gang waren. Door het dak van het gebouw, door de vloer van de eerste verdieping, door een TL-lamp en door het stukje jeans, dat de telefoon omhulde, die het bericht zou binnen enkele ogenblikken zou ontvangen.

    "Zzzzzt. Zzzzzt." Danielle schrok lichtjes op van het zachte getril van haar gsm in haar broekzak. Kleine trillingen verspreidden zich via het toestel naar haar huid toe, en botsten tegen de plaats waar haar gsm stevig tegen haar linkerbeen werd geduwd, door toedoen van haar strakke jeans. De kriebelende beweging zette zijn weg voor langs Danielles been, en kwam enkele centimeters verder aan in haar kruis, en het stukje onderbuik dat nog net werd bedekt door de elastiek van haar lichtblauwe slipje. Danielle voelde de zenuwen onder haar huid reageren op dat rare gevoel, dat haar onderbuik deed opschrikken, en in een reflex duwde ze haar beide benen nog wat steviger tegen elkaar.
    Misschien kunnen we Danielles situatie wat beter begrijpen, als we haar eens van kop tot teen bestuderen. Met haar beide lichtbeige ballerina's stond ze stevig op de tegelvloer geplakt, perfect in balans, zodat ze haar beenspieren strak kon opspannen. De kleine tenen van haar voeten, maatje 36, had ze opgekruld onder het lichtbeige leer met het strikje, het enige deel van haar schoenen dat niet open was. Haar samengeknepen tenen zorgden ervoor dat ook de onderkant van haar voet licht gekromd was, zodat haar huid niet helemaal tegen de zool plakte. De frisse lucht die in deze holte kwam, zorgde ervoor dat Danielles voeten niet buitensporig aan het zweten waren, ondanks alle inspanningen die haar opgespannen spieren in haar voet moesten leveren. Net boven haar enkel sloot een grijsblauwe stretchjeans naadloos aan met haar zachte, gladde onderbenen. Vanaf haar kuiten, liepen haar korte maar zeer slanke benen samen aansluitend tegen elkaar, tot aan Danielles kruis. De gespannen spieren in haar benen duwden haar kuiten, knieën en dijen zacht, maar stevig tegen elkaar. In haar spannende jeans was het dan ook een stuk warmer, zeker op die plaatsen waar Danielles benen tegen elkaar gedrukt waren. Zonder enige plooi of kreuken, volgde haar broek verder haar huid, alsof Danielle de twee had samengeplakt met contactlijm. De stof van het kledingstuk kwam boven al even strak aan, en verhulde de vorm van Danielles billen amper. Tussen de twee ronde vormen, liep de blauwgrijze jeans naar beneden tussen haar benen, en de stof duwde haar onderbroek stevig tussen haar bilspleet en haar schaamlippen. In haar blauwe slipje was er geen enkele plaats meer voor extra ruimte, en Danielles kortgeknipte schaamhaartjes plakten plat tegen de huid van haar schaamstreek. Het was Danielles favoriete broek; ze hield er niet van wanneer een jeans te losjes rond haar lichaam zat, omdat ze dan altijd een riem moest dragen of haar broek moest omhoog trekken. In deze broek moest ze zich nooit zorgen maken; de stof stretchte altijd perfect mee met haar vormen, en kleefde tot haar onderbuik al even perfect aan haar lichaam. Ze wist ook dat de strakke stof haar billen een beetje omhoog duwde en haar een voller achterwerk leek te geven, iets dat haar stevige maar plattere billen toch een sexy accent kon geven. Rond haar twee bolvormige borsten, waar ze dan wel weer terecht trots op was, had ze een witte dure kanten push-up beha die haar twee pronkstukken duidelijk uit haar verf lieten komen. Daarboven had ze een heel licht wit truitje aan, ook al in kant, dat van haar kruis tot aan haar schouders liep. Haar schouders waren helemaal ontbloot, maar de stof van haar topje was eigenlijk zo doorzichtig dat een willekeurige omstaander ook bijna heel de rest van haar gave bovenlichaam kon bewonderen. Net boven het truitje had ze een kleine halsketting aan, met een blinkende groene steen aan. De vormen van haar slanke buik waren duidelijk te zien door de stof, en haar beha kwam ook duidelijk door het witte gordijn. Vooral het zwarte lintje dan, dat bonven in haar beha liep en in het midden tussen haar twee borsten samenkwam in een strikje. Net boven de beha kon je dan met een beetje moeite ook nog het andere één derde van haar borsten zien zitten. Haar onderbuik stond lichtelijk bol, en haar navel puilde een heel klein beetje uit haar onderlichaam uit. Van nature had Danielle al een zeer strakke en platte buik, maar nu leek het toch, alsof haar huid een beetje was uitgerokken en nog strakker zat dan anders. Met haar ellebogen rustte ze op de tafel voor haar, die vol gestapeld was met papieren. Haar handen maakten sporadisch nerveuze bewegingen, het leek wel of Danielle zich niet echt stil kon houden. Haar groenblauwe ogen waren gericht op de notities voor haar, erg geconcentreerd, zo leek het wel, maar waar was Danielle zich op aan het concentreren? Ze had een zacht schattig gezichtje, dat had ze van haar moeder gekregen, bijna altijd opgewekt, zo leek het. Haar lippen waren op elkaar geplakt en haar tanden had ze op elkaar geduwd, al een hele tijd. Danielle was duidelijk toch niet op haar gemak.

    Ze haalde haar gsm uit haar zak, en las het berichtje van Esther in stilte, met het toestel net onder de tafel, zodat niemand het zou zien. "Alles ok? Bijna weekend. Zie je straks!". Danielle gniffelde even, weer typisch zo'n Esther-sms. Even dacht ze na over de vraag, zich afvragend wat ze er zou op kunnen antwoorden, op deze weinig zeggende sms. Haar vingers gingen over het toetsenbord van haar telefoon, maar na een fractie van een seconde, besliste ze om toch maar niks terug te sturen, en duwde ze op de vergrendelknop. Traag duwde ze de gsm weer haar broekzak in.
    Last edited by Wouter; Fri, 14 May 10 at 4:15 PM.

  4. #14
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel II

    Danielle moest plassen. En nodig ook. Over tien minuten zou haar practicum chemie afgelopen zijn, zo lang zou ze zich nog moeten inhouden. Misschien niet zo heel lang, ware het niet, dat Danielle al minstens een half uur met haar hoge nood zat opgescheept. En eigenlijk moest ze al licht plassen, twee uur geleden al, terwijl ze het labo was binnengestapt, om aan haar practicum te beginnen. Het was al sinds acht uur 's morgens geleden, voor de eerste lessen, dat ze nog op een wc had gezeten, en ondertussen was het al drie uur in de namiddag. De laatste twee uren waren voor Danielle al een echte uithoudingsproef geweest, en ze kon niet wachten tot de les beëindigd zou worden, want ze zat echt op hele kolen. Ze had de punten van dit practicum echter zo hard nodig, want op haar vorige proef was ze net gebuisd, en ze kon het zich niet permitteren om op dit vak een onvoldoende te halen. Op de practicums stonden immers het meeste punten, en die waren dus echt wel nodig, als ze geen tweede zit wou hebben. Hoe dringend ze ook naar de wc moest, ze moest zich koste wat het kost concentreren op de proef zelf, en kon het zich niet permitteren om alles snel af te werken, alles moest correct zijn. De regel was trouwens dat de deur van het lokaal tijdens het practicum op slot was, tot als de les gedaan was, uit veiligheidsoverwegingen. Daar had Danielle trouwens nog nooit een probleem van gemaakt, maar deze les was echter anders; haar blaas stond deze keer op springen, en dit al een halfuur lang. Gelukkig had ze met Pieter een goede labpartner; hij was slim, vooral goed in chemie, en enorm vriendelijk, dus Danielle kon er perfect mee samenwerken. Hij was één van Danielles beste vrienden, een beetje verlegen, maar dat vond Danielle net zo schattig aan hem. Wat Danielle niet wist, was dat Pieter een boontje had voor haar, alleen durfde hij haar nog niet uit te vragen. Danielle kon zich geen betere labpartner wensen. Spijtig genoeg was hij de week ervoor ziek geweest, en zo kwam Danielle aan het slechte punt op haar vorige proef...

    Pieter had zelf ook wel al gemerkt dat er iets niet helemaal juist was, Danielle was al heel de les onrustig en nerveus, en vooral het laatste kwartier leek het alsof ze zichzelf niet echt meer onder controle had. Haar aandacht voor het practicum was de laatste minuten dan ook licht veslapt, maar Danielle moest zo dringend plassen, dat ze niet anders kon dan heel de tijd aan haar arme blaas denken. Gelukkig was de proef zelf al afgelopen, en moesten ze alleen nog maar hun berekeningen maken en de boel opruimen, dus zouden ze op die tien minuten wel gedaan hebben. Danielle vond het een beetje zielig voor Pieter, dat ze niet zoveel meer kon helpen, was hij was echt heel lief voor haar, maar haar aandacht was zo sterk afgeleid dat ze nog maar amper kon nadenken over de chemische formules die op het blad voor haar stonden te dansen. Ze probeerde nog even een inspanning te leveren. Danielle duwde zich met haar onderarmen naar boven op de labotafel, boog haar bovenlichaam sterk voorover, zodat ze haar poep een beetje achteruit kon duwen, en haar voeten hun druk op de grond losten. Ze probeerde verschillende posities uit, zodat ze de druk op haar blaas toch even kon lossen, en deze was voor enkele seconden comfortabeler. Ze duwde haar bovenlichaam nog een beetje voorover met haar armen en kneep haar ogen samen tot twee kleine spleetjes; zo kon ze haar formules beter bestuderen. Bijna onmerkbaar duwde ze haar benen op een neer met haar voeten, enkele seconden stond ze stil, en dan begon ze met haar kont te wiebelen. Een zwakke "mmm" kwam uit haar mond, het was een "mmm" van nadenken, maar ook eentje van pure wanhoop. Met haar benen hevig tegen elkaar gedrukt, wiebelde ze met haar billen op en neer. Links, rechts, links, rechts. Het potlood in haar mond beet ze zowat kapot van de stress; ze kon echt niet meer stil blijven staan. "Mmm". Nog eentje. Ze bleef maar met haar billen zwaaien; eerst ging de ene omhoog, dan weer de andere. Haar stretchbroek volgde elke beweging van haar lichaam, en ging samen met haar billen op een neer. Haar billen leken wel samen op de wip te zitten; volledig in de maat bewogen ze met elkaar. Omhoog... omlaag, omhoog... omlaag; Danielle kon er niets aan doen, ze moest blijven bewegen. Aha! Ze zag de oplossing van de formule, nam haar potlood, en schreef de cijfers op haar blad. Duidelijk sneller wipten haar benen nu verder op en neer. Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag, omhoog. Het had weinig zin en veel hielp het allemaal niet, maar meer kon ze ook niet doen. Oh, ze moest zo plassen! Aha, de volgende formule had ze ondertussen ook ontcijferd. Ze wiebelde nog sneller met haar billen, het was nu eerder trillend "bootyshaken", zoals ze ook wel eens lachend op de dansvloer deed. Maar lachen met de situatie kon ze nu toch echt niet meer. Danielle voelde de druk op haar spieren toenemen en stopte nu met wiebelen; ze sloot haar ogen en focuste zich helemaal op haar blaas. Een derde "mmm" kon ze niet onderdrukken, terwijl ze haar sluitspier helemaal opspande om de drukgolf te onderdrukken. Oh god, hoe lang nog? Ze keek op haar horloge; nog zeven minuten, zo bleek het. De tijd leek maar niet vooruit te gaan.

    Danielle boog zich verder voorover en wees met haar potlood naar Pieters blad. "Hier, dat moet een vier zijn, denk ik, zo is de formule helemaal in evenwicht", vertelde ze stilletjes. "Heb jij de derde laatste? Want die snap ik niet, wat doet die C daar?" Haar stem kwam amper uit haar mond, zo zacht sprak ze, precies beschaamd over haar woorden. Maar langs de andere kant klonk dat lichte stemmetje zo zoet, Pieter kreeg er bijna spontaan een glimlach op zijn gezicht van, maar hield het professioneel. Hij richtte zijn blik op van zijn berekeningen, en keek recht naar Danielle toe. Zijn ademde stokte even. Danielle lag helemaal voorover gebogen op de tafel, en zelfs zonder enige moeite te doen, kon hij helemaal in haar truitje kijken. Hij zag de bovenste helft van haar borsten, uitpuilend uit haar beha, met het kettinkje ertussen wiebelend als hypnotiserend voorwerp. Hij kon zelfs nog net iets verder kijken, en zag heel haar kanten bovenstukje, met haar twee perfecte tietjes, en kon zelfs nog een deel van haar buik zien. Bovendien was Danielle nog steeds zo sensueel heen en weer aan het wiebelen zonder dat ze het zelf doorhad; bijna elk deel van haar lichaam maakte een sexy op en neer gaande beweging. Pieter kon zijn ogen niet van haar twee borsten afwenden, zacht gingen ze één voor één omhoog en omlaag, en het bovenste deel van elke borst, dat Pieter helemaal kon zien, leek er bijna uit te vallen. Hij sloot zijn ogen, en probeerde zijn blik ergens anders op te richten; hij hief zijn kin op en keek nu recht in Danielles ogen, die al even sensueel waren. Hij voelde zijn penis helemaal opzwellen in zijn boxershort en boog ook licht voorover om zijn groeiend lichaamsdeel de plaats te geven.

    Danielle voelde zich heel ongemakkelijk bij de aanblik van de persoon voor haar, zeker nu ze zo enorm dringend moest plassen, en hoopte dat haar blik niets van haar hoge nood zou verraden. Ze wendde haar ogen dan ook snel af, waardoor Pieter ook uit zijn dagdroom kwam. "Euh wel, ik zal er eens naar kijken, goed?" antwoordde hij, beseffend dat zijn antwoord ongemakkelijk laat kwam. Maar Danielle had zelfs niet door dat Pieter in haar truitje had kunnen staren, of dat hij er gek lang over deed om een antwoord te geven. Het enige waar ze zich nu mee aan het bezig houden was, was haar blaas, haar arme overvolle blaas. Ze zette zich weer recht, en liet haar linkerhand nonchalant van de tafel glijden, zo onopvallend mogelijk. Kort duwde ze met haar vingers zacht in haar kruis, en liet haar arm weer hangen. Mm, eigenlijk voelde dat nog wel goed aan. Ze schoof met haar hand over haar broek en duwde nog eens haar kruis samen, krachtiger en langer deze keer. Hoewel ze met haar vingers haar plas natuurlijk niet zou kunnen tegenhouden, voelde het wel lekker aan dat ze toch nog een extra controlemiddel voor handen had, om haar broek droog te houden. Nog een keertje duwde ze met haar vingers hard door haar broek heen, maar haalde haar hand dan toch maar weer boven tafel. Het laatste wat ze zou doen was in haar broek plassen, maar het tweede laatste wat ze wou, is dat iemand zou merken dat ze op het punt stond óm in haar broek te plassen. Het was waarschijnlijk toch maar een vreemd zich trouwens, om openlijk met haar hand aan haar gevoelige delen te zitten. Ze probeerde zich terug te focussen op de oefening, maar lukte daar niet echt meer in. Ze wist dat het "nog" maar zes minuten meer waren, en het besef dat de verlossing mogelijk was, maakte de gedachten eraan alleen nog maar heviger. Ze pende snel de laatste oefening, die ze niet snapte, van Pieter over, maar meer zat er niet meer in. Zenuwachtig legde ze met een trillende hand haar potlood neer, en kruiste haar benen. Ze wist dat ze pas zeker was dat ze niet in haar broek zou plassen, als de les gedaan zou zijn en de toiletten zou binnen zijn. Ze hoopte dat ze het nog even kon volhouden, maar de druk op haar blaas was zo onmenselijk hoog, en leek alleen nog maar te stijgen. Ze kon zich uit haar leven niet één situatie herinneren waarin ze zo'n volle blaas had als nu, net eentje die in de buurt kwam. Het kon haar zeker niet geruststellen. Ze voelde haar blaas weer hevig protesteren, en ging weer met haar hand onder de tafel. Haar kruis vastnemen werkte als een softdrug; eerst voelde het gewoon lekker aan, maar ze begon er verslaafd aan te geraken. Ze wiebelde hevig met haar heupen om in beweging te blijven; hoe meer beweging, hoe meer ze de aandacht van haar nakende plas kon afleiden. Vanuit een ooghoek zag ze het materiaal van hun proef nog op de labotafel staan, naast hen.

  5. #15
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel III

    Nog steeds met haar linkerhand in haar kruis duwend, vroeg ze aan Pieter: "Is het goed als ik alvast opruim, en jij de oefening afmaakt?" Ze wist toch dat haar hoofd niet helder genoeg meer was om de oefeningen op te lossen, en bovendien konden ze - en kon vooral zij dus - dan straks sneller weg. Maar de belangrijkste reden van al, was dat ze tenminste niet op haar plaatsje zou moeten blijven staan, en haar bewegingen onderdrukken, zodat ze niet zouden opvallen. Pieter knikte, zonder zijn blik van de papieren te halen. Danielle liet het haar geen tweede keer zeggen. Ze haalde haar hand vantussen haar dijen, en wandelde met het materiaal naar de spoelbak. Veel was het gelukkig niet; ze zou snel klaar zijn. Ze deed alsof ze druk bezig was en liep een beetje heen en weer, maar in werkelijkheid was ze gewoon een soort van plasdansje aan het doen. Ze draaide de kraan open om de drie potjes uit te spoelen, en vond het een vreselijk geluid; het liefst wou ze nu op geen enkele manier aan water worden herinnerd, nu. Snel keek ze even rond in het klaslokaal, en zag niemand naar haar kijken; haar linkerhand ging weer snel naar haar schaamstreek. Met haar rechterhand hield ze de potjes één voor één onder de lopende kraan. Even kon ze toch nog met de situatie lachen, en dacht in haar eigen; "Zat ik nu maar die naast die kraan, al mijn vocht uitsproeiend in deze spoelbak!" Ze gniffelde even en vroeg zich af hoe de klas zou reageren, mocht ze dat nu doen. Nee hoor, dat kon ze uiteraard niet maken. Ze duwde haar wijsvinger kort en krachtig op haar schaamlippen, als signaal dat ze zich daarbinnen nog even koest moesten houden, en dat dat laatste maar een afwijkende en onmogelijke gedachte was. Half huppelend, half stappend ging ze terug naar hun labotafel om de handdoek te gaan halen, en zag dat Pieter aan zijn laatste oefening bezig was. Goed zo. Kort stak ze haar hand weer tussen haar benen, en haalde het dan weer vantussen, om weer naar de spoelbak te vertrekken. Ze droogde met beide handen snel het eerste potje af, duwde even in haar kruis, droogde het tweede potje af, duwde in haar kruis, duwde het derde potje af, en duwde eens extra lang. Het leek wel een ritueel. Terwijl ze hevig met haar billen heen en weer schudde, zette ze de drie bekers op elkaar, en waggelde daarna weer terug naar haar plaats. Nog vier minuten zou de les duren, vier minuten van foltering. "De oefening is klaar", informeerde Pieter, "ik ben gewoon nog even jouw papier aan het invullen, ok?" Danielle maakte een begrijpend en dankbaar gebaar. "Euh, waar moeten die bekers?", vroeg ze op haar beurt. "Hier in het kastje onder de tafel, naast mij", antwoordde Pieter.
    Danielle zuchtte diep, want wist dat het niet gemakkelijk zou zijn om zich helemaal neer te hurken, maar had weinig keuze. Met een trillende hand nam ze het eerste potje, hurkte zich neer en voelde meteen haar blaas protesteren, en haar controle lossen. Haar buik duwde in deze positie haar blaas zowat plat; en dat was wel het laatste wat ze nu nog nodig had. Ze veerde weer recht, met het potje nog steeds in haar handen, en wist dat ze dit niet kon doen zonder in haar broek te doen. Ze kon zich niet zomaar gaan neerhurken voor een paar seconden; de druk op haar blaas was nu gewoonweg te hoog, om zich in een positie te zetten met haar benen wijd open. Neerhurken was iets wat meisjes met een hoge nood deden om te wildplassen, dus zeker niet om hun nodige plas in te houden! Schaapachtig keek ze naar Pieter, terwijl ze de controle weer zocht over haar onderlichaam. "Euh, zou jij ze anders willen wegzetten? Dan staan ze tenminste meteen juist, ik ben niet echt goed in opruimen." Ze probeerde van haar excuus nog een flauw mopje te maken. Gelukkig was Pieter heel medelevend. "Ok goed, geef jij ze aan dan?" Pieter hurkte zich neer tot op de positie waar Danielle daarnet zat, en Danielle maakte dankbaar gebruik van het moment waarop haar labpartner even niet keek, om haar blaas helemaal te sussen. Stevig schoof ze haar beide handen tussen haar benen, en duwde haar wijs- en middelvinger twee keer hevig op haar schaamlippen. Het moment van daarnet had haar doen beseffen hoe flinterdun de lijn tussen volhouden en een ongelukje was, ze had echt een wc nodig. Lang zou ze het niet meer kunnen uithouden, daarvoor was haar inspanning al te groot geweest; haar blaas was helemaal doodop. "Danielle?", hoorde ze Pieter ineens, en zag hoe zijn blik op haar gericht was. Geschrokken haalde ze snel haar vingers vantussen haar samengeduwde benen, eigenlijk vrij zeker dat Pieter haar zo gezien had. Beschaamd draaide Danielle haar hoofd, nam al trillend de eerste twee bekers vast, en stak ze bevend onder de tafel. Ze kon zichzelf al lang niet meer stilhouden, maar dat werd nu extra duidelijk; de beide glazen bekers trilden luid tegen elkaar, klingelend. Pieter nam de bekers aan, zette ze weg, en zag naast hem hoe Danielles voeten kleine stapjes aan het maken waren, ter plaatse huppelend. Het werd hem nu ook wel duidelijk waar Danielle mee bezig was, maar besloot om er uit beleefdheid niets over te zeggen. Hij nam ook het laatste bekertje uit Danielles handen, en Danielle huppelde snel weg, om haar papieren op te ruimen. Onderweg zag ze hoe de leerkracht in de hoek van de klas met een luide verlossende "klak" de deur losmaakte, zodat de weg naar de wc nu volledig vrij was.

    Danielle durfde haar hand niet meer uit haar wiebelende kruis halen, bang dat ze zichzelf dan zou onderplassen, en met één hand graaide ze naar al haar papieren en stopte ze al frommelend in haar heuptas. Ze hapte naar adem, duwde haar hand nog steviger tussen haar benen, en stak al haar schrijfgerief in haar pennenzak. Oh, waarom had ze ook weer zoveel stiften uitgehaald? Hier stil blijven staan was een marteling voor haar, en de seconden tikten voorbij terwijl ze één voor één de kleurstiftjes tussen de papieren van Pieter haalde. "Is dit potlood ook van jou?", vroeg Pieter, die ook zijn eigen materiaal aan het opruimen was ondertussen. "Alhoewel, ik zie het mijne hier ook niet ergens liggen, dus misschien is het dan toch van mij. Danielle?" Danielle was echter net klaar met het vullen van haar pennenzak, van plan om het over enkele ogenblikken op een lopen te zetten, en was niet echt geïnteresseerd in Pieters opmerking. Wat kon haar dat stom potlood nu schelen? Al pakte Pieter duizenden potloden van haar, als ze maar niet in haar broek hoefde te plassen hier in de school! Elke vorm van oponthoud kon haar nu gewoonweg gestolen worden, ze stond echt op het punt om elke minuut in haar broek te doen, en elke seconde kon nu misschien wel de druppel teveel zijn. "Euh ja, neem jij maar", antwoordde ze schaapachtig, en zonder haar pennenzak toe te doen, want daar had ze twee handen voor nodig, en het ene zat stevig rond haar broek geklemd, nam ze het lipje van de rits van het zakje vast met twee vingers van haar vrije hand, om het allemaal in haar heuptas te gooien. Ze wist dat het zo'n rommel zou worden in haar zak, maar opruimen deed ze later wel, ze had dringendere behoeftes momenteel. Met haar hoofd was ze al naar de uitgang gedraaid, en haar ogen keken al vol begeerte naar de open deur, die uitgaf op de gang. Ze zag echter niet hoe haar trillende vingers de grip over het lipje langzaam verloor, terwijl ze met haar hand dichter naar haar heuptas ging. Er waren zoveel dingen die haar op dit moment afleidden; de golven die haar blaas constant naar haar hersenen stuurden, de wens naar zoete verlossing, de aanblik van de wijdopen deur, het gepraat van Pieter over dat potlood - en toen ze besefte dat haar pennenzak niet op weg was naar haar zak, maar wel naar de grond, was ze de controle over het lipje al verloren. In paniek draaide ze haar hoofd, en zag hoe de pennenzak aan het vallen was. Met een hevige snelle beweging probeerde ze het zakje nog te grijpen, maar maakte het alleen maar erger; ze raakte de stof ervan nog aan, maar sloeg de pennenzak alleen maar verder weg, waardoor hij een halve meter van haar op de grond neerkwam. Ze kon alleen maar toekijken hoe haar stiftjes, potloden, gommen, enzovoort, vantussen de open rits vlogen, en zich verspreidden over de grond.

  6. #16
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel IV

    "Oh nee," schreeuwde ze stil maar wanhopig, beseffend dat ze zich helemaal zou moeten bukken om alles op te rapen, en bovendien haar blaas nog extra kostbare seconden op de proef moest stellen. Een traantje welde op in haar ogen, maar ze had geen tijd te verliezen; met haar ene hand nog steeds in haar kruis, graaide ze naar de stiftjes die op de grond lagen. Het slachtveld van stiftjes ontmoedigde haar bijna zo erg dat ze, terwijl ze zich bukte, een hevige plasgolf voelde opkomen. Met al de kracht die ze in de vingers van haar rechterhand zat, duwde ze haar schaamlippen samen; het leek wel of ze alleen met haar vingers de hele waterval in haar lichaam hield. Ze sloot haar ogen, en duwde met al de spieren die ze in haar onderlichaam had, ze wil om te plassen weer terug in haar blaas. Ze trilde nu nog heviger als ervoor, en probeerde het niet meer te verbergen; ze moest nu gewoon een wc hebben. Pieter had het schouwspel ook aangezien en kreeg zo'n medelijden met dat arme meisje; hij snelde toen om mee te helpen. Hij raapte het grootste deel van de stiftjes op die aan zijn kant lagen, vanachter en vantussen Danielles tapdansende voeten. Hij keek op en had op zijn hurken en veelzeggend uitzicht op Danielles bovenbenen; zijn neus zat op enkele centimeters van Danielles achteruitgestoken kontje, dat ongelofelijk aan het trillen was. Danielles samengeknepen dijen en billen maakten nog daarbij eens een extra wiebelbeweging van links naar rechts, zonder zich van elkaar te verwijderen; het enige wat Pieter ertussen nog zag waren twee vingertoppen van haar wijs- en middelvinger, van de hand die stevig rond haar middel zat geklemd. Pieter keek toe hoe de trillende vingers perfect de lijn omklemden die van haar schaamlippen naar haar bilspleet liep, in het midden van haar kruis, en zag zelfs nog hoe ze de toppen van de vingers ritmisch op en neer kneep, en kon het niet helpen; het zicht van dat knappe meisje dat zichzelf daar zo hevig aan het betasten was, was enorm opwindend. Deze aanblik duurde allemaal echter maar een halve seconde; hij zette zich recht, en bewoog zijn hand met de stiftjes, in de richting waar Danielles vrije hand was; dankbaar nam Danielle de stiften aan en gooide ze in haar tas. Hun handen raakten elkaar even aan en Pieter voelde hoe klam Danielles hand aanviel; haar situatie moest wel heel erg zijn.

    Danielle keek een weinig rond en zag zo meteen niets meer op de grond liggen; dat was voor haar het startschot om vliegensvlug te vetrekken, en het klaslokaal achter zich te laten. Ze wist wel dat ze nu in het zicht ging komen van de rest van de klas en gang, maar trok er zich weinig van aan; ze wou gewoon haar hand niet meer vantussen haar benen halen. Ze gooide haar heuptas over haar schouder, graaide de papieren weg vanop de labotafel, en met snelle tred stapte ze haastig naar de open deur. Pieter had zich ondertussen weer gebukt, want er waren nog een paar potloden die op de grond lagen die Danielle niet meer gezien, en probeerde Danielles aandacht nog te trekken, toen hij zag dat ze al enkele meters verder aan het wandelen was. "Danielle!" Danielle wist zonder omkijken meteen wat er aan de hand was, maar ging vastberaden voort; nu kon ze echt niet meer terug gaan om die laatste paar stuks nog te gaan halen, ze plaste nu zowat in haar slipje. Zonder af te remmen stapte ze verder naar de docentenbank naast de uitgang, gooide haar oplossingen op de tafel, en spurtte de deur uit. Pieter zag het allemaal gebeuren, en raapte in stilte de potloden verder op, en glimlachte; nu had hij later nog een onschuldig aanspreekpunt om met Danielle een conversatie aan te knopen...

    Danielle had zich in de klas nog rustig gehouden terwijl ze naar de deur wandelde, maar nu ze in de lange gang was, gingen al haar remmen los; zo snel als ze nog kon, spurtte ze naar de toiletten. De lessen waren eigenlijk nog twee minuten bezig, en de gang was nog redelijk leeg. Enkele mensen keken Danielle aan terwijl ze naar het einde van de gang liep, zich afvragend wat zij in hemelsnaam had. Het kon Danielle echt niet veel meer schelen; nog enkele meters loopwerk en ze kon op een wc gaan zitten, meer kon ze zelf niet wensen. Ze duwde met haar vije hand de deur van de gang open, en stapte de trap op, op weg naar de eerste verdieping, waar ze de dichtstbijzijnde toiletten wist zijn. Niets kon haar nog stoppen, er was niets meer dat tussen haar en de wc-pot lag. Voor één keer kon het haar niet schelen hoe smerig de schooltoiletten soms waren; elke wc was goed genoeg op dit moment. Maar een ongeluk komt zelden alleen. Net toen ze haar voet op de tweede trede zette, en de grip rond haar kruis nog even verstevigde, op de extra druk van het opengaan van haar benen tegen te gaan, hoorde ze een hels lawaai van boven aan de trap komen. Eerst had ze niet echt door wat het geluid had te betekenen, maar toen ze ineens twee jongens naar beneden zag rennen, die haar op een haar na misten, besefte ze waar ze dat geluid al eerder had gehoord; het brandalarm. Geschrokken bleef ze even staan, niet wetend wat te doen, maar besefte dan dat ze, als ze niet binnen de twee minuten op een wc zou zitten, ze zich helemaal zou onderplassen. Haar keuze was snel gemaakt, er was geen manier waarop ze dat zou kunnen doen, dus Danielle snelde verder naar boven, op weg naar de toiletten, en zag hoe de stroom mensen die langs de trap naar beneden kwamen, steeds drukker werd. Ze moest gewoon eerst naar de wc, en daarna zou ze zich ook wel naar buiten begeven voor het brandalarm. Gelukkig was ze net boven toen de grote groep studenten aan de trap aankwam, en had ze weinig hinder ondervonden van de stroom in de andere richting. Het helse lawaai van de brandmelder pijnigde haar oren, maar dat vergat ze weer snel wanneer ze de blauwe deur van de toiletten zag; daar moest ze naartoe. In de gang was er echter wel een extra mensenmassa aanwezig; en langs de kant van de gang wurmde ze zich een weg naar de toiletdeur toe. Verschillende mensen botsten tegen haar op, en Danielle moest haar best doen om niet alle controle te verliezen; de vingers die haar schaamlippen dichtknepen, waren nu pure noodzaak geworden. Na een helse halve minuut bereikte ze eindelijk de hoogte van de toiletdeur; maar nu moest ze nog wel de gang oversteken, om er te geraken. In een rechte lijn probeerde ze op de blauwe deur af te gaan, maar ze werd langs alle kanten geduwd en geport, mensen stapten op haar voeten, vloekten en keken haar eens boos aan. Eindelijk bereikte Danielle de overkant van de gang, wurmde ze zich terug een metertje verder, want de stroom mensen had haar terug meegesleurd naar de verkeerde kant. Met de moed der wanhoop haalde ze haar rechterhand uit haar kruis, om de deurknop van de toiletten vast te nemen, en voelde hoe de druk verpletterend toesloeg op de spieren van haar samengeknepen benen, maar hoe ze alles nog droog kon houden. Ze plaste bijna in haar broek van opluchting toen ze de knop voelde draaien, en in al het geroezemoes rondom haar het deurslot uit zijn slot hoorde vallen. Ze wou de deur openduwen, maar voelde dan hoe een stevige hand de hare omklemde, en de deur tegenhield; Danielle keek op en zag een norse leerkracht van haar school, die zij niet had, haar de weg versperren. Ze gaf niet toe en duwde nog eens aan de deurknop, maar het had geen zin; de stevige arm van de mannelijke leerkracht hield de deur stevig dicht. Danielle hield de knop echter wel vast, en graaide met haar linkerhand naar haar kruis; het was de enige manier waarop ze het nog kon ophouden. "Wel, jongedame?", klonk het uit de mond van de leerkracht, op gebiedende toon. "Heb je soms het alarm niet gehoord?" Een klein lachje kwam op in de mondhoek van de leerkracht, lachend om zijn eigen sarcastische opmerking, maar ook omdat het goed aanvoelde dat hij, met al zijn macht, het doen en laten van het meisje voor haar kon bepalen op dit moment. Danielle keek hem beduusd aan, en kon niet geloven dat hij de persoon was die tussen haar en haar plas in stond. Ze duwde nog eens tegen de deurknop met haar rechterhand, maar die gaf geen krimp mee, en ze kreeg meteen reactie. "Wel, heb je me niet gehoord? Kom, naar beneden, jij!" Danielles blaas liet haar echter niet vergeten dat ze de controle ging lossen, en besefte dat ze hier naar binnen moest, ten koste wat het kost. "Maar mijnheer", prevelde ze, "ik moet gewoon nog heel even gaan plassen en..." De leerkracht liet haar niet uitspreken, en duwde haar hand weg van de deurknop. "Geen sprake van jongedame, met het brandalarm gaan we hier niet lachen, dit is een noodsituatie! Werk je make-up straks maar bij!" Make-up? Make-up? Was dat al wat de leerkracht aan het denken was? Haar blaas stond godverdomme op het punt om te exploderen in haar broek, en hij wimpelde haar verzoek gewoon af, alsof ze voor haar plezier daar naar binnen wou gaan? Danielle werd boos, en maakte haar hand heftig los van die van de leerkracht. Vliegensvlug nam ze weer de deurknop vast, en duwde de deur een beetje open; met haar voet maakte ze al de beweging naarbinnen. Ze zag de kleine raampjes van het toilet binnen, en ving een glimp op van een wc-hokje; op dat moment maakte haar bovenlichaam echter een brute beweging achteruit, en de deur viel weer toe. De leerkracht had haar onder haar linkerarm vastgenomen, net alsof ze een klein kind was dat niet wou gehoorzamen; hij wou en zou zijn wil aan haar opleggen. Met korte, maar krachtige halen trok hij Danielle verder de gang in, die ondertussen al leeg begon te geraken.

  7. #17
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel V

    Danielle probeerde nog tegen te werken, maar slaagde daar niet in; de leerkracht was gewoon veel sterker dan haar, en bovendien hadden al haar inspanningen al zijn tol geëist. Al wat ze kon doen was ook haar tweede hand tussen haar benen duwen, zodat ze haar vingers nog wat harder in haar kruis kon persen, en tegen haar zin de leerkracht volgen, naar de uitgang toe. De leerkracht duwde haar de trap af, en Danielle moest moeite doen om niet te vallen over de treden; met haar rechterelleboog botste ze pijnlijk tegen de muur. Ze had geen keus, samen met de rest van de mensen werd ze als de eerste de beste naar buiten gedreven, en al snel bevond ze zich op de begane vloer, vlak voor de buitendeur. Ze keek om en kreeg nog een laatste hevige por van de norse leerkracht die haar de weg tot de wc ontzegd had. Voor ze goed en wel besefte waar ze was, stond ze ondertussen op de klinkers, net voor het schoolgebouw. Het was eigenlijk al een mirakel dat ze geen enkele druppel uit haar blaas had laten ontsnappen, terwijl ze naar beneden was geduwd, maar daar had ze voorlopig niet veel aan. Ze moest nog steeds NU een wc hebben. Niet straks, maar nu.

    In een flits zag ze hoe het grasveld voor haar neus volstond met leerlingen van haar school, die allemaal in groepjes bij elkaar stonden. Niemand leek echt aandacht te hebben voor Danielle, gelukkig maar, want ze waren allemaal te druk bezig met het praten over het brandalarm. Een gewone oefening, wellicht. Danielle voelde de pijngolven in haar onderbuik en voelde hoe ze het echt niet lang meer kon ophouden, hoewel ze met al haar kracht haar twee handen diep in haar kruis had geduwd. Enkel haar wilskracht hield alles nog binnen nu, ze moest plassen als nooit ervoor. Het voelde eigenlijk al aan of ze hier al in haar broek aan het plassen was, zoveel druk zat er op haar arme blaas, maar haar handen bleven droog aanvoelen, wat betekende dat ze nog helemaal droog was. Golf na golf bleef op de poorten van haar blaas duwen, en elke keer dacht ze dat het de genadeslag was, maar op één of andere manier bleef ze haar plas ophouden, al voelde ze het nog amper. Het was alsof haar blaas uit haar lichaam was getreden; na twee uur haar plas ophouden waren haar zenuwen immuun geworden voor haar gevoelens. Wanhopiger als ooit tervoren draaide zich weer om naar de deur van het gebouw, en zag de nors kijkende leerkracht weer voor haar staan. Ze wist eigenlijk dat ze geen enkele kans maakte, maar kon niks anders bedenken; als ze hier niet binnen zou gaan, zou ze voor al die mensen zichzelf onderplassen. "Mijnheer", piepte ze, "alsjeblieft, ik moet oh zo dringend! Ik ben meteen terug, ik beloof het je, maar ik kan het echt niet langer ophouden!" Het was enorm beschamend voor haar om zoiets te zeggen, maar het was de waarheid, en ze kon niet anders. Maar de leerkracht keek haar boos aan, en snauwde haar af: "Ben je daar nu weer met je verhalen? Kom, ga naar jullie klas, dat de verantwoordelijke jullie kan tellen." Danielle kreeg tranen in haar ogen, en duwde ritmisch haar middenvingers samen in haar kruis. Ze wist niet of het allemaal wel nog hielp, maar het enige wat ze nu nog kon doen was proberen, proberen alles op te houden, ze was nu al zolang die moeite aan het doen! Hevig wiebelde ze met haar dijen, en haar billen botsten als twee botsballen op en neer in haar stretchbroek. Met kleine spleetoogjes keek ze de leerkracht gapend aan, ze kon zich niet voorstellen wat hij haar allemaal aandeed met zijn wrede actie, hoopte dat hij zich nog ging bedenken. Hoe kon hij een arm weerloos meisje hier gewoon laten staan, zonder haar nog maar een beetje te helpen? Uit haar mond kwam een sterk sissend geluid, van de lucht die door haar toegeknepen tanden blies, haar lichaam onhoudbaar ventilerend. "Mmmm!" Haar lijf deed alles wat het kon, om Danielle eraan te herinneren dat ze bijna in haar broek zou plassen. Haar vingers balden zichzelf samen als een gek, stevig drukkend op de naad van haar broek, die gelukkig nog steeds helemaal droog was. In een laatste poging om dat zo te houden, hupte ze, van haar ene voet op de andere, traag, seconde per seconde. Ze voelde de trillingen van de voet die de grond raakte, door haar been sidderen, en zo helemaal naarboven door haar lijf, en zag hoe eerst haar linkervoet op de klinkers stond, dan een seconde later weer omhoogkwam, en haar rechtervoet net de omgekeerd beweging maakte. Het was niets voor haar om zo'n scène te maken, maar ze had zichzelf gewoon niet meer onder controle, zelfs haar blaas had ze niet meer onder controle. Maar zelfs zonder de controle, bleef haar blaas voor even nog stevig gesloten, net alsof hij uit zijn eigen wist, dat hij alles moest ophouden. Terwijl ze aan het huppen was, bewogen haar vingers licht mee, de naad in het kruis van haar broek volgen, als slaafjes, die hun meester gehoorzaamden. Ze keek nog een laatste keer op van haar dansende voeten, naar het hoofd van de gemene leerkracht, en probeerde zijn gezichtsuitdrukking te lezen. In zijn mondhoek was nog steeds een klein, sadistisch lachje te bespeuren, maar zijn ogen keken gebiedend naar Danielle, geen krimp gevend. Zijn oogleden leken niet eens te knipperen, zo autoritair mogelijk, en Danielle besefte, dat deze man haar niet zou laten gaan, onder welke voorwaarde dan ook. "Alsjeblieft...", wou ze nog uitbrengen, maar het enige geluid dat ze kon uitbrengen, was een klein radeloos piepje. Een traantje liep weg uit haar ooghoek, en ze draaide zich weg van de man, zich er volledig bewust van dat, als ze nog verlossing zou krijgen, die niet achter de deur zou liggen, maar ergens de andere kant uit.

  8. #18
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel VI

    Ze deed twee kleine stapjes naar het grasplein toe, maar voelde dan een hevige pijnscheut haar onderbuik teisteren; voor een seconde of twee, bevroor ze helemaal, en stokte haar adem. Ze hield al het vocht nog in haar blaas, maar de pijnscheut verdween maar niet, integendeel, hij werd alleen maar erger. Ten einde raad, wipte Danielle van haar rechter- op haar linkervoet, en dan weer op haar rechter, maar wat ze ook deed, niets kon haar meer helpen. Met nog steeds de pijn in haar buik, nam ze kleine stapjes, niet groter dan een centimeter of twintig per stap, verder naar het grasveld toe. De voorkant van haar rechtervoet kwam eerst op het grasperk aan, en zakte een millimeter of vijf weg tussen de grassprietjes. Net op dat moment ging er nog een hevigere pijnscheut door haar onderbuik, maar Danielle was al zo moegestreden, dat ze er niet zoveel van merkte, eerst. Ze zette nog twee ministapjes verder en stond nu helemaal op het grasveld, en voelde dan ineens een andere pijngolf door haar lichaam gaan. Ze wist niet wat het was, maar ze wist wel dat het anders was dan de golven ervoor, niet wetend wat te doen met het gevoel, zette ze nog een stapje verder. Een fractie van een seconde later voelde ze nog een golf, zachter deze keer, en zonder het te kunnen stoppen, voelde ze het vocht vanuit haar blaas haar plasbuis bereiken. Haar adem stokte nog maar eens, en ze bleef volledig stilstaan, hopend dat ze die actie nog ongedaan kon maken, maar zonder succes. Het vocht hoopte zich snel op in haar plasbuis, en bevochtigde haar binnenste schaamlippen, die voorlopig nog stevig tegen elkaar geplakt waren. De druk was echter te hoog, en een tiende van een seconde, nadat haar blaas het had begeven, sijpelde de losgelopen urine door de lippen heen. De natuurlijke lijm waarmee Danielle alles had dichteplakt loste, en ze voelde haar plasgaatje helemaal opengaan. Er was nog één laatste barrière die haar plas moest overwinnen, en dat waren haar buitenste schaamlippen, die Danielle al vijf minuten lang had samengeperst. Het goedje liep verder waar het maar kon en kietelde Danielles gevoelige clitoris; op dat moment besefte ze dat ze de strijd waarschijnlijk verloren had. Ze probeerde alles, opdat het niet zou gebeuren, maar in dezelfde seconde nog, openden haar schaamlippen zich ter hoogte van haar clitors, en lieten een stevige straal ontsnappen. Danielle voelde hoe een natte plek zich vormde op haar slipje, ter grootte van een pingpongballetje, en nu verloor ook haar laatste reddingsmiddel, haar gesloten schaamlippen, hun controle. De druk die zich ondertussen had opgebouwd in haar plasbuis en in haar vulva, was zo immens groot geworden dat een dikke straal met grote kracht in haar slipje geschoten werd. Meteen voelde Danielle haar vingers één voor één nat worden, en had er geen flauw idee van wat ze nu moest doen. Als een kip zonder kop, schuifelde ze verder het grasplein op, waar ondertussen meer en meer mensen begonnen door te hebben, wat ze aan het doen was. Eerst liep het vocht recht langs haar clitoris heen, maar na enkele ogenblikken, verspreidde de waterval zich langs Danielles hele schaamlippen, en ze voelde tegelijkertijd de voorkant en de achterkant van de naad van haar broek nat worden. De jeansstof plakte zo nauw aan haar vel, dat het vocht zich meteen verspreidde, de gemakkelijkste weg naar de buitenwereld toe. Eerst voelde Danielle het vocht in haar bilspleet kruipen, het enige stukje in haar slipje waar een beetje vrije ruimte te vinden was. Haar kin richtte zich naar beneden en ze keek toe hoe, wanneer die ruimte gevuld was, een lijntje zich langs de binnenkant van haar been naar beneden lanceerde, en op die plaats haar broek helemaal donkerblauw maakte. De pijn in haar onderbuik was ondertussen verdwenen, want hoewel Danielle nog met alle macht probeerde om de rest nog binnen te houden, was haar blaas zich langzaam maar zeker aan het ontspannen. Danielles lichaam slaakte een kreet van opluchting; dit alles laten lopen voelde zo verdomd lekker aan, al was het dan in haar broek. Hier had ze al zo lang op zitten wachten, en nu het moment daar eindelijk was, kon haar blaas zich niet beter voelen. Danielle zelf besefte wel dat ze, als volwassen meisje, voor een hoop mensen in haar broek aan het doen was, en voelde zich helemaal niet lekker bij die gedachte. Het donkere lijntje danste verder in haar broek en kwam uiteindelijk aan op haar knie, waar het even leek te stoppen. Toen dat lijntje even halt hield, zag Danielle een tweede lijn in haar andere broekspijp lopen, die al snel werd gevolgd door een derde, en een vierde. De onderkant van haar slipje was ondertussen al doorweekt, en had al het vocht geabsorbeerd dat het kon. Vliegensvlug nam nu ook Danielles jeans het vocht op, grote natte plekken achterlatend vanboven, en natte lijntjes naar beneden. Nog steeds probeerde ze de rest van haar plas op te houden, om haar broek zo droog mogelijk te houden, maar de opluchting was te groot, en haar blaas zat nog te vol. Danielle herinnerde zich dat ze als klein kind vaak op de pot zat te experimenteren met het stoppen van haar plas, terwijl ze aan het pissen was, maar dit was niets vergeleken met toen. Ze wist echter dat ze het kon, misschien niet nu haar plas met zo'n geweldige druk aan het lopen was, maar het enige wat ze kon doen was proberen, om nog maar eens alles uit de kast te halen. Ze dacht terug aan die kindertijd en bedacht dat het meestal hielp om haar schaamlippen zo hard mogelijk tegen elkaar te knijpen, tussen haar wijs- en middelvinger. Het enige probleem was dat ze nu een broek én een slipje aanhad, en dus niet rechtstreeks grip had op haar schaamlippen. Ze loste even haar grip om haar vingers te herpositioneren, waardoor een straaltje recht door haar jeans stroomde. Haar plas had ondertussen heel haar binnenbenen al nat gemaakt, en had haar ballerina's bereikt, de laatste stop voor het vocht het gras kon raken. Ze duwde haar twee vingers rond de naad van haar broek, en duwde de voorkant van haar twee schaamlippen samen, zo hard ze maar kon. Een stevige straal kon eerst nog ontsnappen, maar toen ze haar vingers helemaal samenkneep, door haar wijs-en middenvinger van haar andere hand, rond de eerste twee vingers te plaatsen, en nog extra te duwen, stuurde haar lippen een belangrijk signaal naar haar hersenen. Ze voelde de stroom zich eerst weer ophopen achter haar schaamlippen zelf, en liet nog wat ontsnappen, maar het signaal dat ze had gegeven door alles samen te knijpen miste haar bedoeling niet. Haar blaas begreep de boodschap en kneep zichzelf, samen met de plasbuis samen, en deed de stroom stoppen. Ongeveer één derde van Danielles overvolle blaas had zich in de afgelopen seconden in haar broek geleegd, maar zat nog steeds voor de andere twee derde vol, wat nog altijd een aanzienlijke hoeveelheid was. Danielle had nog steeds een enorm sterk plasverlangen, maar ze maakte tenminste haar broek niet meer nat nu, dat was al meer dan ze ervoor kon hopen. Voor enkele seconden voelde Danielle niets, en stapte nog steeds verder op het grasveld, met iets grotere stappen nu. Maar al snel sloeg de golf van opluchting alweer om in een golf van extreme nood. Danielle stond ondertussen al in de helft van het grasplein, en zag de bomen en velden in de verte. Het grootste deel van de leerlingen was ze al gepasseerd, en ze kwam stilaan aan in dunbevolkt gebied.

    Enkele meters verder zag ze echter Pieter staan, met haar potloden in zijn handen. Ze voelde zich zo ontzettend beschaamd tegenover haar goede vriend, maar moest gewoon verder door, weg van de mensenmassa, want de pijn in haar onderbuik begon zich terug op te bouwen en ze wist dat ze een plaatsje moest zoeken, om de rest van haar blaas te legen. Langs de andere kant was ze ook wel blij dat ze een vriendelijk en bekend gezicht zag, in plaats van de lachende mensen, die ze op haar weg al was gepasseerd. Ze besloot hem niet helemaal te ontwijken, misschien kon hij haar nog helpen, maar durfde toch niet recht op hem afgaan, met een natte broek en haar twee handen nog steeds tussen haar benen geduwd. Pieter zag het arme meisje vooruit strompelen, en kon alleen maar medelijden met haar krijgen. De binnenkant van haar twee broekspijpen was helemaal nat, haar twee natte billen stonden ook in haar broek geduwd. Aan de achterkant van haar broek was er een donker lijntje, dat via haar bilspleet helemaal tot aan de bovenkant van haar broek was gekropen. Bovendien, als dit nog niet genoeg was, stonden Danielles ogen vol met tranen, en liep er een druppel of drie, langs haar wangen naar beneden. Ze wist dat huilen niets hielp, maar de schaamte was haar gewoon teveel, ze kon het niet tegenhouden. Pieter snelde zich naar Danielle toe, de potloden helemaal vergetend, en probeerde haar te troosten. "Hey... hey." Meer kon hij niet echt bedenken, maar voor Danielle was dat al meer dan hulp genoeg. Wetend dat er iemand was die sympathie had voor haar situatie, was al meer dan ze heel deze namiddag had gehad. Ze lachte even schaaps, maar barstte dan weer in tranen uit; ze had zich belachelijk gemaakt voor heel de school, en moest bovendien nog maar eens onzettend plassen. "Hey, komaan. Gaat het? Niet wenen, niet wenen, het is over nu...", probeerde Pieter. Danielle probeerde Pieter duidelijk te maken dat het nog niet over was, maar bracht niets uit, ze was te hard aan het snotteren.

  9. #19
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel VII

    Pieter keek naar het arme meisje, en sloeg zijn arm over haar schouder. Danielle verloor zachtjes haar evenwicht en voelde de druk in haar blaas weer stijgen; Pieter had duidelijk niet door dat ze op het punt stond, om een tweede keer in haar broek te plassen. Danielles broek was ook al zo nat, dat het gemakkelijk was om te denken dat ze haar hele blaas er had in geleegd; kwalijk kon ze het Pieter niet nemen. Maar de waarheid was dat, hoewel er al zoveel vocht uit haar blaas gelopen was, er twee keer zoveel nog in zat. Haar blaas had zo vol gezeten, misschien wel twee of drie keer meer, dan in een "normaal" dringende plassituatie. Danielle ademde diep en piepte dan, nog net verstaanbaar: "Pieter, Pieter... ik moet nog steeds... ik ga nog steeds in mijn broek doen!"

    Pieter keek recht in haar smekende ogen, die zochten naar hulp, maar Pieter wist niet meteen hoe hij moest reageren. "Ok, straks gaan we samen een toilet zoeken, ok? Ik laat je niet alleen, beloofd!" Danielle zwaaide hevig met haar hoofd. "Nee... nu... nu..." Pieter begreep niet hoe hat mogelijk was dat ze nu nog moest plassen, maar besefte hoe dringend het was, en scande het terrein af, op zoek naar een beschut plekje waar hij Danielle kon heen brengen. "Daar, die struiken!" Hij wees met zijn wijsvinger, naar de twee struiken die op het einde van het grasplein stonden. Danielle zag ze ook, een meter of twintig verder. Ze probeerde haar tred te versnellen, zodat ze er sneller zou geraken, maar kon niet veel vlugger, de handen in haar kruis remden haar af. Die waren echter wel nodig om alles nog binnen te houden, want dat was het enige signaal dat Danielle haar blaas nog kon geven, om de rest op te houden. Ze kneep zo hard haar twee vingers samen dat het pijn deed, maar hield vol, terwijl ze naar het struikgewas liep. Pieter had ondertussen zijn trui uitgedaan, zodat hij het straks kon gebruiken om Danielles blote kont te verbergen, en liep een metertje voor Danielle, haar aansporend. Na een lange halve minuut kwamen ze bij het bosje aan. Danielle twijfelde nog even, ze kon hier toch niet met haar schaamstreek open en bloot staan plassen? Maar alsof het teamwerk was, deed Pieter de twee mouwen over Danielles buik en haar duwende armen, en bond ze vanachter vast; zodat ze Danielles voorste delen beschermden tegen ongewilde blikken. Danielle begreep meteen wat hij ermee wou doen en lachte dankbaar. Net toen Pieter de twee uiteindes stevig vastbond, haalde Danielle haar handen uit haar kruis om haar broek naar beneden te trekken. Ze voelde meteen hoe de sluizen weer wouden opengaan en alles laten lopen, maar voor even kon ze nog alles in haar blaas houden. Pieter deed een stap achteruit, en Danielle nam de zijkanten van haar broek vast, klaar om ze naar beneden te trekken. Ze stond helemaal klaar om te plassen, alleen haar broek moest nog uit, maar daar kon haar vermoeide blaas niet op wachten. Ze voelde hoe haar plasbuis voor de tweede keer helemaal vochtig werd; en hoe het vocht meteen in haar onderbroek liep nu, want haar schaamlippen had ze niet meer bij elkaar gedrongen. Ze probeerde haar jeans af te trekken, maar dat lukte niet echt goed, aangezien de knop en rits vanvoor nog vast waren. Bovendien plakte de natte broek stevig aan haar billen, en Danielle moest hevig trekken voor de stof eindelijk een beetje meegaf. Ondertussen had het eerste stroompje al haar onderbroek bereikt, niet echt hevig omdat ze nog steeds haar blaas probeerde dicht te knijpen, maar toch duidelijk haar slipje terug nat makend. Ze rukte stevig haar broek links naar beneden, dan weer rechts, dan weer links, maar kreeg ze amper over haar billen, de spannende stof verhinderde dat haar. De straal in haar broek begon steeds heviger te worden, en Danielle voelde weer natte lijntjes langs haar benen lopen, zichzelf voor een tweede keer onderplassend. Na een keer of twintig trekken, kwam haar broek met een ruk los van haar billen, en zakte tot aan Danielles knieen. Tegelijkertijd hurkte ze zichzelf neer in wildplaspositie, en liet haar plas nu volledig de vrije loop gaan. Ze zette alles open en er stroomde een opluchtend gevoel door haar lichaam, nog sterker als de vorige keer, aangezien ze nu echt niets meer moest proberen ophouden. Ze had eindelijk haar ultieme verlossing. De gele stroom spoot nu in één stevige straal naar beneden, langs haar plasbuis, haar plasgaatje, langs haar schaamlippen en uiteindelijk de lucht in. Haar knieën stonden wijdopen, iets wat ze al een uur lang niet meer gedaan had; en ze voelde alles uit haar lichaam weglopen. Ze kon niet zien waar haar plas naartoe liep, want Pieters grijze trui zat ervoor, maar dat kon haar ook niet meer schelen. Ze hoorde haar plas verlossend in het gras plenzen, en dat geluid was voor haar al meer dan genoeg. Het grootste deel van de straal belandde dan ook in het gras, maar ook Danielles onderbroek, die nog tussen haar knieën zat te bengelen, nam nog een aanzienlijk deel van het vocht op. Ze had niet de tijd gehad om haar broek helemaal tot op haar enkels af te trekken; en de helft van de straal liep recht haar blauwe slipje in. Het vormde daar eerst een soort van vijvertje, en drupte dan langs de onderkant van het kuiltje helemaal uit, wanneer de stof verzadigd was.

    Pieter stond achter Danielle nog steeds te kijken, want het schouwspel liet hem eerlijk gezegd niet onberoerd, en Danielle had toch geen aandacht voor hem. Hij zag Danielles blote kont naar hem uitsteken, met haar twee ronde billen in de lucht, gescheiden door haar bilspleet. Vanonder aan haar bilspleet zag hij de gele straal vantussen haar schaamlippen spuiten, en kon niet geloven dat iemand zo sterk kon plassen, als zij deed. Hij zag ook hoe een deel van de urine in haar slipje terechtkwam, en uiteindelijk in het gras belandde. Hij hoorde het vrolijke plensgeluid dat Danielles stevige straal op de grond maakte, en hoe Danielle het zacht uitschreeuwde van verrukking. "Ah, mmm, ah..." Danielle kon haar uitdrukking van extase niet voor zichzelf houden, en het wondt Pieter licht op. Danielle trok het zich allemaal niet aan en ging voort met haar geluidjes. "Ah, aah, pff..." Ze pufte hevig. De stroom bleef maar vantussen haar benen lopen, en ze kon zelf niet geloven hoe lang ze hier stond te plassen. Hoe vol moet haar blaas wel niet gezeten hebben? De tranen in haar ogen liet ze vrije loop, niet alleen van ontgoocheling en schaamte, maar ook van verrukking. Ze hoorde zichzelf puffen, en haar plas het gras in plenzen. Eindelijk was ze ervan af, na een lange, vermoeiende dag. De stroom begon stilaan te stoppen, en nu kwam Danielles plas er nog met schokken uit, die ook in schokken op het gras liepen. "Plens... plens... plens." De tijd tussen de verschillende plensjes nam toe, en ze werden ook minder luid; Danielles blaas begon eindelijk leeg te geraken. Pieter deed nog een paar stappen achteruit en wendde zijn blik af; alsof hij de hele tijd al weg aan het kijken was. De laatste druppels liepen van Danielles kruis af, en belandden nog in haar slipje. Volledig uitgeput, liet ze zich neervallen in het gras, en kwam met een smak met haar kont in de grote plas terecht. Ze schrok van al dat vocht; want het was een plas van serieuze omvang, en keek voor zich uit. De schade aan haar schoenen viel nog wel mee, het onderste deel van haar broek was ook nog vrij droog, afgezien van de lekjes aan de binnenkant, het was vooral het bovenste deel, dat achter Pieters trui zat, dat het hard te verduren had gekregen. Ze had blijkbaar ook op Pieters trui geplast, want ik het midden zat een donkergrijze ronde plek, ter grootte van een tennisbal. Ze schaamde zich dood erover; dan had Pieter haar al zoveel geholpen, dan had ze nog op zijn kleren geplast. Ze wreef over haar buik; die voelde zo strak en leeg aan, alsof het nooit nog nooit zo geweest was.

  10. #20
    Join Date
    Feb 2005
    Posts
    116

    Default Danielle: Deel VIII

    Pieter wist nu echt niet meer hoe hij moest reageren op de situatie, en keek even naar Danielle. Hij voelde zich zo voyeuristisch, en schaamde zich een klein beetje. Natuurlijk, hij had alleen maar willen helpen, en had zichzelf weinig te verwijten, maar toch, het bleef raar, dat hij Danielle zo had gezien. De gedachte aan Danielles blote billen, waar een gele straal vantussen liep, kon hij niet uit zijn hoofd krijgen, hoe hij ook probeerde. "Euh weet je... ik ga dan maar, ok?" Misschien was weggaan toch de beste optie nu, dacht hij, dan kon Danielle haar eigen problemen zelf onder ogen zien, zonder zich te hoeven schamen over de aanwezigheid van Pieter. Hij maakte aanstalten om terug naar de rest van de studenten te gaan, die stilaan terug naar binnen konden na het brandalarm, toen hij Danielle zacht hoorde zeggen: "Nee Pieter, blijf, wil je?" Pieter knikte en zette zich ook in het gras neer, op een metertje afstand van Danielle. Danielle keek Pieter diep in de ogen, en Pieter wendde zijn ogen niet af. "Dankjewel Pieter, voor alles vandaag", begon ze poeslief, dankbaar. Pieter zweeg. "Ik hoop dat je me nu geen klein meisje vindt, dat haar plas niet kan ophouden, want je bent zo lief voor mij." Stilte. "Weet je, ik moest gewoon zo dringend en..." Pieter onderbrak haar. "Ik weet het Danielle, het spijt me dat ik er in de klas niets over gezegd heb, maar..." Danielle glimlachte. "Nee, het was gewoon..." "...een ongelukkige samenloop van omstandigheden?", vulde Pieter aan. "Zoiets, ja," zei Danielle op haar beurt. "Dank je", zei ze nog maar eens. "Weet je, ik zou het volledig begrijpen mocht je me nu een klein kind vinden, dat niet weet wanneer ze naar de wc moet gaan, en dat je me zou uitlachen of negeren als al die andere mensen daar, maar het is gewoon al heel de dag zo..." Pieter onderbrak weer. "Hey, hey, die uitleg is niet nodig ok, ik weet hoe lief en hoe fantastisch je bent, daarvoor ken ik je wel goed genoeg." Langs de ene kant was het een beetje peptalk om Danielle een beetje op te beuren, maar langs de andere kant meende hij het ook wel; ze was een ongelofelijk meisje... "Nee, nee," begon Danielle weer te snotteren, "ik ben een ongelofelijke nietsnut, zie me hier nu zitten, komaan, wees eerlijk!" Pieter slikte, maar kon niet tussen de woorden van Danielle komen. "En nu, wat nu?" Danielle begon nog harder te snotteren. "Ik kan toch niet in deze kleren naar huis gaan? Ik durf niet met deze natte broek helemaal op de bus te zitten! En wat gaan mijn ouders hiervan zeggen? Ik... Ik weet het niet Pieter, wat nu?" Pieter gaf naar een zakdoek aan, die ze vastnam met haar klamme handen en volledig volsnotterde. "Weet je wat? Ik zal je meenemen met mijn auto, ok? Dan kan je je bij mij op mijn appartement proper maken, mijn ouders zijn toch niet thuis. En dan kunnen je kleren drogen, en je 's avonds thuis afzetten, als je wil." Danielle keek Pieter vol ongeloof aan. "Wil je dat voor mij doen? Ik... En de les van straks dan?" "Ach ja, die is voor een andere keer dan", overtuigde Pieter. "Kom, we zijn weg."

    Pieter zette zich recht, bood Danielle zijn hand aan, en trok Danielle op haar beurt recht. Danielle trok eerst haar natte slipje op, en voelde hoe het meteen tegen haar blote billen plakte, een erg ongemakkelijk gevoel, maar ze had geen keus. Haar billen en bovenbenen plakten vol met gras, maar dat kon haar niet deren, en ze trok ook haar jeans weer helemaal naar boven. Ze maakte de knoop van Pieters trui los, en kon nu samen met Pieter de schade overlopen. Haar achterwerk was helemaal doorweekt, en ook de voorkant van haar jeans was helemaal nat. Haar rits en knoop stonden nog open, en in het kleine spleetje daartussen was haar doorweekte, blauwe onderbroek te zien. Met haar broek nog steeds open wandelde ze verder met Pieter naar zijn auto, gelukkig zonder iemand tegen te komen. "Pieter... ik ga je auto helemaal nat maken, anders ga ik toch maar...", probeerde Danielle, toen ze bij de auto aankwamen. "Kom, stap in, maakt niet uit", zei Pieter daarop. "En euh..." Danielle twijfelde. "Ik heb een beetje op je trui geplast, denk ik, sorry daarvoor." Pieter lachtte de opmerking weg, en ging met zijn hand over Danielles wang, om de traan weg te vegen. Danielle keek diep in Pieters ogen, en gooide haar armen over zijn nek. Danielle duwde zich helemaal tegen Pieter aan en legde haar hoofd op haar schouder. Ze voelde zich zo veilig... Pieter voelde de natte broek tegen zich short drukken, maar trok er zich niets van aan; deze knuffel was voor hem zoveel meer waard. "Dankje, Pieter, voor alles...", fluisterde Danielle zacht in zijn oor, en liet hem los. Even keek ze in zijn ogen, leunde dan voorover, en gaf Pieter een zachte kus op zijn mond, voor ongeveer twee seconden. Voor Pieter kon reageren, nam Danielle hem terug stevig vast, legde haar hoofd weer op zijn schouder en prevelde weer. "Dankje... dankje." Ze liet los en stapte in de auto. Pieter bleef een beetje verweesd achter, en zag hoe Danielle hem aan het aanstaren was, vanachter het autoraam. Hun gezichten spraken boekdelen. Wie had er ooit gedacht, dat een ongeluk zoals dit, elkaar dichter bij elkaar zou brengen...


    EINDE

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •